Ббўди андари он шаҳри хусрави се рӯз

ببود اندر آن شهر خسرو سه روز

Чаҳорум чу бФрўхт гетӣ фурӯз

چهارم چو بفروخت گیتی فروز

Бобир андар оварад барандаи теғ

بابر اندر آورد برنده تیغ

Ҷаҳонҷӯй шуд сӯии роҳи вриғ

جهانجوی شد سوی راه وریغ

Ки аўриғи бади номи он шористон

که اوریغ بد نام آن شارستان

Бадв дар чилипоу бемористон

بدو در چلیپا و بیمارستان

Ббии роҳи пайдои яке дайр буд

ببی راه پیدا یکی دیر بود

Ҷаҳонҷӯии овози роҳиби шунӯд

جهانجوی آواز راهب شنود

Ба наздик дайр омад овоз дод

به نزدیک دیر آمد آواز داد

Ки кирдори ту ҷуз парастиш мабод

که کردار تو جز پرستش مباد

Гар аз дайри деринаи оеи фурӯд

گر از دیر دیرینه آیی فرود

Зникии диҳиши боди бртўи дуруд

زنیکی دهش باد برتو درود

Ҳам онгоҳи роҳиб чу ово шунид

هم آنگاه راهب چو آوا شنید

Фурӯд омад аз дайр ва ӯро бидид

فرود آمد از دیر و او را بدید

Бадв гуфт хусрави туе бе гумон

بدو گفت خسرو تویی بی‌گمان

Зтхти пдргштаҳи нои шодмон

زتخت پدرگشته نا شادمان

Задаст яке бдкнши банда Эй

زدست یکی بدکنش بنده‌ای

Палидии манӣ Фши парастанда Эй

پلیدی منی فش پرستنده‌ای

ЧўгФтори роҳиб беандоза шуд

چوگفتار راهب بی‌اندازه شد

Дили хусрав аз меҳр ӯ тоза шуд

دل خسرو از مهر او تازه شد

зи гуфтор ӯ дар шигифтӣ бимонад

ز گفتار او در شگفتی بماند

Бирав бар ҷаҳони офарини робхўонд

برو بر جهان آفرین رابخواند

зи пушти салибии бёзиди даст

ز پشت صلیبی بیازید دست

Бпрсидни марди яздони параст

بپرسیدن مرد یزدان پرست

Парастанда чун дид барадаши намоз

پرستنده چون دید بردش نماز

Сухан гуфт бо ӯ замонии дароз

سخن گفت با او زمانی دراز

Яке озмӯнро бадв гуфт шоҳ

یکی آزمون را بدو گفت شاه

Ки ман кеҳтарӣам зи Эрони сипоҳ

که من کهتری‌ام ز ایران سپاه

Паёмии ҳаме назд қайсар барам

پیامی همی نزد قیصر برم

Чу посух диҳад сӯии меҳтар барам

چو پاسخ دهد سوی مهتر برم

Грин рафтан ман ҳумоюн буд

گرین رفتن من همایون بود

Нигаҳ кун ки фарҷоми ман чун буд

نگه کن که فرجام من چون بود

Бадв гуфт роҳиб ки чунин магӯӣ

بدو گفت راهب که چونین مگوی

Тўшоҳӣ макун хештани шоҳи ҷӯй

توشاهی مکن خویشتن شاه جوی

Чу дидамат гуфтам саросари сухан

چو دیدمت گفتم سراسر سخن

Маро ҳар замон озмоиш макун

مرا هر زمان آزمایش مکن

Набояд дурӯғи инчи дардин ту

نباید دروغ ایچ دردین تو

На кажии барин роҳу ойини ту

نه کژی برین راه و آیین تو

Басӣ ранҷ дидӣ ва овехтӣ

بسی رنج دیدی و آویختی

Саранҷоми зин банда бигурехтӣ

سرانجام زین بنده بگریختی

зи гуфтор ӯ монад хусрави шигифт

ز گفتار او ماند خسرو شگفت

Чу шарм омадаш пӯзиш андар гирифт

چو شرم آمدش پوزش اندر گرفت

Бадв гуфт роҳиб ки пӯзиш макун

بدو گفت راهب که پوزش مکن

Бипурс аз ман аз бўдниҳои сухан

بپرس از من از بودنیها سخن

Бад-ӣн омадани шод ва густох бош

بدین آمدن شاد و گستاخ باش

Ҷаҳонро яке борвар шох бош

جهان را یکی بارور شاخ باش

Ки яздони туро бениёзӣ диҳад

که یزدان تو را بی‌نیازی دهد

Баланди ахтарат сарфарозӣ диҳад

بلند اخترت سرفرازی دهد

з қайсар биёбӣ силеҳу сипоҳ

ز قیصر بیابی سلیح و سپاه

Яке духтарӣ аз дар тоҷу гоҳ

یکی دختری از در تاج و گاه

Чу бо бандагони кори зорат буд

چو با بندگان کار زارت بود

Ҷаҳондори бедори ёрат буд

جهاندار بیدار یارت بود

Саранҷом бигурезад он бади нажод

سرانجام بگریزد آن بد نژاد

Фаровон кунад рӯзи некяши ёд

فراوان کند روز نیکیش یاد

Вазони разм ҷое фитад даври даст

وزان رزم جایی فتد دور دست

Бисозад барон бум ҷой нишаст

بسازد بران بوم جای نشست

Чу даврӣ гузинад зи фармони ту

چو دوری گزیند ز فرمان تو

Бирезанд хунаш ба паймони ту

بریزند خونش به پیمان تو

Бадв гуфт хусрави ҷузин худ мабод

بدو گفت خسرو جزین خود مباد

