Чу хусрав нишаст аз бртхти зар
چو خسرو نشست از برتخت زر
Бирафтанд ҳаркас ки будаш ҳунар
برفتند هرکس که بودش هنر
Гиронмоягонро ҳамаи хонданд
گرانمایگان را همه خواندند
Бар он тоҷи нави гавҳар афшоданад
بر آن تاج نو گوهر افشاندند
Ба мӯбад чунин гуфт кин тоҷи втхт
به موبد چنین گفت کاین تاج وتخت
Наёбади магари мардуми неки бахт
نیابد مگر مردم نیک بخت
Мабодои марои пешаи ҷузи ростӣ
مبادا مرا پیشه جز راستی
Ки бедодии оради ҳамаи костӣ
که بیدادی آرد همه کاستی
Абои ҳаркасии рой мо оштӣаст
ابا هرکسی رای ما آشتیست
зи пайкор кардани срмотҳист
ز پیکار کردن سرماتهیست
зи яздони пазируфтами ин тахти нав
ز یزدان پذیرفتم این تخت نو
Ҳамин равшану мояи врбхти нав
همین روشن و مایه وربخت نو
Шумо низ дилҳо бФрмон диҳед
شما نیز دلها بفرمان دهید
Бҳркор бар мо сипосӣ наед
بهرکار بر ما سپاسی نهید
Аз озурдани мардуми порсо
از آزردن مردم پارسا
Ва дигар кашӣдан сар аз подшо
و دیگر کشیدن سر از پادشا
Сеюм давр бӯдани зи чизи касон
سوم دور بودن ز چیز کسان
Ки дӯдаш буд сӯии онкаси расон
که دودش بود سوی آنکس رسان
Ки даргоҳ ва бегуҳ касе робсўхт
که در گاه و بیگه کسی رابسوخت
Ббии мояи чизе дилаш барфурӯхт
به بیمایه چیزی دلش برفروخت
Дигар ҳарч дар мардумӣ дар хӯрд
دگر هرچ در مردمی در خورد
Мари онро пазирнда бошад хирад
مر آن را پذیرنده باشد خرد
Набошад маро бокасе доварӣ
نباشد مرا با کسی داوری
Агар тоҷ ҷӯядгар ангуштарӣ
اگر تاج جوید گر انگشتری
Крои гавҳари тан буд бо нажод
کرا گوهر تن بود با نژاد
Нагӯяд сухан бо касе ҷуз бидод
نگوید سخن با کسی جز بداد
Набошад шуморо ҷуз аз эминӣ
نباشد شما را جز از ایمنی
Ниёзади бикрдори оҳрмнӣ
نیازد بکردار آهرمنی
Ҳронкс ки бишунид гуфтори шоҳ
هرآنکس که بشنید گفتار شاه
Ҳаме офарин хонд бртоҷу гоҳ
همی آفرین خواند برتاج و گاه
Бирафтанд шод аз бар тахт ӯ
برفتند شاد از بر تخت او
Басии офарин буд бар бахт ӯ
بسی آفرین بود بر بخت او
Сипаҳбад фурӯд омад аз тахти шод
سپهبد فرود آمد از تخت شاد
Ҳамаи шаби зи ҳурмуз ҳаме кард ёд
همه شب ز هرمز همیکرد یاد