Ҳамеи тохти хусрав ба пеши андарун

همی‌تاخت خسرو به پیش اندرون

На оби вгё буд ва на раҳнамӯн

نه آب وگیا بود و نه رهنمون

Аннанро бидон бора карда яла

عنان را بدان باره کرده یله

Ҳаме ронад ноком то боҳлаҳ

همی‌راند ناکام تا باهله

Пазира шудандаш бузургони шаҳр

پذیره شدندش بزرگان شهر

Касеро ки аз мардумӣ буд баҳр

کسی را که از مردمی بود بهر

Чу хусрав ба наздик эшон расед

چو خسرو به نزدیک ایشان رسید

Барон шаҳри лашкар фурӯд оваред

بران شهر لشکر فرود آورید

Ҳамон чун фурӯд омад андари замон

همان چون فرود آمد اندر زمان

Нўндӣ биёмад зи Эрони дмон

نوندی بیامد ز ایران دمان

зи баҳроми чубини яке нома дошт

ز بهرام چوبین یکی نامه داشت

Ҳамон номаи пӯшида дар ҷома дошт

همان نامه پوشیده در جامه داشت

Навиштаи сӯии меҳтарии боҳлаҳ

نوشته سوی مهتری باهله

Ки грлшкр ояд макунашон яла

که گرلشکر آید مکنشان یله

Сипоҳи ман инак пас андари дмон

سپاه من اینک پس اندر دمان

Бшҳр ту ояд замон то замон

بشهر تو آید زمان تا زمان

Чу меҳтари бронгўнаҳ барнома дид

چو مهتر برانگونه برنامه دید

Ҳам андари замони пеши хусрави давид

هم اندر زمان پیش خسرو دوید

Чўхсрў нигаҳ кард ва нома бихонад

چوخسرو نگه کرد و نامه بخواند

зи кори ҷаҳон дар шигифтӣ бимонад

ز کار جهان در شگفتی بماند

Битарсед ки ояд пас ӯ сипоҳ

بترسید که آید پس او سپاه

Барон нома бар тнгдли гашти шоҳ

بران نامه بر تنگدل گشت شاه

Азон шаҳри ҳам дар замон барнишаст

ازان شهر هم در زمان برنشست

Миёни ке тохтанро бибаст

میان کیی تاختن را ببست

Ҳамеи тохт то пеши оби Фурот

همی‌تاخت تا پیش آب فرات

Надид андрўи ҳеҷ ҷои набот

ندید اندرو هیچ جای نبات

Шудаи гуруснаи марди пери вҷўон

شده گرسنه مرد پیر وجوان

Яке бешаи диданду оби равон

یکی بیشه دیدند و آب روان

Чўхсрў ба пеши андарун беша дид

چوخسرو به پیش اندرون بیشه دید

Сипаҳро барон сабза андар кашид

سپه را بران سبزه اندر کشید

Шудаи гуруснаи марди ноҳорўсст

شده گرسنه مرد ناهاروسست

Камонро буза кард нахчири ҷуст

کمان را بزه کرد نخچیر جست

Надиданд чизеи баҷоеи давон

ندیدند چیزی بجایی دوان

Дарахту гё буду оби равон

درخت و گیا بود و آب روان

Падед омад андари замони корвон

پدید آمد اندر زمان کاروان

Шутур буду пеши андаруни сорўон

شتر بود و پیش اندرون ساروان

Чу он сорибон рӯй хусрав бидид

چو آن ساربان روی خسرو بدید

Бидон номдор офарин густаред

بدان نامدار آفرین گسترید

Бадв гуфт хусрав ки номи тўчист

بدو گفت خسرو که نام توچیست

Куҷо рафт хоҳӣу ком ту чист

کجا رفت خواهی و کام تو چیست

Бадв гуфт ман Қайси бен ҳорисам

بدو گفت من قیس بن حارثم

зи озодагони араби ворисам

ز آزادگان عرب وارثم

зи Мисри омадам бо яке корвон

ز مصر آمدم با یکی کاروان

Барин корвон бар манам сорўон

برین کاروان بر منم ساروان

