Чўбшниди баҳром каз рӯзгор
چو بشنید بهرام کز روزگار
Чаҳ омад барон номвари шаҳриёр
چه آمد بران نامور شهریار
Ниҳоданд бар чашми равшанаши доғ
نهادند بر چشم روشنش داغ
Бамурд он чароғи ду наргиси ббоғ
بمرد آن چراغ دو نرگس بباغ
Писар барнишаст аз бар тахти ӯй
پسر برنشست از بر تخت اوی
Бпо андар омад сари вбхти ӯй
بپا اندر آمد سر وبخت اوی
Азон монад баҳроми андари шигифт
ازان ماند بهرام اندر شگفت
Бпжмрди вондишаҳ андар гирифт
بپژمرد واندیشه اندر گرفت
Бифармуд то кӯс берун баранд
بفرمود تا کوس بیرون برند
Дирафши бузургӣ ба ҳомӯн баранд
درفش بزرگی به هامون برند
Буна барниҳод вспаҳ барнишаст
بنه برنهاد وسپه برنشست
Бпикори хусрави миёнро бибаст
بپیکار خسرو میان را ببست
Сипоҳии бикрдори кӯҳи равон
سپاهی بکردار کوه روان
Ҳаме ронад густох то наҳравон
همیراند گستاخ تا نهروان
Чўогоаҳ шуд хусрав аз короўӣ
چوآگاه شد خسرو از کاراوی
Ғамии гашт зон тези бозори ӯй
غمی گشت زان تیز بازار اوی
Фиристод бедори корогҳон
فرستاد بیدار کارآگهان
Ки то бозҷўинди корҷҳон
که تا بازجویند کارجهان
Ба корогҳон гуфт рози азнхст
به کارآگهان گفت راز ازنخست
Злшкр ҳаме кард бояд дуруст
زلشکر همیکرد باید درست
Ки боӯ якеанд лашкар ба ҷанг
که بااو یکی اند لشکر به جنگ
Вагар гардад ин кори мо бо диранг
وگر گردد این کار ما با درنگ
Дигар онки баҳром дар қалбгоҳ
دگر آنک بهرام در قلبگاه
Буд бештаргар миёни сипоҳ
بود بیشتر گر میان سپاه
Чигуна нишинад бҳнгоми бор
چگونه نشیند بهنگام بار
БрФтн кунад ҳеҷ рои шикор
برفتن کند هیچ رای شکار
Бирафтанд корогҳон аз дараш
برفتند کارآگهان از درش
Набӯд огаҳ аз кори вази лашкараш
نبود آگه از کار وز لشکرش
Чу рафтанду диданд ва бозомаданд
چو رفتند و دیدند و بازآمدند
Наоне бар ӯ фароз омаданд
نهانی بر او فراز آمدند
Ки лашкари бҳркор бо аўикист
که لشکر بهرکار با اویکیست
Агар номдораст вагар кӯдакӣаст
اگر نامدارست وگر کودکیست
Ҳронгаҳ ки лашкар баранд ба роҳ
هرانگه که لشکر براند به راه
Буд як замон дар миёни сипоҳ
بود یک زمان در میان سپاه
Замонӣ шавад бар сӯии маймана
زمانی شود بر سوی میمنه
Гуҳӣ бар чапу гоҳи сӯии буна
گهی بر چپ و گاه سوی بنه
Ҳамаи мардум хеш дорад броз
همه مردم خویش دارد براز
Ббигонгоншон наёяд ниёз
ببیگانگانشان نیاید نیاز
Бикрдор шоҳон нишинад бабор
بکردار شاهان نشیند ببار
Ҳамон дар дар ва дашт ҷӯяд шикор
همان در در و دشت جوید شکار
Чу аз разм шоҳон наронад ҳаме
چو از رزم شاهان نراند همی
Ҳамаи дафтар Димна хонд ҳаме
همه دفتر دمنه خواند همی
Чунин гуфт хусрави бадастӯри хеш
چنین گفت خسرو بدستور خویش
Ки корӣ дарозаст моро ба пеш
که کاری درازست ما را به پیش
Чу баҳром бар душмани аспи афканд
چو بهرام بر دشمن اسپ افکند
Бдрёи дили аждаҳои бишиканад
بدریا دل اژدها بشکند
Дигар онки ойини шоҳаншаҳон
دگر آنک آیین شاهنشهان
Биёмухт аз шаҳриёри ҷаҳон
بیاموخت از شهریار جهان
Сими каш Калилааст вдмнаҳи вазир
سیم کش کلیله است ودمنه وزیر
Чун ӯ рои зан кас надорад дабир
