Чу бар зад зи дарёи дирафши сипед

چو بر زد ز دریا درفش سپید

Ситора шуд аз тирагии ноумед

ستاره شد از تیرگی ناامید

Табираи занон аз ду пардаи сарой

تبیره زنان از دو پرده سرای

Бирафтанд бо пелу бокурноӣ

برفتند با پیل و باکرنای

Хурӯш омаду нолаи гоўдм

خروش آمد و نالهٔ گاودم

Ҳам аз кӯҳаи пели рўиинаҳи хам

هم از کوههٔ پیل رویینه خم

Ту гуфтӣ биҷунбад ҳамеи дашти вроғ

تو گفتی بجنبد همی دشت وراغ

Шуда рӯй хуршед чун пари зоғ

شده روی خورشید چون پر زاغ

Чу эрониён баркашиданд саф

چو ایرانیان برکشیدند صف

Ҳамаи найзау теғи ҳиндии бкФ

همه نیزه و تیغ هندی بکف

Замини сар ба сар гуфтӣ азҷўшнст

زمین سر به سر گفتی ازجوشنست

Ситораи зи нӯк синон равшанаст

ستاره ز نوک سنان روشنست

Чу хусрав биёрост бар қалбгоҳ

چو خسرو بیاراست بر قلبگاه

Ҳама дил гирифтанд яксар сипоҳ

همه دل گرفتند یکسر سپاه

Вромимнаҳи дори гирдӯӣ буд

ورامیمنه دار گردوی بود

Ки гирди вдлири вҷҳонҷўӣ буд

که گرد ودلیر وجهانجوی بود

Бадасти чапаши номдори арманӣ

بدست چپش نامدار ارمنی

Абои ҷавшани втиғи оҳрмнӣ

ابا جوشن وتیغ آهرمنی

Муборизи чўшопўр вчўн андён

مبارز چوشاپور وچون اندیان

Барон ҷанг бар танги бастаи миён

بران جنگ بر تنگ بسته میان

Ҳаме буд Густаҳм барадаст шоҳ

همی‌بود گستهم بردست شاه

Ки дорад мар ӯро зи душмани нигоҳ

که دارد مر او را ز دشمن نگاه

Чўбҳроми ял рӯмён ронадед

چوبهرام یل رومیان راندید

Дирангӣ шуд вхомшии баргузед

درنگی شد وخامشی برگزید

Бифармуд токўси брпшти пел

بفرمود تاکوس برپشت پیل

Бибастанд вшди гирди лашкари чўнил

ببستند وشد گرد لشکر چونیل

Нишаст азбрпшти пели сипед

نشست ازبرپشت پیل سپید

Ҳам оварадаш азбхт шуд ноумед

هم آوردش ازبخت شد ناامید

Ҳаме ронад он пели томимнаҳ

همی‌راند آن پیل تامیمنه

Бшопўр гуфт эй бади бдтнаҳ

بشاپور گفت ای بد بدتنه

На паймонати ин бад ба номаи дарун

نه پیمانت این بد به نامه درون

Ки пеши ман оеи бад-ӣни дашти хӯн

که پیش من آیی بدین دشت خون

На ин бошад ойини прмоигон

نه این باشد آیین پرمایگان

Ҳамеи тани бкштни диҳии ройгон

همی تن بکشتن دهی رایگان

Бадв гуфт шопӯри к-эии диўФш

بدو گفت شاپور کای دیوفش

Срхўиш дрбндгӣ карда каш

سرخویش دربندگی کرده کش

Азин нома кӣ буд номи венашон

ازین نامه کی بود نام ونشان

Ки гӯйӣ кунун пеши гарданкашон

که گویی کنون پیش گردنکشان

Гиронмояи хусрав бшопўр гуфт

گرانمایه خسرو بشاپور گفت

Ки он нома бо рой ӯ буд ҷуфт

که آن نامه با رای او بود جفت

Ба номаи тўподоши ёбии змн

به نامه توپاداش یابی زمن

Ҳам азномдорони ин анҷуман

هم ازنامداران این انجمن

Чўҳнгом бошад бигӯям ту ро

چوهنگام باشد بگویم تو را

Зондишаҳ бад башуем ту ро

زاندیشه بد بشویم تو را

