Чу хуршед ханҷар кашид аз ниёам

چو خورشید خنجر کشید از نیام

Падед омад он мтрФи зрдФом

پدید آمد آن مطرف زردفام

Фиристоду гарданкашонро бихонад

فرستاد و گردنکشان را بخواند

Бртхти шоҳӣ ба зонуи нишонд

برتخت شاهی به زانو نشاند

Бҳрҷои курсии заррини ниҳод

بهرجای کرسی زرین نهاد

Чўшоҳон пирӯз бинишаст шод

چوشاهان پیروز بنشست شاد

Чунин гуфт зон пас ба бонги баланд

چنین گفت زان پس به بانگ بلند

Ки ҳаркас ки ҳаст азшмои арҷманд

که هرکس که هست ازشما ارجمند

зи шоҳони зи заҳҳоки бтар касе

ز شاهان ز ضحاک بتر کسی

Наомад падедор биҷӯе басӣ

نیامد پدیدار بجویی بسی

Ки аз баҳри шоҳии падарро бикушт

که از بهر شاهی پدر را بکشت

Вазони куштан эйронаш омад бмшт

وزان کشتن ایرانش آمد بمشت

Дигар хусрави он марди бедод ва шавам

دگر خسرو آن مرد بیداد و شوم

Падарро бикушт онгаҳе шуд биравам

پدر را بکشت آنگهی شد بروم

Кунун нопадидаст андари ҷаҳон

کنون ناپدیدست اندر جهان

Яке номадории зи тахти маон

یکی نامداری ز تخت مهان

Ки зебо буд бахшишу бахт ро

که زیبا بود بخشش و بخت را

Кулоҳу камар бастани втхт ро

کلاه و کمر بستن وتخت را

Ки доред ки акнӯн бибандади миён

که دارید که اکنون ببندد میان

Баҷо оварад расму роҳи каён

بجا آورد رسم و راه کیان

Бдорндаҳи офтоби баланд

بدارندهٔ آفتاب بلند

Ки бошам шуморо бад-ӣни ёрманд

که باشم شما را بدین یارمند

Шуниданд гарданкашони ин сухан

شنیدند گردنکشان این سخن

Ки он номвари меҳтари афканди бен

که آن نامور مهتر افکند بن

Напечед каси дили зи гуфтори рост

نپیچید کس دل ز گفتار راست

Яке пертар буд бар пой хост

یکی پیرتر بود بر پای خاست

Куҷои ном ӯ буд шаҳрони гуроз

کجا نام او بود شهران گراز

Гӯии пирсри меҳтарии дирёз

گوی پیرسر مهتری دیریاز

Чунин гуфт к-эии номдори баланд

چنین گفت کای نامدار بلند

Тӯй дар ҷаҳони тобўии сӯдманд

توی در جهان تابوی سودمند

Бадӣ гар набӯдӣ ҷуз аз соваи шоҳ

بدی گر نبودی جز از ساوه شاه

Ки омад бад-ӣни марзи мо бо сипоҳ

که آمد بدین مرز ما با سپاه

зи озодагони бандагон хост кард

ز آزادگان بندگان خواست کرد

Куҷо дар ҷаҳонаш набад ҳам набард

کجا در جهانش نبد هم نبرد

з гетӣ бамурдӣ ту бастии миён

ز گیتی بمردی تو بستی میان

Ки он ранҷ бигузашт зи эрониён

که آن رنج بگذشت ز ایرانیان

Сипаҳи чорбор аз ялони садҳазор

سپه چاربار از یلان صدهزار

Ҳамаи гирду шоистаи корзор

همه گرد و شایستهٔ کارزار

Бики чӯбаи тири ту гаштанди боз

بیک چوبه تیر تو گشتند باز

Бросўди Эрони зи гарму гудоз

برآسود ایران ز گرم و گداز

Кунун тахти Эрони сазовори тест

کنون تخت ایران سزاوار تست

Барин бргўои бахти бидортст

برین برگوا بخت بیدارتست

Касе кӯ бипечад зи фармони мо

کسی کو بپیچد ز فرمان ما

