Чўпидо шуд он чодари қиргўн
چوپیدا شد آن چادر قیرگون
Дирафшон шуд ахтар бачарх андарун
درفشان شد اختر بچرخ اندرون
Чу овози доранда пос хост
چو آواز دارندهٔ پاس خاست
Қалами хости баҳрому қртоси хост
قلم خواست بهرام و قرطاس خواست
Биёмад дабири хирадманду род
بیامد دبیر خردمند و راد
Дуоту қалами пеши донои ниҳод
دوات و قلم پیش دانا نهاد
Бадв гуфт аҳдии зи эрониён
بدو گفت عهدی ز ایرانیان
Бибояд навиштани барин парниён
بباید نوشتن برین پرنیان
Ки баҳром шоҳасту пирўзбхт
که بهرام شاهست و پیروزبخت
Сазовор тоҷасту зебои тахт
سزاوار تاج است و زیبای تخت
Наҷуед ҷуз аз ростии дараҷаон
نجوید جز از راستی درجهان
Чаҳ дар ошкор ва чаҳ андари ниҳон
چه در آشکار و چه اندر نهان
Навишта шуд он шамъ бардоштанд
نوشته شد آن شمع برداشتند
Шаби тираи бондишаҳи бгзоштнд
شب تیره باندیشه بگذاشتند
Чу пинҳон шуд он чодари ложвард
چو پنهان شد آن چادر لاژورد
Ҷаҳон шуд зи дидори хуршеди зард
جهان شد ز دیدار خورشید زرد
Биёмад яке марди пирўзбхт
بیامد یکی مرد پیروزبخت
Ниҳоди андари айвони баҳроми тахт
نهاد اندر ایوان بهرام تخت
Бирафтанд айвони шоҳӣ чу оҷ
برفتند ایوان شاهی چو عاج
Бёўихтнд аз баргоҳ тоҷ
بیاویختند از برگاه تاج
Бртхти заррини яке зергоҳ
برتخت زرین یکی زیرگاه
Ниҳоданд ва пас баргушоданд роҳ
نهادند و پس برگشادند راه
Нишаст аз бар тахти бҳромшоаҳ
نشست از بر تخت بهرامشاه
Ба сар барниҳод он киёнии кулоҳ
به سر برنهاد آن کیانی کلاه
Дабираш биоварад аҳди каён
دبیرش بیاورد عهد کیان
Навишта барон пурбаҳои парниён
نوشته بران پربها پرنیان
Гўоиӣ навиштанд яксар маон
گوایی نوشتند یکسر مهان
Ки баҳром шуд шаҳриёри ҷаҳон
که بهرام شد شهریار جهان
Барон нома чун ном карданд ёд
بران نامه چون نام کردند یاد
Брўбри яке меҳри заррини ниҳод
بروبر یکی مهر زرین نهاد
Чунин гуфт кин подшоҳӣ марост
چنین گفت کاین پادشاهی مراست
Бад-ӣн бар шумо поки яздони гўост
بدین بر شما پاک یزدان گواست
Чунин ҳам бмоноди солии ҳазор
چنین هم بماناد سالی هزار
Ки аз тухмаи ман буд шаҳриёр
که از تخمهٔ من بود شهریار
Писар бар писари ҳам чунин арҷманд
پسر بر پسر هم چنین ارجمند
Бмонод бо тоҷу тахти баланд
بماناد با تاج و تخت بلند
Бозри маи андари баду рӯзи ҳўр
بآذر مه اندر بد و روز هور
Ки аз шер прдхтаҳ шуд пушти гӯр
که از شیر پردخته شد پشت گور
Чунин гуфт зон пас боиронён
چنین گفت زان پس بایرانیان
Ки бархест пархошу кин аз миён
که برخاست پرخاش و کین از میان
Касе кўбрин нест ҳамдостон
کسی کوبرین نیست همداستان
Агар каж бошед агар расатон
اگر کژ باشید اگر راستان
Ба Эрон мабошед беш аз се рӯз
به ایران مباشید بیش از سه روز
Чаҳорум чу аз чарх гетӣ фурӯз
چهارم چو از چرخ گیتی فروز
Бар ояд ҳама назд хусрав шавед
بر آید همه نزد خسرو شوید
Барин бум ва бар беш азин мғнўид
برین بوم و بر بیش ازین مغنوید
На аз дил бирав хонданди офарин
نه از دل برو خواندند آفرین
Ки прдхтаҳ аз ту мабодои замин
که پردخته از تو مبادا زمین
Ҳронкс ки бо шоҳи пайваста буд
هرآنکس که با شاه پیوسته بود
Барон подшоҳии дилаши хаста буд
بران پادشاهی دلش خسته بود
Бирафтанд зон бум то марзи рӯм
برفتند زان بوم تا مرز روم
Парогандаи гаштанди зи ободи бум
پراگنده گشتند ز آباد بوم