Чўхўршиди барзади срози тираи кӯҳ

چوخورشید برزد سراز تیره کوه

Хурӯшии баромади заҳри ду гуруҳ

خروشی برآمد زهر دو گروه

Ки гуфтӣ замини гашти гардони сипеҳр

که گفتی زمین گشت گردان سپهر

Гар аз теғҳо тира шуд рӯй меҳр

گر از تیغها تیره شد روی مهر

Биёроста меману майсара

بیاراسته میمن و میسره

Замини кӯҳи гашти оҳанӣни яксара

زمین کوه گشت آهنین یکسره

Аз овози аспону бонги сипоҳ

از آواز اسپان و بانگ سپاه

Биёбони ҳамеи ҷуст бар кӯҳи роҳ

بیابان همی‌جست بر کوه راه

Чу баҳром ҷангӣ бидон бингаред

چو بهرام جنگی بدان بنگرید

Яке ханҷар обгун баркашид

یکی خنجر آبگون برکشید

Наомад ба дили ши андаруни тарсу бим

نیامد به دل‌ش اندرون ترس و بیم

Дили шер дрбишаҳ шуд бадви ним

دل شیر دربیشه شد بدو نیم

Ба эрониён гуфт саф баркашид

به ایرانیان گفت صف برکشید

Ҳамаи кишвари дӯк лашкар кашид

همه کشور دوک لشکر کشید

Ҳамеи гашти гирди сипаҳи як тана

همی‌گشت گرد سپه یک تنه

Ки дорад нигаҳи муяссару маймана

که دارد نگه میسر و میمنه

Ялони синаро гуфт брқлбгоаҳ

یلان سینه را گفت برقلبگاه

Ҳаме бош то пеш рӯй сипоҳ

همی‌باش تا پیش روی سپاه

Ки аз лашкари имрӯзи ҷангии манам

که از لشکر امروز جنگی منم

Бгоҳ гурезаши дирангии манам

بگاه گریزش درنگی منم

Нигаҳ кард хусрав бидон размгоҳ

نگه کرد خسرو بدان رزمگاه

Ҷаҳон дид яксар злшкри сиёҳ

جهان دید یکسر زلشکر سیاه

Рух шед тобони чўкоми ҳужабр

رخ شید تابان چوکام هژبر

Ҳаме теғ борид гуфтӣ зи абр

همی تیغ بارید گفتی ز ابر

Нётўсу бндўӣу Густаҳми вшоаҳ

نیاطوس و بندوی و گستهم وشاه

Бболо гузаштанд зон размгоҳ

ببالا گذشتند زان رزمگاه

Нишастанд бар кӯҳи дӯки он сарон

نشستند بر کوه دوک آن سران

Ниҳодаи ду дидаи бФрмонброн

نهاده دو دیده بفرمانبران

Азон кӯҳи лашкар ҳаме дид шоҳ

ازان کوه لشکر همی‌دید شاه

Чап варосту қалбу ҷиноҳи сипоҳ

چپ وراست و قلب و جناح سپاه

Чўбрхости овози кӯс аз ду рӯй

چوبرخاست آواز کوس از دو روی

Бирафтанд мардони пари хошҷўӣ

برفتند مردان پر خاشجوی

Ту гуфтӣ замини кӯҳ оҳан шудаст

تو گفتی زمین کوه آهن شدست

Сипеҳр аз бар хок душман шудаст

سپهر از بر خاک دشمن شدست

Чу хусрав барон гӯна пайкор дид

چو خسرو بران گونه پیکار دید

Фалак тор диду замин қор дид

فلک تار دید و زمین قار دید

Ба яздон ҳаме гуфт брпҳлўӣ

به یزدان همی‌گفت برپهلوی

Ки аз бартарони поку бартари тӯй

که از برتران پاک و برتر توی

Ки баргардади имрӯз аз разми шод

که برگردد امروز از رزم شاد

Ки донад чунин ҷузи ту эй поки вароад

که داند چنین جز تو ای پاک وراد

Кробхт хоҳад шудани кндрў