Ки кардӣ ту эй пирдонндаҳи ёд

که کردی تو ای پیرداننده یاد

Чўгўиии бад-ӣн чанд бошад диранг

چوگویی بدین چند باشد درنگ

Ки ояд марои подшоҳии бчнг

که آید مرا پادشاهی بچنگ

Чунин дод посух ки даҳ бо ду моҳ

چنین داد پاسخ که ده با دو ماه

Барин бргзрди бозёбии кулоҳ

برین برگذرد بازیابی کلاه

Агар бар сар ояд даҳ впнҷи рӯз

اگر بر سر آید ده وپنج روز

Ту гардии шаҳаншоҳ гетӣ фурӯз

تو گردی شهنشاه گیتی فروز

Бипурсед хусрави казин анҷуман

بپرسید خسرو کزین انجمن

Ки кӯшад ба ранҷ ва ба озори тан

که کوشد به رنج و به آزار تن

Чунин дод посух ки бстоми ном

چنین داد پاسخ که بستام نام

Гӯй брмнш бошаду шодком

گوی برمنش باشد و شادکام

Дигар онки хуоне варо холи хеш

دگر آنک خوانی و را خال خویش

Бадви тозаи донеи мау соли хеш

بدو تازه دانی مه و سال خویش

Бипарҳез зон марди носӯдманд

بپرهیز زان مرد ناسودمند

Ки бошиддат зу дарду ранҷу газанд

که باشدت زو درد و رنج و گزند

Бар ошуфт хусрав ба бстом гуфт

بر آشفت خسرو به بستام گفت

Ки бо ман сухани бргшо аз наҳуфт

که با من سخن برگشا از نهفت

Туро модарати ном Густаҳм кард

تو را مادرت نام گستهم کرد

Ту гӯйӣ ки бстомми андари набард

تو گویی که بستامم اندر نبرد

Ба роҳиб чунин гуфт кинаст хол

به راهب چنین گفت کینست خال

Ба хӯн буд бо модари ман ҳам?ил

به خون بود با مادر من همال

Бадв гуфт роҳиб ки ореи ҳамин

بدو گفت راهب که آری همین

зи Густаҳми бинии басии ранҷу кин

ز گستهم بینی بسی رنج و کین

Бадв гуфт хусрав ки эй рои зан

بدو گفت خسرو که ای رای زن

Азон пас чаҳ гӯйӣ чаҳ хоҳад бадан

ازان پس چه گویی چه خواهد بدن

Бадв гуфт роҳиб ки мандяши зин

بدو گفت راهب که مندیش زین

Казон пас набинӣ ҷуз аз офарин

کزان پس نبینی جز از آفرین

Наёяд биравӣ ту дигари бадӣ

نیاید بروی تو دیگر بدی

Магари сахти корӣ буд эзадӣ

مگر سخت کاری بود ایزدی

Бар ошӯбади ин саркаши ороми ту

بر آشوبد این سرکش آرام تو

Азон пас набошад ба ҷузи коми ту

ازان پس نباشد به جز کام تو

Агар чанд бад гардад ин бадгумон

اگر چند بد گردد این بدگمان

Ҳамонаш бадаст ту бошад замон

همانش بدست تو باشد زمان

Бадв гуфт Густаҳми к-эии шаҳриёр

بدو گفت گستهم کای شهریار

Дилатро бад-ӣни ҳеҷ ранҷаи мадор

دلت را بدین هیچ رنجه مدار

Ба покизаи яздон ки моҳи офарид

به پاکیزه یزدان که ماه آفرید

Ҷаҳонро басони ту шоҳи офарид

جهان را بسان تو شاه آفرید

Ба озргшсп ва ба хуршеду моҳ

به آذرگشسپ و به خورشید و ماه

Ба ҷону сари номбурдори шоҳ

به جان و سر نامبردار شاه

Ба гуфтори тарсои нигари негроӣ

به گفتار ترسا نگر نگروی

Сухани гуфтан носазо нашнавӣ

سخن گفتن ناسزا نشنوی

Марои эминии даҳ зи гуфтори ӯй

مرا ایمنی ده ز گفتار اوی

Чўсўгнд хӯрдам баҳонаи мҷўӣ

چوسوگند خوردم بهانه مجوی

Ки ҳаргиз насозам бадии дрнҳон

که هرگز نسازم بدی درنهان

Брондиш аз кирдигори ҷаҳон

براندیش از کردگار جهان

Бадв гуфт хусрав ки аз трсгор

بدو گفت خسرو که از ترسگار

Наёяд сухан гуфт нобакор

نیاید سخن گفت نابکار

зи ту низ ҳаргиз надидам бадӣ

ز تو نیز هرگز ندیدم بدی

Ниёзӣ ба кажӣу нобахрадӣ

نیازی به کژی و نابخردی

Валикини зи кори сипеҳри баланд

ولیکن ز کار سپهر بلند

Набошад шигифт ар шӯии пари газанд

نباشد شگفت ار شوی پر گزند

Чу боиста корӣ буд эзадӣ

چو بایسته کاری بود ایزدی

Биксў шавад донишу бхрдӣ

بیکسو شود دانش و بخردی

Ба роҳиб чунин гуфт пас шаҳриёр

به راهب چنین گفت پس شهریار

Ки шодоб дил бош ва ба рӯзгор

که شاداب دل باش و به روزگار

Вазони дайр чун барқи рахшони змиғ

وزان دیر چون برق رخشان زمیغ

Биёмад сӯии шористону риғ

بیامد سوی شارستان و ریغ

Пазира шудандаш бузургони шаҳр

پذیره شدندش بزرگان شهر

Касеро ки аз мардумӣ буд баҳр

کسی را که از مردمی بود بهر