Ба об Фуротаст бунгоҳи ман

به آب فراتست بنگاه من

Аз анҷои бад-ӣни бешаи бади роҳи ман

از انجا بدین بیشه بد راه من

Бадв гуфт хсрўкаҳ аз хӯрданӣ

بدو گفت خسروکه از خوردنی

Чаҳ дории ҳам аз чиз густурданӣ

چه داری هم از چیز گستردنی

Ки мо мондагонем ва ҳам гурусна

که ما ماندگانیم و هم گرسنه

На тўшсти моро на бору буна

نه توشست ما را نه بار و بنه

Бадв гуфт тозӣ ки эдар боист

بدو گفت تازی که ایدر بایست

Маро бо ту чизу тан ҷон якеаст

مرا با تو چیز و تن جان یکیست

Чу бар шоҳи тозии бгстрди меҳр

چو بر شاه تازی بگسترد مهر

Биоварад фарбеҳи яке модаи сҳр

بیاورد فربه یکی ماده سهر

Бикуштанду оташ бар афрӯхтанд

بکشتند و آتش بر افروختند

Трўи хушки ҳизум ҳаме сӯхтанд

ترو خشک هیزم همی‌سوختند

Бар оташ прагаанд чанде кабоб

بر آتش پراگند چندی کباب

Бхўрдн гирифтанд ёрони шитоб

بخوردن گرفتند یاران شتاب

Гирифтанд вожи онки бади дайн пажӯҳ

گرفتند واژ آنک بد دین پژوه

Бхўрдн шитобид дигари гуруҳ

بخوردن شتابید دیگر گروه

Бихӯраданд бе нони фаровони кабоб

بخوردند بی‌نان فراوان کباب

Биёрост ҳар меҳтарии ҷои хоб

بیاراست هر مهتری جای خواب

Замонӣ бихуфтанду бархестанд

زمانی بخفتند و برخاستند

Яке офарин нав оростанд

یکی آفرین نو آراستند

Бидон додгари кӯи ҷаҳони офарид

بدان دادگر کو جهان آفرید

Тавоноӣу нотавони офарид

توانایی و ناتوان آفرید

Азон пас ба ёрон чунин гуфт шоҳ

ازان پس به یاران چنین گفت شاه

Ки ҳаркас ки ӯ беш дорад гуноҳ

که هرکس که او بیش دارد گناه

Ба пеши ман онкас гиромӣ тараст

به پیش من آنکس گرامی ترست

Вазони кеҳтарон низ номӣ тараст

وزان کهتران نیز نامی ترست

Ҳронкси куҷо беш дорад бадӣ

هرآنکس کجا بیش دارد بدی

Бгшт аз ман ва аз раҳи бхрдӣ

بگشت از من و از ره بخردی

Бмо беш бояд ки дорад умед

بما بیش باید که دارد امید

Саросар ба некӣ диҳедаш навид

سراسر به نیکی دهیدش نوید

Гирифтанд ёрон бирав офарин

گرفتند یاران برو آفرین

Ки эй поки дили хусрави поки дайн

که ای پاک دل خسرو پاک دین

Бипурсед зон марди тозӣ ки роҳ

بپرسید زان مرد تازی که راه

Кадомаст ва ман чун шавам бо сипоҳ

کدامست و من چون شوم با سپاه

Бадв гуфт ҳафтод фарсанг беш

بدو گفت هفتاد فرسنگ بیش

Шуморо биёбон ва кӯҳаст пеш

شما را بیابان و کوهست پیش

Чўдстўр бошӣ ман азгўшту об

چودستور باشی من ازگوشت و آب

Ба роҳ оварам гар насозӣ шитоб

به راه آورم گر نسازی شتاب

Бадв гуфт хусрав ҷузин нест рой

بدو گفت خسرو جزین نیست رای

Ки бо тӯша бошем ва бо раҳнамоӣ

که با توشه باشیم و با رهنمای

Ҳиўнӣ бар афганд тозӣ ба роҳ

هیونی بر افگند تازی به راه

Бидон то баради роҳи пеши сипоҳ

بدان تا برد راه پیش سپاه

Ҳамеи тохти андари биёбону кӯҳ

همی‌تاخت اندر بیابان و کوه

Пар аз ранҷу тимор бо он гуруҳ

پر از رنج و تیمار با آن گروه