کرابخت خواهد شدن کندرو

Сари найза ки шавад хору ху

سر نیزه که شود خار و خو

Дилу ҷони хусрави пурандеша буд

دل و جان خسرو پراندیشه بود

Ҷаҳони пеши чашмаши яке беша буд

جهان پیش چشمش یکی بیشه بود

Ки бигусасти кӯати азмёни сипоҳ

که بگسست کوت ازمیان سپاه

зи оҳани бикрдори кӯҳии сиёҳ

ز آهن بکردار کوهی سیاه

Биёмад дмони томёни гуруҳ

بیامد دمان تامیان گروه

Чу наздик туршад барон брзи кӯҳ

چو نزدیک ترشد بران برز کوه

Ба хусрав чунин гуфт к-эии сарфароз

به خسرو چنین گفت کای سرفراز

Нигаҳ кун бидон бандаи диўсоз

نگه کن بدان بنده دیوساز

Ки боӯ брзм андар овехтӣ

که بااو برزم اندر آویختی

Чуов Комрон шуд ту бигурехтӣ

چواو کامران شد تو بگریختی

Бибин аз чапи лашкари вдсти рост

ببین از چپ لشکر ودست راست

Ки то аз миён далерон куҷост

که تا از میان دلیران کجاست

Кунун то бёмўзмши корзор

کنون تا بیاموزمش کارزار

Бибинад дилу разми мардони кор

ببیند دل و رزم مردان کار

Чу бишунид хусрави зкўти ин сухан

چو بشنید خسرو زکوت این سخن

Дилаши гашти пурдарду кини куҳан

دلش گشت پردرد و کین کهن

Куҷо гуфт каз банда бигурехтӣ

کجا گفت کز بنده بگریختی

Силеҳ саворон фурӯрихтӣ

سلیح سواران فروریختی

Варо зон сухани ҳеҷ посухи надод

ورا زان سخن هیچ پاسخ نداد

Дилаши гашти пурхӯну сари пари зи бод

دلش گشت پرخون و سر پر ز باد

Чунин гуфт пас кӯатро шаҳриёр

چنین گفت پس کوت را شهریار

Ки рўпиши он марди аблақи савор

که روپیش آن مرد ابلق سوار

Чӯбӣанд туро пешат ояд ба ҷанг

چوبیند تو را پیشت آید به جنگ

Тўмгриз то лаби нхоиии зннг

تومگریز تا لب نخایی زننگ

Чўбшниди кӯати ин сухани бозгашт

چوبشنید کوت این سخن بازگشت

Чунон шуд ки бо боди анбози гашт

چنان شد که با باد انباز گشت

Ҳаме рафт ҷӯшони венисаи бадаст

همی‌رفت جوشان ونیزه بدست

Ба овардга рафт чун пели маст

به آوردگه رفت چون پیل مست

Чу наздик шуд хости баҳром ро

چو نزدیک شد خواست بهرام را

БроФрохти зонгўнаҳи зўном ро

برافراخت زانگونه زونام را

Ялони синаи баҳромро бонг кард

یلان سینه بهرام را بانگ کرد

Ки бидорбош эй савори набард

که بیدارباش ای سوار نبرد

Ки омад яке дев чун пели маст

که آمد یکی دیو چون پیل مست

Камандии бФтроку найзаи бадаст

کمندی بفتراک و نیزه بدست

Чу баҳром бишунид теғ аз ниёам

چو بهرام بشنید تیغ از نیام

Броҳхт чун боду бргФти ном

برآهخت چون باد و برگفت نام

Чўхсрў чунон дид барпоӣ хост

چوخسرو چنان دید برپای خاست

Азон кӯҳи сар сар баровард рост

ازان کوه‌سر سر برآورد راست

Ниҳодаи бкўт ва ба баҳроми чашм

نهاده بکوت و به بهرام چشم