Чўбҳроми овоз хусрав шунид

چوبهرام آواز خسرو شنید

Бондишаҳи он ҷодӯиро бидид

باندیشه آن جادوی را بدید

Барошуфт вазони кор танг омадаш

برآشفت وزان کار تنگ آمدش

Чўорғндаҳ шуд рой ҷанг омадаш

چوارغنده شد رای جنگ آمدش

Ҷафои пешаи брпил танҳо бирафт

جفا پیشه برپیل تنها برفت

Сӯии қалб хусрав хиромед тафт

سوی قلب خسرو خرامید تفت

Чўхсрў чунон дид бо андён

چوخسرو چنان دید با اندیان

Чин гуфт к-эй нараҳ шери жён

چین گفت کای نره شیر ژیان

Барин пел бртирборон кунед

برین پیل برتیرباران کنید

Камонро чўобр баҳорон кунед

کمان را چوابر بهاران کنید

Аз эрониёни онки бади рӯзбеҳ

از ایرانیان آنک بد روزبه

Камон барниҳоданд яксар буза

کمان برنهادند یکسر بزه

Зпикони чунон гашти хартуми пел

زپیکان چنان گشت خرطوم پیل

ТўгФтӣ шуд аз хастагии пели нил

توگفتی شد از خستگی پیل نیل

Ҳам онгоҳи баҳроми болои хост

هم آنگاه بهرام بالای خواست

Яке мғФри хусрави орои хост

یکی مغفر خسرو آرای خواست

Ҳамон тирборон гирифтанд боз

همان تیرباران گرفتند باز

Барошуфт баҳроми гардани фароз

برآشفت بهرام گردن فراز

Пиёда шуд он марди прхошхр

پیاده شد آن مرد پرخاشخر

Зираи доманаши робзди бркмр

زره دامنش رابزد برکمر

Сипари брсроўрди вшмшири тез

سپر برسرآورد وشمشیر تیز

Баровард зон ҷангёни растхез

برآورد زان جنگیان رستخیز

Пиёда збҳром бигурехтанд

پیاده زبهرام بگریختند

Камонҳои чочӣ фурӯрихтанд

کمانهای چاچی فروریختند

Яке бораи бурданди ҳам дарзамон

یکی باره بردند هم درزمان

Сипаҳбад нишаст аз бар аўдмон

سپهبد نشست از بر اودمان

Хурушони ҳамеи тохт то қалбгоҳ

خروشان همی‌تاخت تا قلبگاه

Баҷоеи куҷои шоҳи бад бе сипоҳ

بجایی کجا شاه بد بی‌سپاه

Ҳамаи қлбгаҳи пок барҳам дарид

همه قلبگه پاک برهم درید

Дирафш ҷаҳондор шуд нопадид

درفش جهاندار شد ناپدید

Вазон ҷойгаҳ шуд сӯии майсара

وزان جایگه شد سوی میسره

Пас пушташи озодагони яксара

پس پشتش آزادگان یکسره

Нигаҳбони он дасти гирдӯӣ буд

نگهبان آن دست گردوی بود

Ки мардии далери вҷҳонҷўӣ буд

که مردی دلیر وجهانجوی بود

Бародари чўрўӣ бародар бидид

برادر چوروی برادر بدید

Камонро буза кард вондркшид

کمان را بزه کرد واندرکشید

Дўхўнӣ барон сони броўихтнд

دوخونی بران سان برآویختند

Ки гуфтӣ баҳамашони бромихтнд

که گفتی بهمشان برآمیختند

Бад-ӣни сони замонии баромади дароз

بدین سان زمانی برآمد دراز

Ҳамеи як здигр нагаштанд боз

همی یک زدیگر نگشتند باز

Бадв гуфт баҳроми к-эй бе падар

بدو گفت بهرام کای بی‌پدر

Ба хӯни бародар чаҳ бандии камар

به خون برادر چه بندی کمر

Бадв гуфт гирдӯии к-эии песаи гург

بدو گفت گردوی کای پیسه گرگ

Тўншнидии он достони бузург

تونشنیدی آن داستان بزرگ