Яке корвон низ дигар ба роҳ

یکی کاروان نیز دیگر به راه

Падед омад аз даври пеши сипоҳ

پدید آمد از دور پیش سپاه

Яке марди бозоргони мояи дор

یکی مرد بازارگان مایه دار

Биёмад ҳам онгаҳ бар шаҳриёр

بیامد هم آنگه بر شهریار

Бадв гуфт шоҳ аз куҷое бигӯӣ

بدو گفت شاه از کجایی بگوی

Куҷо рафт хоҳии чунин пўии пўӣ

کجا رفت خواهی چنین پوی پوی

Бадв гуфт каз хараи Ардашер

بدو گفت کز خرهٔ اردشیر

Яке марди бозоргонми дабир

یکی مرد بازارگانم دبیر

Бадв гуфт науммат чаҳ кард онки зод

بدو گفت نامت چه کرد آنک زاد

Чунин дод посух ки Меҳрони ситод

چنین داد پاسخ که مهران ستاد

Азуи тӯшаи ҷусти он замони шаҳриёр

ازو توشه جست آن زمان شهریار

Бадв гуфт солори к-эии номдор

بدو گفت سالار کای نامدار

Хӯриш ҳаст чндонк андоза нест

خورش هست چندانک اندازه نیست

Агар чеҳраи бозоргон тоза нест

اگر چهره بازارگان تازه نیست

Бадв гуфт хусрав ки меҳмон ба роҳ

بدو گفت خسرو که مهمان به راه

Биёбӣ фузӯнӣ шавад дастгоҳ

بیابی فزونی شود دستگاه

Сар бор бикшод бозоргон

سر بار بگشاد بازارگان

Дрмгон ба омад зи диноргон

درمگان به آمد ز دینارگان

Хӯриши барад ва бинишаст худ бар замин

خورش برد و بنشست خود بر زمین

Ҳаме хонд бар шаҳриёри офарин

همی‌خواند بر شهریار آفرین

Чунон хӯрда шуд марди меҳмони параст

چونان خورده شد مرد مهمان پرست

Биёмад гирифт обдстони бадаст

بیامد گرفت آبدستان بدست

Чу аз даври хрод брзин бидид

چو از دور خراد برزین بدید

з ҷое ки бади пеши хусрави давид

ز جایی که بد پیش خسرو دوید

зи бозоргони бастади он оби гарм

ز بازارگان بستد آن آب گرم

Бадан то надорад ҷаҳондори шарм

بدن تا ندارد جهاندار شرم

Пас он марди бозоргони пари шитоб

پس آن مرد بازارگان پر شتاب

намеоварад бирасон равшани гулоб

می‌ آورد برسان روشن گلاب

Дигар бораи хроди брзини зи роҳ

دگر باره خراد برزین ز راه

Азуи бастади он ҷом ва шуд назд шоҳ

ازو بستد آن جام و شد نزد شاه

Парастиши парастандаро дошт суд

پرستش پرستنده را داشت سود

Барон бартарӣ бартарӣҳо фузуд

بران برتری برتریها فزود

Азон пас ббозоргон гуфт шоҳ

ازان پس ببازارگان گفت شاه

Ки акнӯн сипаҳро кадомаст роҳ

که اکنون سپه را کدامست راه

Нишаст ту дар хараи Ардашер

نشست تو در خره اردشیر

Куҷо бошад эй марди меҳмон пазир

کجا باشد ای مرد مهمان‌پذیر

Бадв гуфт к-эии шоҳ бо дод вароӣ

بدو گفت کای شاه با داد ورای

зи бозоргонони манам поки рой

ز بازارگانان منم پاک رای

Нишонаши якояк ба хусрав бигуфт

نشانش یکایک به خسرو بگفت

Ҳама розҳо баргушод аз наҳуфт

همه رازها برگشاد از نهفت

Бифармуд то номи бурно ва даҳ

بفرمود تا نام برنا و ده

Нависад нависандаи рӯзбеҳ

نویسد نویسندهٔ روزبه

Ббозоргон гуфт падрӯд бош

ببازارگان گفت پدرود باش

Хирадро ба дили тор ва ҳам пуд бош

خرد را به دل تار و هم پود باش