Ду дидаи пар аз обу дили пари зи хашм

دو دیده پر از آب و دل پر ز خشم

Чу рӯмӣ ба найза даромад зҷоӣ

چو رومی به نیزه درآمد زجای

Ҷаҳонҷӯй бар ҷои бифишоради пой

جهانجوی بر جای بفشارد پای

Чу найза наомад бирав коргар

چو نیزه نیامد برو کارگر

Биравӣ андар оварад ҷангии сипар

بروی اندر آورد جنگی سپر

Яке теғ зад бар сару гарданаш

یکی تیغ زد بر سر و گردنش

Ки тосинаҳ бибаред тираи таниш

که تاسینه ببرید تیره تنش

Чу овози теғаш ба хусрав расед

چو آواز تیغش به خسرو رسید

Бихандед кони захм баҳром дид

بخندید کان زخم بهرام دید

Нётўс ҷангӣ битобед чашм

نیاطوس جنگی بتابید چشم

Азон ханда хусрав омад бахшам

ازان خندهٔ خسرو آمد بخشم

Ба хусрав чунин гуфт к-эии номдор

به خسرو چنین گفت کای نامدار

На некӯ буд хандаи дркорзор

نه نیکو بود خنده درکارزار

Ту ронӣаст аз рӯми ҷузи кимиё

تو رانیست از روم جز کیمیا

Дилати хираи байнами бкини ниё

دلت خیره بینم بکین نیا

Чу кӯати ҳазора ба Эрону рӯм

چو کوت هزاره به ایران و روم

Набенанд ҳаргиз ба ободи бум

نبینند هرگز به آباد بوم

Бихандӣ кунун зонк аўкштаҳ шуд

بخندی کنون زانک اوکشته شد

Чунон дон ки бахти ту баргашта шуд

چنان دان که بخت تو برگشته شد

Бадв гуфт хусрави ман аз куштанаш

بدو گفت خسرو من از کشتنش

Нахандам ҳамеи вази бурӣдаи таниш

نخندم همی وز بریده تنش

Чунон дон ки ҳаркас ки дорад фусӯс

چنان دان که هرکس که دارد فسوس

Ҳамӯ ёбад аз чархи гардандаи кӯс

همو یابد از چرخ گردنده کوس

Маро гуфт каз банда бигурехтӣ

مرا گفت کز بنده بگریختی

Набӯдат ҳунар то наёвихтӣ

نبودت هنر تا نیاویختی

Азон банда бгрихтн нест нанг

ازان بنده بگریختن نیست ننگ

Ки захмаши бад-ӣни сон буд рӯзи ҷанг

که زخمش بدین سان بود روز جنگ

Вазон рӯй баҳром овоз дод

وزان روی بهرام آواز داد

Ки эй номдорони фаррухи нажод

که‌ای نامداران فرخ نژاد

Ялони синау рому эзади гссп

یلان سینه و رام و ایزد گسسپ

Марин куштаро баст бояд бар асп

مرین کشته را بست باید بر اسپ

Фиристед з эдар ба лашкари гуҳаш

فرستید ز ایدر به لشکر گهش

Бидон тобридаҳ бибинад шаҳаш

بدان تابریده ببیند شهش

Тани кӯати розўди брпшти зин

تن کوت رازود برپشت زین

Бтнгӣ бибастанд мардони кин

بتنگی ببستند مردان کین

Давони асп бо марди гардани фароз

دوان اسپ با مرد گردن فراز

Ҳаме шуд ба лашкари гуҳи хеши боз

همی‌شد به لشکر گه خویش باز

Дили хусрав азкўт шуд дардманд

دل خسرو ازکوت شد دردمند

Кушоданд зон куштаи банди каманд

گشادند زان کشته بند کمند

Барон захм ӯ бар прагаанд машк

بران زخم او بر پراگند مشک

Бифармуд пас то бкрднди хушк