Ки ҳркўи бародар буд дӯст ба

که هرکو برادر بود دوست به

Чу душман буд бепайу пӯст ба

چو دشمن بود بی پی و پوست به

Ту ҳам душману бади тану римнӣ

تو هم دشمن و بد تن و ریمنی

Ҷаҳони офаринро ба дили душманӣ

جهان آفرین را به دل دشمنی

Ба пеши бародари бародар ба ҷанг

به پیش برادر برادر به جنگ

Наёяд агар бошадаш ному нанг

نیاید اگر باشدش نام و ننگ

Чўбшниди баҳром зу бозгашт

چوبشنید بهرام زو بازگشت

Барошуфт ва бо ӯ дижами сози гашт

برآشفت و با او دژم ساز گشت

Ҳаме ронад гирдӯӣ то назд шоҳ

همی‌راند گردوی تا نزد شاه

зи оҳан шуда рӯй ҷангии сиёҳ

ز آهن شده روی جنگی سیاه

Бирав офарин кард хусрав ба меҳр

برو آفرین کرد خسرو به مهر

Ки подоши бодати зи гардони сипеҳр

که پاداش بادت ز گردان سپهر

Фиристодаи хусрав ба шопӯри кас

فرستاده خسرو به شاپور کس

Ки мўсили робоши фарёдрас

که موسیل راباش فریادرس

Бакӯшед то пушт пушт оваред

بکوشید تا پشت پشت آورید

Магари бахти равшан ба мушт оваред

مگر بخت روشن به مشت آورید

Ба Густаҳм гуфт он замони шаҳриёр

به گستهم گفت آن زمان شهریار

Кигар ҳеҷ рӯмӣ кунад корзор

که گر هیچ رومی کند کارزار

Чу баҳроми ҷангӣ шикаста шавад

چو بهرام جنگی شکسته شود

Вагар низ дар ҷанг хаста шавад

وگر نیز در جنگ خسته شود

Ҳамаи рӯмёни сар ба гардун баранд

همه رومیان سر به گردون برند

Суханҳо зи андоза берун баранд

سخنها ز اندازه بیرون برند

Нахоҳам ки рӯмӣ буд сарфароз

نخواهم که رومی بود سرفراز

Ба мо бркннди андарин ҷанги ноз

به ما برکنند اندرین جنگ ناز

Бидидам ҳунарҳои рӯмии ҳама

بدیدم هنرهای رومی همه

Басони рамаи рӯзгори дама

بسان رمه روزگار دمه

Ҳам он ба ки ман бо сипоҳи андакӣ

هم آن به که من با سپاه اندکی

з чубина оварад хоҳам яке

ز چوبینه آورد خواهم یکی

Нахоҳам дарин кори ёрии зи кас

نخواهم درین کار یاری ز کس

Умедам ба яздони фарёдрас

امیدم به یزدان فریادرس

Бадв гуфт Густаҳми к-эии шаҳриёр

بدو گفت گستهم کای شهریار

Ба ширин равонат махӯр зинҳор

به شیرین روانت مخور زینهار

Чу роят чунинаст мардони кин

چو رایت چنین است مردان کین

Бихоҳ ва макун тира рӯй замин

بخواه و مکن تیره روی زمین

Бадв гуфт хусрав ки инаст рӯй

بدو گفت خسرو که اینست روی

Ки гуфтӣ зи лашкар кунун ёри ҷӯй

که گفتی ز لشکر کنون یار جوی

Гузин кард Густаҳми зи Эрони савор

گزین کرد گستهم ز ایران سوار

Даҳу чори гарданкаши номдор

ده و چار گردنکش نامدار

Нахустин азин ҷангёни номи хеш

نخستین ازین جنگیان نام خویش

Навишт ва биоварад ва биниҳод пеш

نوشت و بیاورد و بنهاد پیش

Дигар гирди шопӯр бо андён

دگر گرد شاپور با اندیان

Чу банди вайу гирдӯии пушти каён

چو بند وی و گردوی پشت کیان

Чу озргшсп ва дигар шери зайл

چو آذرگشسپ و دگر شیر ذیل