Вагар давр монад зи паймони мо

وگر دور ماند ز پیمان ما

БФрмонши орем агар чаҳ гӯаст

بفرمانش آریم اگر چه گوست

Вагар достонро ҳама хусраваст

و گر داستان را همه خسروست

Бигуфт ин ва бинишаст бар ҷои хеш

بگفت این و بنشست بر جای خویش

Хуросон сипаҳбад биёмад ба пеш

خراسان سپهبد بیامد به پیش

Чунин гуфт кин пери дониш пажӯҳ

چنین گفت کاین پیر دانش پژوه

Ки чандин сухан гуфт пеши гуруҳ

که چندین سخن گفت پیش گروه

Бигӯям ки ӯ аз чаҳ гуфт ин сухан

بگویم که او از چه گفت این سخن

Ҷаҳонҷӯйу донандаи марди куҳан

جهانجوی و داننده مرد کهن

Ки ин никўиҳои зи ту ёд кард

که این نیکویها ز تو یاد کرد

Дили анҷумани зини сухан шод кард

دل انجمن زین سخن شاد کرد

Валикин яке достонаст нағз

ولیکن یکی داستانست نغز

Агар башнавад мардуми поки мағз

اگر بشنود مردم پاک مغز

Ки зар дашт гуяд босто ва занад

که زر دشت گوید باستا و زند

Ки ҳаркас ки аз крдгорблнд

که هرکس که از کردگاربلند

Бипечад бики сол пандаш диҳед

بپیچد بیک سال پندش دهید

Ҳамон моя сӯдмандаш диҳед

همان مایهٔ سودمندش دهید

Срсол агар бозноид ба роҳ

سرسال اگر بازناید به راه

Бибоядаш куштани бФрмони шоҳ

ببایدش کشتن بفرمان شاه

Чу бар додгари шоҳ душман шавад

چو بر دادگر شاه دشمن شود

Сараши зуд бояд ки бетан шавад

سرش زود باید که بی‌تن شود

Хуросон бигуфт ину лаби роббст

خراسان بگفت این و لب راببست

Биёмад баҷое ки будаш нишаст

بیامد بجایی که بودش نشست

Азон пас фаррухи зод барпоӣ хост

ازان پس فرخ زاد برپای خاست

Азон анҷуман сар баровард рост

ازان انجمن سر برآورد راست

Чунин гуфт к-эии меҳтари сӯдманд

چنین گفت کای مهتر سودمند

Сухан гуфтан дод багар писанд

سخن گفتن داد به گر پسند

Агар дод беҳтар буд кас мабод

اگر داد بهتر بود کس مباد

Ки бошад ба гуфтор бе дод шод

که باشد به گفتار بی‌داد شاد

Ббҳром гуяд ки нӯшаи бадӣ

ببهرام گوید که نوشه بدی

Ҷаҳонро бадӣдори тӯшаи бадӣ

جهان را بدیدار توشه بدی

Агар нописандаст гуфтори мо

اگر ناپسندست گفتار ما

Бад-ӣн нест пирӯзгари ёрмо

بدین نیست پیروزگر یارما

Анӯшаи бадии шоди тоҷоўдон

انوشه بدی شاد تاجاودان

Зтўи даври даст ва забон бидон

زتو دور دست و زبان بدان

Бигуфт ин ва бинишаст марди далер

بگفت این و بنشست مرد دلیر

Хзрўон хусрав биёмад чу шер

خزروان خسرو بیامد چو شیر

Бадв гуфт акнӯн ки чандини сухан

بدو گفت اکنون که چندین سخن

Сарояндаи бурноу марди куҳан

سراینده برنا و مرد کهن

Саранҷом агар роҳ ҷӯӣ бидод

سرانجام اگر راه جویی بداد

Ҳиўнии броФгни бикрдори бод

هیونی برافگن بکردار باد

Ммони дайр то хусрави сарфароз

ممان دیر تا خسرو سرفراز

Бикӯбад бензади ту роҳи дароз

بکوبد بنزد تو راه دراز