بفرمود پس تا بکردند خشک

Ба карбос бар дӯхташ ҳамчунон

به کرباس بر دوختش همچنان

Зираи дарбару танги бастаи миён

زره دربر و تنگ بسته میان

Ба наздик қайсар фиристод боз

به نزدیک قیصر فرستاد باز

Ки шамшери ин бандаи диўсоз

که شمشیر این بندهٔ دیوساز

Барин гӯнаи баради ҳамеи рӯзи ҷанг

برین گونه برد همی روز جنگ

Азугар ҳазимат шудам нест нанг

ازو گر هزیمت شدم نیست ننگ

Ҳамаи рӯи миён длшкстаҳ шуданд

همه رو میان دلشکسته شدند

Ба дили пок беҷанг хаста шуданд

به دل پاک بی‌جنگ خسته شدند

Ҳамеи рехти бтриқи хунини сиришк

همی‌ریخت بطریق خونین سرشک

Ҳамеи рухи пар аз обу дили пари зи рашк

همی رخ پر از آب و دل پر ز رشک

Биёмад зи гарданкашони даҳ ҳазор

بیامد ز گردنکشان ده هزار

Ҳамаи ҷослиқони гирду савор

همه جاثلیقان گرد و سوار

Яке ҳамлаи бурданд зон сон ки кӯҳ

یکی حمله بردند زان سان که کوه

Бадаред зи овози рӯмии гуруҳ

بدرید ز آواز رومی گروه

Чкочк бархесту бонги сарон

چکاچک برخاست و بانگ سران

Ҳамон захми шамшеру гурзи гарон

همان زخم شمشیر و گرز گران

ТўгФтӣ ки дарё баҷушад ҳаме

توگفتی که دریا بجوشد همی

Сипеҳри равон бар хурӯшади ҳаме

سپهر روان بر خروشد همی

зи баси куштаи андари миёни сипоҳ

ز بس کشته اندر میان سپاه

Бимонаданд бар ҷой барбаста роҳ

بماندند بر جای بربسته راه

Азон рӯмён кушта шуд лашкарӣ

ازان رومیان کشته شد لشکری

Ҳронкс ки буд аз далерони сиррӣ

هرآنکس که بود از دلیران سری

Дили хусрав аз дард эшон бахаст

دل خسرو از درد ایشان بخست

Тани хастаи зиндагони роббст

تن خسته زندگان راببست

Ҳамаи куштагон ро баам барфаканд

همه کشتگان رابهم برفکند

Телӣ гашт бирасон кӯҳи баланд

تلی گشت برسان کوه بلند

Ҳамеи хондандяши баҳроми чид

همی‌خواندندیش بهرام چید

Бибаред хусрави зи рӯмии умед

ببرید خسرو ز رومی امید

Ҳаме гуфт агар низ рӯмии ду бор

همی‌گفت اگر نیز رومی دو بار

Кунад ҳамеи барин гӯна бар корзор

کند همی برین گونه بر کارزار

Ҷаҳонро ту бе лашкари рӯми дон

جهان را تو بی‌لشکر روم دان

Ҳамон теғи пӯлодро муми дон

همان تیغ پولاد را موم دان

Ба сргс чунин гуфт пас шаҳриёр

به سرگس چنین گفت پس شهریار

Ки фардо мабар ҷангёнро ба кор

که فردا مبر جنگیان را به کار

Ту фардо биёсоӣ то ман сипоҳ

تو فردا بیاسای تا من سپاه

Биорам зи эрониёни кӣнаи хоҳ

بیارم ز ایرانیان کینه خواه

Боиронён гуфт фардо ба ҷанг

بایرانیان گفت فردا به جنگ

Шуморо бибояд шудан бе диранг

شما را بباید شدن بی‌درنگ

Ҳама вижа гуфтанд коидўн кунем

همه ویژه گفتند کایدون کنیم

Ки кӯҳу биёбони пар аз хӯн кунем

که کوه و بیابان پر از خون کنیم