Чу знгўии густох бо шеру пел

چو زنگوی گستاخ با شیر و پیل

Тхўораҳ ки дар ҷанги ғмхўораҳ буд

تخواره که در جنگ غمخواره بود

Ялони синаро зишти патёра буд

یلان سینه را زشت پتیاره بود

Фаррухи зод ва чун хусрави сарфароз

فرخ زاد و چون خسرو سرفراز

Чу аштоди пирӯзи душмани гудоз

چو اشتاد پیروز دشمن گداز

Чу фархундаи хуршед бо аўрмзд

چو فرخنده خورشید با اورمزد

Ки душмани бадии пеши эшон фирзад

که دشمن بدی پیش ایشان فرزد

Чўмрдон гузин кард зи Эрони ду ҳафт

چومردان گزین کرد ز ایران دو هفت

зи лашкари бик сӯ хиромед тафт

ز لشکر بیک سو خرامید تفت

Чунин гуфт хусрави бад-ӣни меҳтарон

چنین گفت خسرو بدین مهتران

Ки эй срФрозну Фрмонброн

که ای سرفرازن و فرمانبران

Ҳамаи пуштро сӯй яздон кунед

همه پشت را سوی یزدان کنید

Дили хешро шод ва хандон кунед

دل خویش را شاد و خندان کنید

Ҷуз аз хост яздон набошад сухан

جز از خواست یزدان نباشد سخن

Чунин буд то буд чархи куҳан

چنین بود تا بود چرخ کهن

Брзми андаруни куштаи беҳтар буд

برزم اندرون کشته بهتر بود

Ки дар хонаи ?ути бандаи меҳтар буд

که در خانه‌ات بنده مهتر بود

Нигаҳдори ман буд бояд ба ҷанг

نگهدار من بود باید به جنگ

Бҳнгом ҷунбиш насозам диранг

بهنگام جنبش نسازم درنگ

Ҳамаи ҳам забони офарини хонданд

همه هم زبان آفرین خواندند

Варои шаҳриёри замини хонданд

ورا شهریار زمین خواندند

Бкрднди паймон ки аз шаҳриёр

بکردند پیمان که از شهریار

Касе барнагардад азин корзор

کسی برنگردد ازین کارزار

Сипаҳдор бишунид ва ором ёфт

سپهدار بشنید و آرام یافت

Хуш омадаш вази меҳтарон ком ёфт

خوش آمدش وز مهتران کام یافت

Сипаҳи ро баи баҳроми фаррухи супурд

سپه رابه بهرام فرخ سپرد

Ҳаме рафт бо чордаҳи марди гирд

همی‌رفت با چارده مرد گرد

Ҳам онгаҳ хурӯш омад аз дидаи гоҳ

هم آنگه خروش آمد از دیده‌گاه

Ба баҳром гуфтанд комади сипоҳ

به بهرام گفتند کامد سپاه

Ҷаҳони ҷӯии бедор дил барнишаст

جهان جوی بیدار دل برنشست

Камандӣ ба фитроку теғии бадаст

کمندی به فتراک و تیغی بدست

зи боло чу он моя мардум бидид

ز بالا چو آن مایه مردم بدید

Танӣ чанд зон ҷангёни баргузед

تنی چند زان جنگیان برگزید

Ялони синаи рогФт кин бади нажод

یلان سینه راگفت کاین بد نژاد

Ба ҷанги андарун додмрдӣ бидод

به جنگ اندرون دادمردی بداد

Ки ман донам кунун ҷузв нест ин

که من دانم کنون جزو نیست این

Ки ёради чмидни барин дашти кин

که یارد چمیدن برین دشت کین

Барин мояи мардум ба ҷанг омадаст

برین مایه مردم به جنگ آمدست

Вагар пеши ком наҳанг омадаст

وگر پیش کام نهنگ آمدست

Фузун нест бо ӯ сарафрози бист

فزون نیست با او سرافراز بیست

Азишон касеро надонам ки кист

ازیشان کسی را ندانم که کیست