зи кори гузашта ба пӯзиши гароӣ

ز کار گذشته به پوزش گرای

Сӯии тахт густох магузор пой

سوی تخت گستاخ مگذار پای

Ки то зинда бошад ҷаҳондори шоҳ

که تا زنده باشد جهاندار شاه

Набошад сипаҳбади сазовори гоҳ

نباشد سپهبد سزاوار گاه

Вагар бими дории зи хусрав ба дил

وگر بیم داری ز خسرو به دل

Пай аз порси вази тисФўни бргсл

پی از پارس وز طیسفون برگسل

Бшҳри хуросони тан осон бизӣ

بشهر خراسان تن آسان بزی

Ки осонӣу меҳтариро сзӣ

که آسانی و مهتری را سزی

Ба пӯзиши як андар дигар номаи соз

به پوزش یک اندر دگر نامه ساز

Магар хусрав ояд барои ту боз

مگر خسرو آید برای تو باز

На бардошти хусрави пай аз ҷои хеш

نه برداشت خسرو پی از جای خویش

Куҷои зоди фаррух наад пои пеш

کجا زاد فرخ نهد پای پیش

Сухан гуфт пас зод фаррух бидод

سخن گفت پس زاد فرخ بداد

Ки эй номдорони фаррухи нажод

که‌ای نامداران فرخ نژاد

Шунидам сухани гуфтани меҳтарон

شنیدم سخن گفتن مهتران

Ки ҳастанд зи Эрони гузидаи сарон

که هستند ز ایران گزیده سران

Нахустин сухани гуфтани бандаи вор

نخستین سخن گفتن بنده وار

Ки то паҳливонӣ шавад шаҳриёр

که تا پهلوانی شود شهریار

Хирадманд напасандад ин гуфт вгўӣ

خردمند نپسندد این گفت وگوی

Казон кам шавад марди рооб рӯй

کزان کم شود مرد راآب روی

Хуросони сухани брмнш вор гуфт

خراسان سخن برمنش وار گفت

Нагӯям ки он бо хирад буд ҷуфт

نگویم که آن با خرد بود جفت

Фаррухи зоди бФзўди гуфтори тунд

فرخ زاد بفزود گفتار تند

Дили мардум пурхирад кард кунад

دل مردم پرخرد کرد کند

Чаҳоруми хзрўони солорбўд

چهارم خزروان سالاربود

Ки гуфтор ӯ бо хиради ёрбўд

که گفتار او با خرد یاربود

Ки то офариди ин ҷаҳони кирдигор

که تا آفرید این جهان کردگار

Падед омад ин гардиши рӯзгор

پدید آمد این گردش روزگار

зи заҳҳоки тозии нахусти андроӣ

ز ضحاک تازی نخست اندرآی

Ки бидодгар буду нопоки рой

که بیدادگر بود و ناپاک رای

Ки ҷамшеди бартари манишро бикушт

که جمشید برتر منش را بکشت

Ба бедод бигирифт гетии бмшт

به بیداد بگرفت گیتی بمشت

Пар аз дард дидам дили порсо

پر از درد دیدم دل پارسا

Ки андари ҷаҳони деви бади подшо

که اندر جهان دیو بد پادشا

Дигар онки бади гавҳари афросйоб

دگر آنک بد گوهر افراسیاب

зи турони бдонгўнаҳи бгзошти об

ز توران بدانگونه بگذاشت آب

Бзории сари навзари номдор

بزاری سر نوذر نامدار

Бшмшир бибареду баргашти кор

بشمشیر ببرید و برگشت کار

Сдигри Сикандар ки омад зи рӯм

سدیگر سکندر که آمد ز روم

Ба Эрон ва вайрон шуд ин марзи вбўм

به ایران و ویران شد این مرز وبوم

Чу дорои шамшери занро бикушт

چو دارای شمشیر زن را بکشت

Хуру хоб эрониён шуд дурушт

خور و خواب ایرانیان شد درشت

Чаҳорум чу нопоки дили хўшнўоз

چهارم چو ناپاک دل خوشنواز