چون او رای زن کس ندارد دبیر
Азон пас ббндўӣ ва Густаҳм гуфт
ازان پس ببندوی و گستهم گفت
Ки мо бо ғам ва ранҷ гаштем ҷуфт
که ما با غم و رنج گشتیم جفت
Чўгрдўӣу шопӯр ва чун андён
چوگردوی و شاپور و چون اندیان
Сипаҳдори арминиаҳи родмон
سپهدار ارمینیه رادمان
Нишастанд бо шоҳи Эрони броз
نشستند با شاه ایران براز
Бузургони фарзонаи рзмсоз
بزرگان فرزانه رزمساز
Чунин гуфт хусрав бидон меҳтарон
چنین گفت خسرو بدان مهتران
Ки эй сарфарозону ҷанги оварон
که ای سرفرازان و جنگ آوران
Ҳрони мағзи кӯро хирад равшанаст
هرآن مغز کو را خرد روشنست
Задонаш яке бар таниш ҷавшанаст
زدانش یکی بر تنش جوشنست
Каси онрои набарди магари теғи марг
کس آنرا نبرد مگر تیغ مرگ
Шавад мум азон захми пӯлоди трг
شود موم ازان زخم پولاد ترگ
Кунун ман бсоли азшмои кеҳтарам
کنون من بسال ازشما کهترم
Барои ҷавонӣ ҷаҳон наспурам
برای جوانی جهان نسپرم
Бигӯед то чораи корчист
بگویید تا چارهٔ کارچیست
Барон хастагӣҳо пурозор кист
بران خستگیها پرآزار کیست
Бадв гуфт мӯбади анӯшаи бадӣ
بدو گفت موبد انوشه بدی
Ҳамаи мағзро фари втўшаҳи бадӣ
همه مغز را فر وتوشه بدی
Чўпидо шуд ин рози гардандаи даҳр
چوپیدا شد این راز گردنده دهر
Хирадро бубахшед бар чорбҳр
خرد را ببخشید بر چاربهر
Чўнимии азуи баҳраи подшост
چونیمی ازو بهرهٔ پادشاست
Ки фару хиради подшоро сазост
که فر و خرد پادشا را سزاست
Дигар баҳраи мардуми порсо
دگر بهرهٔ مردم پارسا
Сдигри парастандаи подшо
سدیگر پرستنده پادشا
Чу наздик бошад бшоаҳи ҷаҳон
چو نزدیک باشد بشاه جهان
Хиради хештан зу надорад ниҳон
خرد خویشتن زو ندارد نهان
Кунун аз хиради пора Эй монад хирад
کنون از خرد پارهای ماند خرد
Ки донои варои баҳри деҳқони шимурд
که دانا ورا بهر دهقان شمرد
Хирад нест бо мардуми носипос
خرد نیست با مردم ناسپاس
На онро ки ӯ нест яздони шинос
نه آنرا که او نیست یزدان شناس
Агар башнавад шаҳриёри ин сухан
اگر بشنود شهریار این سخن
Ки гуфтаст бедори марди куҳан
که گفتهست بیدار مرد کهن
Бадв гуфт шоҳи ин сухангар бзр
بدو گفت شاه این سخن گر بزر
Нивисам ҷуз ин нест ойину фар
نویسم جز این نیست آیین و فر
Сухани гуфтан мӯбадон гавҳараст
سخن گفتن موبدان گوهرست
Маро дар дил андеша дигараст
مرا در دل اندیشه دیگرست
Ки чун ин ду лашкар баробар шавад
که چون این دو لشکر برابر شود
Сари найзаҳо бар ду пайкар шавад
سر نیزهها بر دو پیکر شود
Набошад марои нанг каз қалбгоҳ
نباشد مرا ننگ کز قلبگاه
Баронам шавам пеш ӯ бе сипоҳ
برانم شوم پیش او بیسپاه
Бихонам ба овози баҳром ро
بخوانم به آواز بهرام را
Сипаҳдори бадноми худком ро
سپهدار بدنام خودکام را
Яке зи оштӣ рӯй бнмоимш
یکی ز آشتی روی بنمایمش
Нўозмш бисёру бстоимш
نوازمش بسیار و بستایمش
Агар худ пазиради сухан ба буд
اگر خود پذیرد سخن به بود
Ки чун ӯ бадаргоҳ бар ки буд
که چون او بدرگاه بر که بود
Вагар ҷанг ҷӯяд манам ҷанги ҷӯй
وگر جنگ جوید منم جنگ جوی
Сипаҳро биравӣ андари орем рӯй
سپه را بروی اندر آریم روی