Агар пешам ояд ҷаҳонро бисми

اگر پیشم آید جهان را بسم

Агар бар ниёем азуи ноксм

اگر بر نیایم ازو ناکسم

Ба эзади гшспи ?вилон сина гуфт

به ایزد گشسپ ویلان سینه گفت

Ки мардон надоранд мардӣ наҳуфт

که مردان ندارند مردی نهفت

Набояд ки мо беш бошем чор

نباید که ما بیش باشیم چار

Ба хусрави маро кас наёяд ба кор

به خسرو مرا کس نیاید به کار

Яке бади куҷои ном ӯ ҷон фурӯз

یکی بد کجا نام او جان فروز

Ки тираи шубони баргузедӣ ба рӯз

که تیره شبان برگزیدی به روز

Сипаҳро бадв дод ва худ пеш рафт

سپه را بدو داد و خود پیش رفت

Ҳамеи тохт бо ин се бедори тафт

همی تاخت با این سه بیدار تفت

Чу баҳромро дид хусрави зи роҳ

چو بهرام را دید خسرو ز راه

Ба эрониён гуфт комади сипоҳ

به ایرانیان گفت کامد سپاه

Кунун ҳеҷ дилро мадоред танг

کنون هیچ دل را مدارید تنگ

Ки омад марои рӯзгори диранг

که آمد مرا روزگار درنگ

Ману гурзу чубинаи баданашон

من و گرز و چوبینه بدنشان

Шумо разм созед бо саракашон

شما رزم سازید با سرکشان

Шумо чордаҳи ёр ва эшон се тан

شما چارده یار و ایشان سه تن

Мабодо ки байнед ҳаргизи шикан

مبادا که بینید هرگز شکن

Нётўс бо лашкари рӯмён

نیاطوس با لشکر رومیان

Бибастанд ночор яксар миён

ببستند ناچار یکسر میان

Бирафтанд зон рзмгаҳи сӯии кӯҳ

برفتند زان رزمگه سوی کوه

Ки дидор будӣ баҳри ду гуруҳ

که دیدار بودی بهر دو گروه

Ҳаме гуфт ҳаркас ки пари мояи шоҳ

همی‌گفت هرکس که پر مایه شاه

Чаро ҷони фурушади зи баҳри кулоҳ

چرا جان فروشد ز بهر کلاه

Бимонад бад-ӣни дашти чандини савор

بماند بدین دشت چندین سوار

Шавад хира танҳо сӯии корзор

شود خیره تنها سوی کارزار

Ҳамаи даст бросмон доштанд

همه دست برآسمان داشتند

Ки ӯро ҳама кушта пиндоштанд

که او را همه کشته پنداشتند

Чу баҳроми ҷангии барангехти асп

چو بهرام جنگی برانگیخت اسپ

Ялони синау гирди эзади гшсп

یلان سینه و گرد ایزد گشسپ

Бидиданд ёрони хсрўҳмаҳ

بدیدند یاران خسروهمه

Шуд ӯ гург ва он номдорони рама

شد او گرگ و آن نامداران رمه

Бимонад онгаҳе шоҳи з овихтан

بماند آنگهی شاه ز آویختن

Вазони шӯришу бора ангехтан

وزان شورش و باره انگیختن

Ҷаҳондори нокоми бргошти асп

جهاندار ناکام برگاشت اسپ

Пас андар ҳаме рафт аиздгшсп

پس اندر همی‌رفت ایزدگشسپ

Чўгстҳми вбндўӣ вгрдўӣ монад

چوگستهم وبندوی وگردوی ماند

Гўтоҷўри ном яздон бихонад

گوتاجور نام یزدان بخواند

Бгстҳм гуфт он замони шаҳриёр

بگستهم گفت آن زمان شهریار

Ки танги андромди бади рӯзгор

که تنگ اندرآمد بد روزگار

Чаҳ боист ин биҳдаҳи растхез

چه بایست این بیهده رستخیز

Бидиданд пушти ман андари гурез

بدیدند پشت من اندر گریز

Бадв гуфт Густаҳми комади савор

بدو گفت گستهم کامد سوار

Тўтнҳошдӣ чун кунӣ корзор

