Ҳам онгаҳ яке нома бинвишт зуд

هم آنگه یکی نامه بنوشت زود

Барон офарини офарин бар фузуд

بران آفرین آفرین بر فزود

Ки бо мӯбади икдлу поки рой

که با موبد یکدل و پاک رای

Задем аз баду неки нобоки рой

زدیم از بد و نیک ناباک رای

зи ҳаргунае достонҳо задем

ز هرگونه‌ای داستانها زدیم

Барон рои пешинаи бози омадем

بران رای پیشینه باز آمدیم

Кунун рой ва гуфторҳо шуд ббн

کنون رای و گفتارها شد ببن

Кушодам дар ганҷҳои куҳан

گشادم در گنجهای کهن

Ба қстниаҳ дар фаровони сипоҳ

به قسطنیه در فراوان سپاه

Надорам ки доранд кишвари нигоҳ

ندارم که دارند کشور نگاه

Суханҳо з ҳаргуна оростем

سخنها ز هرگونه آراستیم

з ҳар кишварӣ лашкарӣ хостем

ز هر کشوری لشکری خواستیم

Якояки чўоинди ҳам дар замон

یکایک چوآیند هم در زمان

Фиристем наздики ту бе гумон

فرستیم نزدیک تو بی گمان

Ҳамаи мўлшу рои чандин задан

همه مولش و رای چندین زدن

Барин нештар коми шери ождн

برین نیشتر کام شیر آژدن

Азон бад ки кирдорҳои куҳан

ازان بد که کردارهای کهن

Ҳаме ёд кард онк донад сухан

همی یاد کرد آنک داند سخن

Ки ҳангоми шопӯри шоҳи Ардашер

که هنگام شاپور شاه اردشیر

Дили марди брношд аз ранҷи сайр

دل مرد برناشد از رنج سیر

зи баси ғорату куштан ва тохтан

ز بس غارت و کشتن و تاختن

Ба бедоди бркинҳои сохтан

به بیداد برکینها ساختن

Казу бигузарӣ ҳурмуз ва кӣ Қубод

کزو بگذری هرمز و کی قباد

Ки аз дод яздон накарданд ёд

که از داد یزدان نکردند یاد

Ниёии ту он шоҳи нӯшин равон

نیای تو آن شاه نوشین روان

Ки аз дод ӯ пер сар шуд ҷавон

که از داد او پیر سر شد جوان

Ҳамаи рӯм азу шуд саросари хароб

همه روم ازو شد سراسر خراب

Чночўн ки Эрони зи афросйоб

چناچون که ایران ز افراسیاب

Азин марзи мо сӣ ва на шористон

ازین مرز ما سی و نه شارستان

Аз эрониён шуд ҳамаи хорстон

از ایرانیان شد همه خارستان

зи хӯни сарон дашт шуд обгир

ز خون سران دشت شد آبگیر

Зану кӯдаконишони ббрднди асир

زن و کودکانشان ببردند اسیر

Агар марди рӯмӣ ба дил кин гирифт

اگر مرد رومی به دل کین گرفت

Набояд ки ояд туро он шигифт

نباید که آید تو را آن شگفت

Худ озурданӣ нест дар дайни мо

خود آزردنی نیست در دین ما

Мабодои бадӣ кардани ойини мо

مبادا بدی کردن آیین ما

Надидем чизе ба аз ростӣ

ندیدیم چیزی به از راستی

Ҳамон даврӣ аз кажӣу костӣ

همان دوری از کژی و کاستی

Ситамдидагонро ҳама хондам

ستمدیدگان را همه خواندم

Вазин дар фаровон сухан ронадам

وزین در فراوان سخن راندم

Ба афсуни дили мардумон пок шуд

به افسون دل مردمان پاک شد

Ҳамаи заҳри гӣранда тирёк шуд

همه زهر گیرنده تریاک شد

