Чўбҳром рафт андари айвони шоҳ

چوبهرام رفت اندر ایوان شاه

Гузин кард зон лашкари кӣнаи хоҳ

گزین کرد زان لشکر کینه خواه

Зираи дору шамшери зани сӣ ҳазор

زره‌دار و شمشیر زن سی‌هزار

Бидон то шаванд аз пас шаҳриёр

بدان تا شوند از پس شهریار

Чунин лашкарии номбурдору гирд

چنین لشکری نامبردار و گرد

Ббҳроми пӯри Сиёвуши супурд

ببهرام پور سیاوش سپرد

Вазон рӯй хусрав биёбон гирифт

وزان روی خسرو بیابان گرفت

Ҳаме аз бади душманон ҷон гирифт

همی از بد دشمنان جان گرفت

Чунин то бензад работӣ расед

چنین تا بنزد رباطی رسید

Сари теғи девор ӯ нопадид

سر تیغ دیوار او ناپدید

Куҷои хондандяши яздони сарой

کجا خواندندیش یزدان سرای

Прстшгҳӣ буду фархундаи ҷой

پرستشگهی بود و فرخنده جای

Ншстнгаҳи сўкўорони бадӣ

نشستنگه سوکواران بدی

Бадв дар скўбоу мтрони бадӣ

بدو در سکوبا و مطران بدی

Чунин гуфт хусрав ба яздони параст

چنین گفت خسرو به یزدان پرست

Ки аз хӯрданӣ чист коед бадаст

که از خوردنی چیست کاید بدست

Скўбо бадв гуфт к-эии номдор

سکوبا بدو گفت کای نامدار

Фатираст бо тараи ҷӯйбор

فطیرست با ترهٔ جویبار

Гарои дун ки шояд бад-ӣни сони хӯриш

گرای دون که شاید بدین سان خورش

Мабодат ҷуз аз нӯшаи ин парвариш

مبادت جز از نوشه این پرورش

зи асб андар омад сабки шаҳриёр

ز اسب اندر آمد سبک شهریار

Ҳамон онк буданд бо аўсўор

همان آنک بودند با اوسوار

Ҷаҳонҷӯй бо он ду хусрави параст

جهانجوی با آن دو خسرو پرست

Гирифт аз пай вож барисам бадаст

گرفت از پی واژ برسم بدست

Бихӯраданд бо шитоби чизе ки буд

بخوردند با شتاب چیزی که بود

Пас онгаҳ ба замзам бигуфтанд зуд

پس آنگه به زمزم بگفتند زود

Чунин гуфт пас бо скўбо ки май

چنین گفت پس با سکوبا که می

Надории ту эй пирФрхндаҳи пай

نداری تو ای پیرفرخنده پی

Бадв гуфт мо мезхрмо кунем

بدو گفت ما می‌زخرما کنیم

Ба тамӯзи вҳнгом гармо кунем

به تموز وهنگام گرما کنیم

Кунун ҳаст лухтӣ чу равшани гулоб

کنون هست لختی چو روشن گلاب

Ба сурхӣ чу биҷодаҳ дар офтоб

به سرخی چو بیجاده در آفتاب

Ҳам онгаҳ биоварад ҷомӣ набед

هم آنگه بیاورد جامی نبید

Ки шуд ранги хуршед зу нопадид

که شد رنگ خورشید زو ناپدید

Бихӯрад он замони хусрав аз май се ҷом

بخورد آن زمان خسرو از می سه جام

Майу нони кашкин ки дорад баном

می و نان کشکین که دارد بنام

Чу мағзаш шуд аз бодаи сурхи гарм

چو مغزش شد از بادهٔ سرخ گرم

Ҳам онгаҳ бихуфт аз бар реги нарм

هم آنگه بخفت از بر ریگ نرم

Ниҳод аз бар рони бндўии сар

نهاد از بر ران بندوی سر

Рӯонаши пар аз дарду хастаи ҷигар

روانش پر از درد و خسته جگر

Ҳамон чун бихоб андар омад сараш

همان چون بخواب اندر آمد سرش

Скўбоӣ меҳтар биёмад буриш

سکوبای مهتر بیامد برش

Ки аз роҳи гардии баромади сиёҳ

که از راه گردی برآمد سیاه

Дарон гирди тираи фаровони сипоҳ

دران گرد تیره فراوان سپاه

Чунин гуфт хусрав ки бади рӯзгор

چنین گفت خسرو که بد روزگار

Ки душмани бад-ӣн гӯна шуд хўостои р

که دشمن بدین گونه شد خواستا ر

На мардум ба кораст ва на борагӣ

نه مردم به کارست و نه بارگی

Фароз омад он рӯзи бечорагӣ

فراز آمد آن روز بیچارگی

Бадв гуфт бндўии баси чораи соз

بدو گفت بندوی بس چاره ساز

Ки омадат душмани бтнгии фароз

که آمدت دشمن بتنگی فراز

Бадв гуфт хусрав ки эй неки хоҳ