Ки гум кард зини бум ва бар ному ноз

که گم کرد زین بوم و بر نام و ناز

Чу пирӯзи шоҳии баланди ахтарӣ

چو پیروز شاهی بلند اختری

Ҷаҳондори вази номдорони сиррӣ

جهاندار وز نامداران سری

Бикуштанд ҳитолёни ногаҳон

بکشتند هیتالیان ناگهان

Нигун шуд сртхти шоҳи ҷаҳон

نگون شد سرتخت شاه جهان

Каси андари ҷаҳони ин шигифтӣ надид

کس اندر جهان این شگفتی ندید

Ки акнӯн бнўӣ ба Эрон расед

که اکنون بنوی به ایران رسید

Ки бигурехт шоҳии чўхсрўи згоҳ

که بگریخت شاهی چوخسرو زگاه

Сӯй душманон шуд зи дасти сипоҳ

سوی دشمنان شد ز دست سپاه

Бигуфт ин ва бинишаст гирёни бадарад

بگفت این و بنشست گریان بدرد

зи гуфтор ӯ гашти баҳроми зард

ز گفتار او گشت بهرام زرد

Ҷаҳондидаи снбоди барпои ҷуст

جهاندیده سنباد برپای جست

Миёни бастаи втиғи ҳиндии бадаст

میان بسته وتیغ هندی بدست

Чунин гуфт кин номвари паҳлавон

چنین گفت کاین نامور پهلوان

Бузургаст ва бо доду равшани равон

بزرگست و با داد و روشن روان

Кунун таксӣ аз нжодкён

کنون تاکسی از نژادکیان

Бияёд бибандади камар бар миён

بیاید ببندد کمر بر میان

Ҳам он ба ки ин брншинди бтхт

هم آن به که این برنشیند بتخت

Ки гирдасту ҷанговару неки бахт

که گردست و جنگاور و نیک بخت

Срҷнгён кин суханҳо шунид

سرجنگیان کاین سخنها شنید

Бузади дасту теғ аз миён баркашид

بزد دست و تیغ از میان برکشید

Чунин гуфт каз тухми шоҳони занӣ

چنین گفت کز تخم شاهان زنی

Агар боз ёбем дар бар занӣ

اگر باز یابیم در بر زنی

Бабрами сарашро бшмшири тез

ببرم سرش را بشمشیر تیز

Зҷонш барорам дами растхез

زجانش برآرم دم رستخیز

Нмонм ки кас тоҷдорӣ кунад

نمانم که کس تاجداری کند

Миёни саворон сўроӣ кунад

میان سواران سورای کند

Чўбшниди бобуии гирди арманӣ

چوبشنید بابوی گرد ارمنی

Ки солор нопок кард он манӣ

که سالار ناپاک کرد آن منی

Кашиданд шамшеру бархестанд

کشیدند شمشیر و برخاستند

Яке нави сухан дигар оростанд

یکی نو سخن دیگر آراستند

Ки баҳром шоҳасту мокҳтрим

که بهرام شاهست و ماکهتریم

Сари душманонро бпӣ биспурем

سر دشمنان را بپی بسپریم

Кашида чу баҳром шамшер дид

کشیده چو بهرام شمشیر دید

Хирадмандӣу ростии баргузед

خردمندی و راستی برگزید

Чунин гуфт конкўи з ҷой нишаст

چنین گفت کانکو ز جای نشست

Барояд бёзд ба шамшери даст

برآید بیازد به شمشیر دست

Бабрами ҳам андари замони дасти ӯй

ببرم هم اندر زمان دست اوی

Ҳшиўор гардад сари масти ӯй

هشیوار گردد سر مست اوی

Бигуфт ин ва аз пеши озодагон

بگفت این و از پیش آزادگان

Биёмад сӯии гулшани шодагон

بیامد سوی گلشن شادگان

Парогандаи гашти он бузурги анҷуман

پراگنده گشت آن بزرگ انجمن

Ҳамаи рухи пари ожангу дили пуршикан

همه رخ پر آژنگ و دل پرشکن