Бидон барниҳодам казин дрсхн

بدان برنهادم کزین درسخن

Нагӯяд кас аз рӯзгори куҳан

نگوید کس از روزگار کهن

Ба чизе ки гӯйии ту фармон кунам

به چیزی که گویی تو فرمان کنم

Равонро ба паймон гаравгон кунам

روان را به پیمان گروگان کنم

Шуморо забон дод бояд ҳамон

شما را زبان داد باید همان

Ки бар мо набошад касе бадгумон

که بر ما نباشد کسی بدگمان

Бигӯе ки то ман буми шаҳриёр

بگویی که تا من بوم شهریار

Нагирам чунин ранҷҳо сусти вхўор

نگیرم چنین رنجها سست وخوار

Нахоҳам ман аз рӯмёни бож низ

نخواهم من از رومیان باژ نیز

На бифурӯшам ин ранҷҳоро бчиз

نه بفروشم این رنجها را بچیز

Дигар ҳарч доред зон марзу бум

دگر هرچ دارید زان مرز و بوم

Аз Эрон касе насупурд марзи рӯм

از ایران کسی نسپرد مرز روم

Бад-ӣни орзӯ низ бешӣ кунед

بدین آرزو نیز بیشی کنید

Бисозед бо мо ва хешӣ кунед

بسازید با ما و خویشی کنید

Шуморо ҳар онгаҳ ки корӣ буд

شما را هر آنگه که کاری بود

Вагар носазои корзорӣ буд

وگر ناسزا کارزاری بود

Ҳамаи дӯстдор ва бародар шавем

همه دوستدار و برادر شویم

Буд низ гоҳе ки кеҳтар шавем

بود نیز گاهی که کهتر شویم

Чу гардид зини шаҳри мо бе ниёз

چو گردید زین شهر ما بی‌نیاز

Ба дили тони ҳама кӣна ояд фароз

به دل‌تان همه کینه آید فراز

зи тӯру зи силам андар омад сухан

ز تور و ز سلم اندر آمد سخن

Азон беҳудаи рӯзгори куҳан

ازان بیهوده روزگار کهن

Яке аҳд бояд кунун устувор

یکی عهد باید کنون استوار

Сазовор Меҳрӣ бирав ёдгор

سزاوار مهری برو یادگار

Казин бора аз кини Эраҷи сухан

کزین باره از کین ایرج سخن

Наронем ва аз рӯзгори куҳан

نرانیم و از روزگار کهن

Азин пас яке бошад Эрону рӯм

ازین پس یکی باشد ایران و روم

Ҷудои нҷўиими зини марзу бум

جدایی نجوییم زین مرز و بوم

Пас пардаи мо яке духтараст

پس پردهٔ ما یکی دخترست

Ки аз меҳтарон брхрд беҳтараст

که از مهتران برخرد بهترست

Бихоҳед бар покии дайни мо

بخواهید بر پاکی دین ما

Чнончўн буд расму ойини мо

چنانچون بود رسم و آیین ما

Бидон то чу фарзанди қайсари нажод

بدان تا چو فرزند قیصر نژاد

Буд кин Эраҷ наёрад биёад

بود کین ایرج نیارد بیاد

Аз ошӯби вази ҷанг рӯй замин

از آشوب وز جنگ روی زمین

Биёсоед ва роҳ ҷӯяд бад-ӣн

بیاساید و راه جوید بدین

Кунун чун бичишам хиради бенгарӣ

کنون چون بچشم خرد بنگری

Мароинро ба ҷуз ростӣ нашмурӣ

مراین را به جز راستی نشمری

Бимонад зи пайванди паймони мо

بماند ز پیوند پیمان ما

зи яздон чунинаст фармони мо

ز یزدان چنین است فرمان ما

зи ҳангоми пирӯз то хўшнўоз

ز هنگام پیروز تا خوشنواز

Ҳамоно ки бигузашт соли дароз

