Чу он номаи наздик хусрав расед

چو آن نامه نزدیک خسرو رسید

Зпиўстни огоҳӣ нав расед

زپیوستن آگاهی نو رسید

Ба эрониён гуфт комрўзи меҳр

به ایرانیان گفت کامروز مهر

Дигаргуна гардад ҳамеи брспҳр

دگرگونه گردد همی برسپهر

Зқисри як нома омад баланд

زقیصر یک نامه آمد بلند

Сухани гуфтанаши сар ба сари сӯдманд

سخن گفتنش سر به سر سودمند

Ҳаме роҳ ҷӯяд ки деринаи кин

همی راه جوید که دیرینه کین

Бабради зи рӯму зи Эрони замин

ببرد ز روم و ز ایران زمین

Чунин ёфт посухи зоиронён

چنین یافت پاسخ زایرانیان

Ки ҳаргиз на бархест кини азмён

که هرگز نه برخاست کین ازمیان

Чўоин рост гардад бҳнгоми ту

چواین راست گردد بهنگام تو

Нависанд бртоҷҳои номи ту

نویسند برتاجها نام تو

Чўоишон барон гӯнаи диданди рой

چوایشان بران گونه دیدند رای

Бпрдхти хусрави збигонаҳи ҷой

بپردخت خسرو زبیگانه جای

Дуоту қалами хости вчинии ҳарир

دوات و قلم خواست وچینی حریر

Бифармуд то пеш ӯ шуд дабир

بفرمود تا پیش او شد دبیر

Яке нома бинвишт бар паҳлавӣ

یکی نامه بنوشت بر پهلوی

Броиини шоҳони хати хусравӣ

برآیین شاهان خط خسروی

Ки пзрФти хусрави зиздони пок

که پذرفت خسرو زیزدان پاک

зи гардандаи хуршед то тираи хок

ز گردنده خورشید تا تیره خاک

Ки то ӯ буд шоҳ дар пешгоҳ

که تا او بود شاه در پیشگاه

Варо бошад Эрону ганҷу сипоҳ

ورا باشد ایران و گنج و سپاه

Нахоҳад зи дорандагони божи рӯм

نخواهد ز دارندگان باژ روم

На лашкар фиристад барон марзи вбўм

نه لشکر فرستد بران مرز وبوم

Ҳарон шористонӣ казон марз буд

هران شارستانی کزان مرز بود

Агар чанд бекор ва беарз буд

اگر چند بیکار و بی‌ارز بود

Бқиср сипорад ҳамаи як бик

بقیصر سپارد همه یک بیک

Азин пас навишта фиристему Чехия

ازین پس نوشته فرستیم و چک

Ҳамон низ духтар казон модараст

همان نیز دختر کزان مادرست

Ки покаст впиўстаҳ қайсараст

که پاکست وپیوستهٔ قیصرست

Бҳмдостони пдрхўостим

بهمداستان پدرخواستیم

Бад-ӣн хостан дил биёростем

بدین خواستن دل بیاراستیم

Ҳарон кас ки дар боргоҳ тавонад

هران کس که در بارگاه تواند

Азоирону андар паноҳ тавонад

ازایران و اندر پناه تواند

Чўгстҳму шопӯр ва чун андён

چوگستهم و شاپور و چون اندیان

Чу хрод бар зини зтхми каён

چو خراد بر زین زتخم کیان

Чу лашкар фиристӣ бадишон сипор

چو لشکر فرستی بدیشان سپار

Хирад ёфта духтари номдор

خرد یافته دختر نامدار

Бхўишии чунонам кунун боту ман

بخویشی چنانم کنون باتو من

Чу аз пеш буд он бузурги анҷуман

چو از پیش بود آن بزرگ انجمن

Нахустин Каюмарс бо ҷамшед

نخستین کیومرث با جمشید

Казу буд гетӣ ббим вомед

کزو بود گیتی ببیم وامید

Дигар ҳарч ҳастанд Эраҷи нажод

دگر هرچ هستند ایرج نژاد

Ки ойину фари Фаридуни ниҳод

که آیین و فر فریدون نهاد

Бад-ӣни ҳамнишон то Қубоди бузург

بدین همنشان تا قباد بزرگ

Ки аз дод ӯ хеш бидамяш вгрг

که از داد او خویش بدمیش وگرگ

Ҳама кӣна бардоштем аз миён

همه کینه برداشتیم از میان

Яке гашти рӯмӣу эрониён

یکی گشت رومی و ایرانیان

зи қайсари пазируфтами он духтараш

ز قیصر پذیرفتم آن دخترش

Ки аз духтарон бошад ӯ афсараш

که از دختران باشد او افسرش

Азин бар нигарадам ки гуфтам яке

ازین بر نگردم که گفتم یکی

зи кирдор бисёр то андакӣ

ز کردار بسیار تا اندکی

Ту чизе ки гуфтӣ дирангии мсоз

تو چیزی که گفتی درنگی مساز

Ки бӯдан дарин шористон шуд дароз

که بودن درین شارستان شد دراز

Чу кард ин суханҳо барин гӯнаи ёд

چو کرد این سخن‌ها برین گونه یاد

Навиштаи бхўршид хрод дод

نوشته بخورشید خراد داد

Сипаҳбад чу бод андар омад зҷоӣ

سپهبد چو باد اندر آمد زجای

Боспи каммият андар оварад пой

باسپ کمیت اندر آورد پای

Ҳамеи тохт то пеши қайсари чўбод

همی‌تاخت تا پیش قیصر چوباد

Суханҳои хусрав бадв кард ёд

سخنهای خسرو بدو کرد یاد

Чу қайсар азон номаи бигусасти банд

چو قیصر ازان نامه بگسست بند

Бидид он суханҳои шоҳи баланд

بدید آن سخنهای شاه بلند

Бифармуд то ҳар ки доно баданд

بفرمود تا هر که دانا بدند

Ба гуфторҳо бар тавоно баданд

به گفتارها بر توانا بدند

Ба наздик қайсар шуданд анҷуман

به نزدیک قیصر شدند انجمن

Бипурсед зишони ҳамаи тани бетон

بپرسید زیشان همه تن بتن

Ки акнӯн мари инро чаҳ дармон кунем

که اکنون مر این را چه درمان کنیم

Абои шоҳи Эрон чаҳ паймон кунем

ابا شاه ایران چه پیمان کنیم

Бад-ӣни номаи мо бе баҳонаи шудем

بدین نامه ما بی‌بهانه شدیم

Ҳамеи рӯму Эрони ягонаи шудем

همی روم و ایران یگانه شدیم

Бузургони фарзонаи бархестанд

بزرگان فرزانه برخاستند

Забонро ба посух биёростанд

زبان را به پاسخ بیاراستند

Ки мо кҳтрониму қайсари туе

که ما کهترانیم و قیصر تویی

Ҷаҳондор бо тахту афсари туе

جهاندار با تخت و افسر تویی

Нигаҳ кун кунун ройу фармони ту рост

نگه کن کنون رای و فرمان تو راست

зи мо гар бихоҳӣ тану ҷони ту рост

ز ما گر بخواهی تن و جان تو راست

Чу бишунид қайсар гирифт офарин

چو بشنید قیصر گرفت آفرین

Бидон номдорон бо ройу дайн

بدان نامداران با رای و دین

Ҳаме буд тошмъи гардони сипеҳр

همی‌بود تاشمع گردان سپهر

Дигаргунаи туршад ба ойину чеҳр

دگرگونه ترشد به آیین و چهر