توتنهاشدی چون کنی کارزار

Нигаҳ кард хусрави пас пушти хеш

نگه کرد خسرو پس پشت خویش

Азон чори баҳромро дид пеш

ازان چار بهرام را دید پیش

Ҳаме дошт тани роздшмни нигоҳ

همی‌داشت تن رازدشمن نگاه

Бибаред бргстўони сиёҳ

ببرید برگستوان سیاه

Азўбозмонднди ҳрдўсўор

ازوبازماندند هردوسوار

Пас пушти аўдшмни кӣнаи дор

پس پشت اودشمن کینه دار

Ба пеш андар омад яке ғори танг

به پیش اندر آمد یکی غار تنگ

Се ҷангии пас андари басони паланг

سه جنگی پس اندر بسان پلنگ

Бен ғорҳм баста омад зкўаҳ

بن غارهم بسته آمد زکوه

Бимонад он ҷаҳондори даври азгрўаҳ

بماند آن جهاندار دور ازگروه

Фурӯд омад аз аспи фаррухи ҷавон

فرود آمد از اسپ فرخ جوان

Пиёда барон кӯҳи буришади давон

پیاده بران کوه برشد دوان

Пиёда шуд вароа аўбстаҳ шуд

پیاده شد وراه اوبسته شد

Дили номдорони азу хаста шуд

دل نامداران ازو خسته شد

На ҷои диранги венаи ҷои гурез

نه جای درنگ ونه جای گریز

Пас андар ҳаме рафт баҳроми тез

پس اندر همی‌رفت بهرام تیز

Бхсрў чунин гуфт к-эии пурфиреб

بخسرو چنین گفت کای پرفریب

Ба пеши фарози тўомди нишеб

به پیش فراز توآمد نشیب

Брмни чротохтии ҳуши хеш

برمن چراتاختی هوش خویش

Ниҳодаи барин гӯнаи брдўши хеш

نهاده برین گونه بردوش خویش

Чўшд зон нишони кори бршоаҳи танг

چوشد زان نشان کار برشاه تنگ

Пас пушти шамшер ва дар пеши санг

پس پشت شمشیر و در پیش سنگ

Ба яздон чунин гуфт к-эии кирдигор

به یزدان چنین گفت کای کردگار

Тӯии бартар аз гардиши рӯзгор

توی برتر از گردش روزگار

Бад-ӣни ҷои бечорагии дасти гир

بدین جای بیچارگی دست گیر

Ту бошӣ нанолам ба кайвону тир

تو باشی ننالم به کیوان و تیر

Ҳам онгаҳ чу аз кӯҳи буришади хурӯш

هم آنگه چو از کوه برشد خروش

Падед омад аз роҳи фаррухи сурӯш

پدید آمد از راه فرخ سروش

Ҳамаи ҷомааш сабзу хингӣ ба зер

همه جامه‌اش سبز و خنگی به زیر

зи дидор ӯ гашти хусрави далер

ز دیدار او گشت خسرو دلیر

Чу наздик шуд даст хусрав гирифт

چو نزدیک شد دست خسرو گرفت

зи яздони пок ин набошад шигифт

ز یزدان پاک این نباشد شگفت

Чўози пеши бадхоҳи бардошташ

چواز پیش بدخواه برداشتش

Ба осонӣ овараду бгзоштш

به آسانی آورد و بگذاشتش

Бадв гуфт хусрав ки ном ту чист

بدو گفت خسرو که نام تو چیست

Ҳаме гуфт чанде ва чанде гирист

همی‌گفت چندی و چندی گریست

Фиришта бадв гуфт номами сурӯш

فرشته بدو گفت نامم سروش

Чу эмин шудӣ давр бош аз хурӯш

چو ایمن شدی دور باش از خروش

Казин пас шӯй бар ҷаҳони подшо

کزین پس شوی بر جهان پادشا

Набояд ки бошӣ ҷуз аз порсо

نباید که باشی جز از پارسا

Бад-ӣни зӯдии андари бшоҳии рисӣ

بدین زودی اندر بشاهی رسی

Бад-ӣн солиён бугзарад ҳашт ва сӣ

بدین سالیان بگذرد هشت و سی