بدو گفت خسرو که ای نیک خواه

Марои андарин кор бинмоӣ роҳ

مرا اندرین کار بنمای راه

Бадв гуфт бндўии к-эии шаҳриёр

بدو گفت بندوی کای شهریار

Туро чораи созами бад-ӣни рӯзгор

تو را چاره سازم بدین روزگار

Валикин фидо карда бошам равон

ولیکن فدا کرده باشم روان

Ба пеши ҷаҳонҷӯии шоҳи ҷаҳон

به پیش جهانجوی شاه جهان

Бадв гуфт хусрав ки донои чин

بدو گفت خسرو که دانای چین

Яке хуб зад достонии барин

یکی خوب زد داستانی برین

Ки ҳркў кунад бар дршоаҳи кишт

که هرکو کند بر درشاه کشت

Биёбад бидон гетии андари биҳишт

بیابد بدان گیتی اندر بهشت

Чу девори шаҳр андар омад зпоӣ

چو دیوار شهر اندر آمد زپای

Калота набояд ки монад биҷой

کلاته نباید که ماند بجای

Чу ночиз хоҳад шудани шористон

چو ناچیز خواهد شدن شارستان

Ммоноди девори бемористон

مماناد دیوار بیمارستان

Тугар чораи ҷӯии доне акнӯн бисоз

توگر چاره‌جویی دانی اکنون بساز

Ҳам аз поки яздон нае бе ниёз

هم از پاک یزدان نه‌ای بی‌نیاز

Бадв гуфт бндўӣ кин тоҷи зар

بدو گفت بندوی کاین تاج زر

Марои даҳ ҳамин гӯшвору камар

مرا ده همین گوشوار و کمر

Ҳамон лаъли заррини чинии қабоӣ

همان لعل زرین چینی قبای

Чу ман пӯшами инро ту эдар мапоӣ

چو من پوشم این را تو ایدر مپای

Бирав бо сипоҳати ҳам андари шитоб

برو با سپاهت هم اندر شتاب

Чу киштӣ ки мавҷаши дароради зи об

چو کشتی که موجش درآرد ز آب

Бикради он замони ҳарч бндўӣ гуфт

بکرد آن زمان هرچ بندوی گفت

Взонҷоигаҳи гашт бо боди ҷуфт

وزانجایگه گشت با باد جفت

Чу хусрав бирафт аз бар чораи ҷӯй

چو خسرو برفت از بر چاره جوی

Ҷаҳондидаи сӯй сақф кард рӯй

جهاندیده سوی سقف کرد روی

Ки акнӯн шуморо бад-ӣн бар зи кӯҳ

که اکنون شما را بدین بر ز کوه

Бибояд шудани нопадид аз гуруҳ

بباید شدن ناپدید از گروه

Худ андар прстшгаҳ омад чу гирд

خود اندر پرستشگه آمد چو گرد

Базӯдӣ дар оҳанӣн сахт кард

بزودی در آهنین سخت کرد

Бапушед пас ҷомаи зарнигор

بپوشید پس جامهٔ زرنگار

Ба сар барниҳод афсари шаҳриёр

به سر برنهاد افسر شهریار

Барон боми буришад на бар орзӯӣ

بران بام برشد نه بر آرزوی

Сипаҳ дид гирди андўрни чорсўӣ

سپه دید گرد اندورن چارسوی

Ҳаме буд то лашкари рзмсоз

همی‌بود تا لشکر رزمساز

Расиданди наздики он дижи фароз

رسیدند نزدیک آن دژ فراز

Абрпоӣ хост онгаҳ аз боми зуд

ابرپای خاست آنگه از بام زود

Тани хештанро ба лашкар намӯд

تن خویشتن را به لشکر نمود

Бдидндш аз давр бо тоҷи зар

بدیدندش از دور با تاج زر

Ҳамон тавқ ва он гӯшвору камар

همان طوق و آن گوشوار و کمر

Ҳаме гуфт ҳар кас ки ин хусраваст

همی‌گفت هر کس که این خسروست

Ки бо тоҷ ва бо ҷома ҳои наваст

که با تاج و با جامه‌های نوست

Чу банд вай шуд бе гумони кони сипоҳ

چو بند وی شد بی‌گمان کان سپاه

Ҳамеи бозншносд ӯро зи шоҳ

همی‌بازنشناسد او را ز شاه

Фурӯд омаду ҷомаи хеши тафт

فرود آمد و جامهٔ خویش تفت

Бапушед ноком ва брбом рафт

بپوشید ناکام و بربام رفت

Чунин гуфт к-эии рзмсозони нав

چنین گفت کای رزمسازان نو

Кро хонам андари шумо пеши рӯ

کرا خوانم اندر شما پیش رو

Ки пайғом дорам зи шоҳи ҷаҳон

که پیغام دارم ز شاه جهان

Бигӯям шунида ба пеши маон

بگویم شنیده به پیش مهان

Чу пӯр Сиёвуш дидаш ббом

چو پور سیاووش دیدش ببام

Манам пеш рӯ гуфт баҳроми ном

