Чу пинҳон шуд он чодари обнӯс

چو پنهان شد آن چادر آبنوس

Бигӯаш омад аз дўрбонги хурӯш

بگوش آمد از دوربانگ خروش

Ҷаҳонгир шуд тобнзди падар

جهانگیر شد تابنزد پدر

Наонаш пари аздрди вхстаҳи ҷигар

نهانش پر ازدرد وخسته جگر

Чу дидаш биноледу барадаши намоз

چو دیدش بنالید و بردش نماز

Ҳаме буд пешаши замонии дароз

همی‌بود پیشش زمانی دراز

Бадв гуфт к-эии шоҳи ноБахтиёр

بدو گفت کای شاه نابختیار

зи нӯшин равон дар ҷаҳони ёдгор

ز نوشین روان در جهان یادگار

Ту доне ки гар будамӣ пушти ту

تو دانی که گر بودمی پشت تو

Бсўзни нахустии сари ангушти ту

بسوزن نخستی سر انگشت تو

Нигар то чаҳ фармое акнӯн маро

نگر تا چه فرمایی اکنون مرا

Ғам омад туро дили пар аз хӯни маро

غم آمد تو را دل پر از خون مرا

Гар эй дун ки фармони диҳӣ бар дарат

گر ای دون که فرمان دهی بر درت

Яке бандаам посбони сарат

یکی بنده‌ام پاسبان سرت

Наҷӯям кулоҳ ва нахоҳам сипоҳ

نجویم کلاه و نخواهم سپاه

Бабрами срхўиш дар пеши шоҳ

ببرم سرخویش در پیش شاه

Бадв гуфт ҳурмузад эй пурхирад

بدو گفت هرمزد ای پرخرد

Ҳамин рӯзи сахтии з ман бугзарад

همین روز سختی ز من بگذرد

Маро назд ту орзӯи бади се чиз

مرا نزد تو آرزو بد سه چیز

Барин бар фузӯнӣ нахоҳем низ

برین بر فزونی نخواهیم نیز

Яке онки шабгир ҳар бомдод

یکی آنک شبگیر هر بامداد

Кунӣ гӯши моро ба овози шод

کنی گوش ما را به آواز شاد

Ва дигари савории зи гарданкашон

و دیگر سواری ز گردنکشان

Ки аз разм дерина дорад нишон

که از رزم دیرینه دارد نشان

Бар ман фиристӣ ки аз корзор

بر من فرستی که از کارزار

Сухан гуяд ва карда бошад шикор

سخن گوید و کرده باشد شکار

Дигар онки донандаи марди куҳан

دگر آنک داننده مرد کهن

Ки аз шаҳриёрони гузоради сухан

که از شهریاران گزارد سخن

Навиштаи яке дафтари оради маро

نوشته یکی دفتر آرد مرا

Бидон дарду сахтии срорди маро

بدان درد و سختی سرآرد مرا

Сими орзӯии онк хол тавонад

سیم آرزوی آنک خال تواند

Парастанда ва наэҳмол тавонад

پرستنده و ناهمال تواند

Набенанд зини пас ҷаҳонро бичишам

نبینند زین پس جهان را بچشم

Баришон бароне барин сўки хашм

بریشان برانی برین سوک خشم

Бадв гуфт хусрав ки эй шаҳриёр

بدو گفت خسرو که ای شهریار

Мабод онки брчшми ту сўкўор

مباد آنک برچشم تو سوکوار

Набошад ва гарчи буд дрнҳон

نباشد و گرچه بود درنهان

Ки бадхоҳи ту даври бодозҷҳон

که بدخواه تو دور بادازجهان

Валикин нигаҳ кун брўшни равон

ولیکن نگه کن بروشن روان

Ки баҳром чубина шуд паҳлавон

که بهرام چوبینه شد پهلوان

Сипоҳаст бо ӯ фузун аз шумор

سپاهست با او فزون از شمار

Саворону гардони хнҷргзор

سواران و گردان خنجرگزار

Агар мо бгстҳми ёзими даст

اگر ما بگستهم یازیم دست

Бгитӣ наёбем ҷой нишаст

بگیتی نیابیم جای نشست

Дигар онк бошад дабири куҳан

دگر آنک باشد دبیر کهن

Ки бршоаҳ хонд гузаштаи сухан

که برشاه خواند گذشته سخن

Саворӣ ки парварда бошад брзм

سواری که پرورده باشد برزم

Бидонади ҳамон низ ойини базм

بداند همان نیز آیین بزم

Азин ҳар замон нав фиристам яке

ازین هر زمان نو فرستم یکی

Ту бо дард пжмон мабош андакӣ

تو با درد پژمان مباش اندکی

Мадони ин згстҳм кин аиздист

مدان این زگستهم کاین ایزدیست

зи гуфтору кирдори нобхрдист

ز گفتار و کردار نابخردیست

Дили ту бад-ӣн дард хурсанд бод

دل تو بدین درد خرسند باد

Ҳамон бо хирад низ пайванди бод

همان با خرد نیز پیوند باد

Бигуфт ин ва гирён биёмад зпиш

بگفت این و گریان بیامد زپیش

Накард ошкорои бкси рози хеш

نکرد آشکارا بکس راز خویش

Писари меҳрбонтар бад аз шаҳриёр

پسر مهربان‌تر بد از شهریار

Бад-ӣн достон зад яке ҳӯшёр

بدین داستان زد یکی هوشیار

Ки ёри забони чарбу ширини сухан

که یار زبان چرب و شیرین سخن

Ки аз пер насту гашта куҳан

که از پیر نستوه گشته کهن

Ҳунармандгар мардум бе ҳунар

هنرمند گر مردم بی‌هنر

БФрҷоми ҳам хок дорад бабр

بفرجام هم خاک دارد ببر