Бигуфт ин сухан низ ва шуд нопадид

بگفت این سخن نیز و شد ناپدید

Каси андари ҷаҳони ин шигифтӣ надид

کس اندر جهان این شگفتی ندید

Чу он дид баҳром хира бимонад

چو آن دید بهرام خیره بماند

Ҷаҳони офаринро фаровон бихонад

جهان آفرین را فراوان بخواند

Ҳаме гуфт то ҷанги мардум буд

همی‌گفت تا جنگ مردم بود

Мабодо ки мардии зи ман гум буд

مبادا که مردی ز من گم بود

Баронам ки ҷангам кунун бо парӣаст

برآنم که جنگم کنون با پریست

Барин тахти тира бибояд гирист

برین تخت تیره بباید گریست

Нётўс зон рӯй бар кӯҳсор

نیاطوس زان روی بر کوهسار

Ҳамеи хост аз додгар зинҳор

همی‌خواست از دادگر زینهار

Харошид Марями ду рухсори хеш

خراشید مریم دو رخسار خویش

зи тимори ҷуфти ҷаҳондори хеш

ز تیمار جفت جهاندار خویش

Сипаҳ буд бркўаҳу ҳомӯни вроғ

سپه بود برکوه و هامون وراغ

Дили рӯмён зу пар аз дарду доғ

دل رومیان زو پر از درد و داغ

Нётўс чун рӯй хусрав надид

نیاطوس چون روی خسرو ندید

Имории заррин ба иксў кашид

عماری زرین به یکسو کشید

Бмрим чунин гуфт кандар нишин

بمریم چنین گفت کاندر نشین

Ки тарсам ки шуд шоҳи Эрони замин

که ترسم که شد شاه ایران زمین

Ҳам онгоҳ хусрав барон рӯй кӯҳ

هم آنگاه خسرو بران روی کوه

Падед омад аз роҳи давр аз гуруҳ

پدید آمد از راه دور از گروه

Ҳамаи лашкари номвар шод шуд

همه لشکر نامور شاد شد

Дили Марям аз дард озод шуд

دل مریم از درد آزاد شد

Чўомд ба Марям бигуфт онч дид

چوآمد به مریم بگفت آنچ دید

Вазони кӯҳи хорои сар андар кашид

وزان کوه خارا سر اندر کشید

Чунин гуфт к-эии моҳи қайсари нажод

چنین گفت کای ماه قیصر نژاد

Марои довар додгар дод дод

مرا داور دادگر داد داد

На аз коҳилии бадана аз бади дилӣ

نه از کاهلی بدنه از بد دلی

Ки дар ҷанги бад дил кунад коҳилӣ

که در جنگ بد دل کند کاهلی

Бидон ғор бероҳ дар мондам

بدان غار بی‌راه در ماندم

Ба дили офаринандаро хондам

به دل آفریننده را خواندم

Ниҳон дошт дорандаи корҷҳон

نهان داشت دارنده کارجهان

Барин бандаи гашти ошкорои ниҳон

برین بنده گشت آشکارا نهان

Фаридун фаррух надид ин ба хоб

فریدون فرخ ندید این به خواب

На тўрў на силам ва на афросйоб

نه تورو نه سلم و نه افراسیاب

Ки имрӯз ман дидам эй саракашон

که امروز من دیدم ای سرکشان

зи пирӯзӣу шаҳриёрии нишон

ز پیروزی و شهریاری نشان

Бадишон бигуфт он куҷо дид шоҳ

بدیشان بگفت آن کجا دید شاه

Аз он пас ба фармуд то он сипоҳ

از آن پس به فرمود تا آن سپاه

Ҳамаи ҷангро тохтани нўкннд

همه جنگ را تاختن نوکنند

Брзми андаруни ёд хусрав кунанд

برزم اندرون یاد خسرو کنند

Вазон рӯй баҳром шуд пари зи дард

وزان روی بهرام شد پر ز درد

Пушаймон шуда зон ҳамаи коркард

پشیمان شده زان همه کارکرد