منم پیش رو گفت بهرام نام

Бадв гуфт гуяд ҷаҳондори шоҳ

بدو گفت گوید جهاندار شاه

Ки ман сахти печонам аз ранҷи роҳ

که من سخت پیچانم از رنج راه

Сутурони ҳамаи хастау кӯфта

ستوران همه خسته و کوفته

Зроаҳи дарози андари ошўФтаҳ

زراه دراز اندر آشوفته

Бад-ӣни хонаи сўкўорон ба ранҷ

بدین خانهٔ سوکواران به رنج

Фурӯди омдстим бо ёри панҷ

فرود آمدستیم با یار پنج

Чўпидо шавад чоки рӯзи сипед

چوپیدا شود چاک روز سپید

Кунам дили зкори ҷаҳони ноумед

کنم دل زکار جهان ناامید

Биёем бо ту ба роҳи дароз

بیاییم با تو به راه دراز

Ба наздики баҳроми гардани фароз

به نزدیک بهرام گردن فراز

Барин бар ки гуфтам наҷӯям замон

برین بر که گفتم نجویم زمان

Магар ёрмндӣ кунад осмон

مگر یارمندی کند آسمان

Ниёкон моонк буданд пеш

نیاکان ماآنک بودند پیش

Нигаҳ доштандӣ ҳам ойини вкиш

نگه داشتندی هم آیین وکیش

Агарчӣ бадии бахташони дайри соз

اگرچه بدی بختشان دیر ساز

зи кеҳтари нбрдоштндии ниёз

ز کهتر نبرداشتندی نیاز

Кунун ончи моро ба дили роз буд

کنون آنچ ما را به دل راز بود

Бигуфтем чун бахти носоз буд

بگفتیم چون بخت ناساز بود

Зрхшндаҳи хуршед то тираи хок

زرخشنده خورشید تا تیره خاک

Набошад магари рои яздони пок

نباشد مگر رای یزدان پاک

Чу солор бишунид зу достон

چو سالار بشنید زو داستان

Ба гуфтор ӯ гашти ҳамдостон

به گفتار او گشت همداستان

Дигар ҳарки бишунид гуфтори ӯй

دگر هرکه بشنید گفتار اوی

Пар аз дард шуд дили зи кирдори ӯй

پر از درد شد دل ز کردار اوی

Фурӯд омад он шаб бидонҷо сипоҳ

فرود آمد آن شب بدانجا سپاه

Ҳаме доштӣ рои хусрави нигоҳ

همی‌داشتی رای خسرو نگاه

Дигар рӯзи бндўӣ брбом шуд

دگر روز بندوی بربام شد

зи девор то сӯй баҳром шуд

ز دیوار تا سوی بهرام شد

Бадв гуфт комрўзи шоҳ аз намоз

بدو گفت کامروز شاه از نماز

Ҳамоно наёяд ба кории фароз

همانا نیاید به کاری فراز

Чунин ҳам шаби тираи бедор буд

چنین هم شب تیره بیدار بود

Парастандаи поки додар буд

پرستندهٔ پاک دادار بود

Ҳамон низ хуршед гардад баланд

همان نیز خورشید گردد بلند

Згрмо набояд ки ёбад газанд

زگرما نباید که یابد گزند

Биёсоед имрӯзу фардои пагоҳ

بیاساید امروز و فردا پگاه

Ҳаме ронад андари миёни сипоҳ

همی‌راند اندر میان سپاه

Чунин гуфт баҳром бо меҳтарон

چنین گفت بهرام با مهتران

Ки корӣаст ин ҳам сабки ҳам гарон

که کاریست این هم سبک هم گران

Чу бар хусрави ин кор гирем танг

چو بر خسرو این کار گیریم تنگ

Магар тез гардад бияёд ба ҷанг

مگر تیز گردد بیاید به جنگ

Бетонҳо тан ӯ яке лашкараст

بتنها تن او یکی لشکرست

Ҷаҳонгиру бедору кндоўрст

جهانگیر و بیدار و کنداورست

Вагар кушта ояд ба дашти набард

وگر کشته آید به دشت نبرد

براردи зи мо низ баҳроми гирд

برآرد ز ما نیز بهرام گرد

Ҳам он ба ки имрӯз бошем низ

هم آن به که امروز باشیم نیز

Вагар хӯрданӣ нест бисёр чиз

وگر خوردنی نیست بسیار چیز

Магари кӯи бад-ӣни ҳам нишони хуши маниш

مگر کو بدین هم نشان خوش منش

Бияёд ба аз ҷанги вази сарзаниш

بیاید به از جنگ وز سرزنش

Чунон ҳам ҳаме буд то шаби зи кӯҳ

چنان هم همی‌بود تا شب ز کوه

Баромад бигард андар омад гуруҳ

برآمد بگرد اندر آمد گروه

Сипоҳи андромди з ҳар паҳлавӣ

سپاه اندرآمد ز هر پهلوی

Ҳаме сӯхтанд оташ аз ҳар сӯй

همی‌سوختند آتش از هر سوی