Ҳамаи кордонони бад-ӣни достон
همه کاردانان بدین داستان
Куҷо гуфт гаштанди ҳамдостон
کجا گفت گشتند همداستان
Бузургон бирав офарини хонданд
بزرگان برو آفرین خواندند
Варои шаҳриёри замини хонданд
ورا شهریار زمین خواندند
Ҳаме гуфт ҳаркас ки эй шаҳриёр
همیگفت هرکس که ای شهریار
Зтўи даври бодои бади рӯзгор
زتو دور بادا بد روزگار
Туро боди пирӯзӣу Фрҳӣ
تو را باد پیروزی و فرهی
Бузургӣ ва дияем шоҳаншаҳӣ
بزرگی و دیهیم شاهنشهی
Чунин гуфт хусрав ки ин боду бас
چنین گفت خسرو که این باد و بس
Шикасту ҷудои мубиноади кас
شکست و جدایی مبیناد کس
Сипаҳро зи Бағдод берун кашид
سپه را ز بغداد بیرون کشید
Саропардаи нав ба ҳомӯн кашид
سراپردهٔ نو به هامون کشید
Ду лашкар чу танг андар омад ба роҳ
دو لشکر چو تنگ اندر آمد به راه
Азон рӯи сипаҳбади вазин рӯй шоҳ
ازان رو سپهبد وزین روی شاه
Чу шамъ ҷаҳон шуд бахами андарун
چو شمع جهان شد بخم اندرون
Биафшонад зулфи шаби тираи гаван
بیفشاند زلف شب تیره گون
Тилоия биёмад з ҳар ду сипоҳ
طلایه بیامد ز هر دو سپاه
Ки дорад зи бадхоҳи худро нигоҳ
که دارد ز بدخواه خود را نگاه
Чу аз ханҷар рӯз бигурехт шаб
چو از خنجر روز بگریخت شب
Ҳамеи тохти сӯзони дилу хушки лаб
همی تاخت سوزان دل و خشک لب
Табираи баромади з ҳар ду сарой
تبیره برآمد ز هر دو سرای
Бидон разми хуршеди бади раҳнамоӣ
بدان رزم خورشید بد رهنمای
Бгстҳм ва бндўӣ фармуд шоҳ
بگستهم و بندوی فرمود شاه
Ки то бар ниҳоданд зи оҳани кулоҳ
که تا بر نهادند ز آهن کلاه
Чунин бо бузургони равшани равон
چنین با بزرگان روشن روان
Ҳаме ронад то чашмаи наҳравон
همیراند تا چشمهٔ نهروان
Тилоия ббҳром шуд ногузир
طلایه ببهرام شد ناگزیر
Ки омад сипаҳ бар ду партоби тир
که آمد سپه بر دو پرتاب تیر
Чўбшниди баҳром лашкар баранд
چوبشنید بهرام لشکر براند
Ҷаҳондидагонро брхўиш хонд
جهاندیدگان را برخویش خواند
Нишаст аз броблқи машки дам
نشست از برابلق مشک دم
Хнидаҳи сарафрози рўиинаҳи сам
خنیده سرافراز رویینه سم
Силеҳаши яке ҳиндӯии теғ буд
سلیحش یکی هندوی تیغ بود
Ки дрзхм чун оташи меғ буд
که درزخم چون آتش میغ بود
Чўбрқи дирафшон ҳаме ронад асп
چوبرق درفشان همیراند اسپ
Бадасти чапаши римни озргшсп
بدست چپش ریمن آذرگشسپ
Чу ойини гшспу ялони сина низ
چو آیین گشسپ و یلان سینه نیز
Бирафтанд пуркӣнау пурситез
برفتند پرکینه و پرستیز
Се тарки диловари зи хоқонён
سه ترک دلاور ز خاقانیان
Барон кини баҳроми бастаи миён
بران کین بهرام بسته میان
Пазируфта ҳар се ки чун рӯй шоҳ
پذیرفته هر سه که چون روی شاه
Бубинеми даври азмёни сипоҳ
ببینیم دور ازمیان سپاه
Агар бастагар кушта ӯро ?бирт
اگر بسته گر کشته او را برت
Биорем ва осӯда шуд лашкарат
بیاریم و آسوده شد لشکرت
зи як рӯй хусрав дигар паҳлавон
ز یک روی خسرو دگر پهلوان
Миёни андаруни наҳравони равон
میان اندرون نهروان روان
Назора барон аз ду равияи сипоҳ
نظاره بران از دو رویه سپاه
Ки то паҳлавон чун равад назд шоҳ
که تا پهلوان چون رود نزد شاه