همانا که بگذشت سال دراز

Ки сарҳо бидоданд ҳар ду ббод

که سرها بدادند هر دو بباد

Ҷаҳондори паймони шикан худ мабод

جهاندار پیمان شکن خود مباد

Масеҳи паямбар чунин кард ёд

مسیح پیمبر چنین کرد یاد

Ки печади хирад чун ба пайчии здод

که پیچد خرد چون به پیچی زداد

Басӣ чора кард андарони хўшнўоз

بسی چاره کرد اندران خوشنواز

Ки пирӯзро сар наёяд ба газ

که پیروز را سر نیاید به گاز

Чу пирӯз бо ӯ дуруштӣ намӯд

چو پیروز با او درشتی نمود

Бидид андарони ҷойгаҳи тираи дӯд

بدید اندران جایگه تیره دود

Шуд он лашкару тахти шоҳии ббод

شد آن لشکر و تخت شاهی بباد

Бипечад ва шуд шоҳро сари здод

بپیچد و شد شاه را سر زداد

Ту бурное ва наваз нодидаи кор

تو برنایی و نوز نادیده کار

Чу хоҳӣ ки бар ёбӣ аз рӯзгор

چو خواهی که بر یابی از روزگار

Макун ёрии марди паймони шикан

مکن یاری مرد پیمان شکن

Ки паймони шикан кас наярзад кафан

که پیمان شکن کس نیرزد کفن

Бидон шоҳ нафрин кунад тоҷу гоҳ

بدان شاه نفرین کند تاج و گاه

Ки паймон шикан бошаду кӣнаи хоҳ

که پیمان شکن باشد و کینه خواه

Кунун номаи ман саросар бихон

کنون نامهٔ من سراسر بخوان

Гар ангуштҳо чарб дорӣ махон

گر انگشتها چرب داری مخوان

Суханҳо нигаҳи дор ва посух навис

سخنها نگه دار و پاسخ نویس

Ҳамаи хӯбии андеш ва фаррух навис

همه خوبی اندیش و فرخ نویس

Нахоҳам ки ин роз донад дабир

نخواهم که این راز داند دبیر

Ту бошӣ нависандаи тизўир

تو باشی نویسندهٔ تیزویر

Чу бархонам ин посухи нома ро

چو برخوانم این پاسخ نامه را

Бубинами дили марди худ кома ро

ببینم دل مرد خود کامه را

Ҳамоно силеҳу сипоҳу дирам

همانا سلیح و سپاه و درم

Фиристем то дили надории дижам

فرستیم تا دل نداری دژم

Ҳронкс ки бртў гиромӣ тараст

هرآنکس که برتو گرامی ترست

Вагар назд ту низ номӣ тараст

وگر نزد تو نیز نامی ترست

Абои онк зу кӣнаи дорӣ ба дил

ابا آنک زو کینه داری به دل

Ба мардии зи дили кӣнаҳо бргсл

به مردی ز دل کینه‌ها برگسل

Гуноҳаши биздони дорандаи бахш

گناهش بیزدان دارنده بخش

Макун рӯз бар душману дӯсти дхш

مکن روز بر دشمن و دوست دخش

Чу хоҳӣ ки дорадат пирўзбхт

چو خواهی که داردت پیروزبخت

Ҷаҳондор ва бо лашкару тоҷу тахт

جهاندار و با لشکر و تاج و تخت

Зчизксони дасти кӯтоҳи дор

زچیزکسان دست کوتاه دار

Равонро сӯии ростии роҳи дор

روان را سوی راستی راه دار

Чу унвони он номаи баргашти хушк

چو عنوان آن نامه برگشت خشک

Бирав барниҳоданд Меҳрии змшк

برو برنهادند مهری زمشک

Барон меҳр биниҳод қайсари нигин

بران مهر بنهاد قیصر نگین

Фиристодаро дод вкрди офарин

فرستاده را داد وکرد آفرین