Чу хуршед равшан биёрост гоҳ
چو خورشید روشن بیاراست گاه
Тилоия биёмад зи наздики шоҳ
طلایه بیامد ز نزدیک شاه
Ба пардаи сарои андарун кас надид
به پرده سرای اندرون کس ندید
Ҳамон хайма бар пой бар бас надид
همان خیمه بر پای بر بس ندید
Тилоия биёмад бигуфт ин ба шоҳ
طلایه بیامد بگفت این به شاه
Дил шоҳ шуд танг зон рзмхўоаҳ
دل شاه شد تنگ زان رزمخواه
Гузин кард зон ҷангёни се ҳазор
گزین کرد زان جنگیان سه هزار
Зираи дору бргстўони вари савор
زره دار و برگستوان ور سوار
Ба наситуд фармуд то барнишаст
به نستود فرمود تا برنشست
Миёни ялӣ тохтанро бибаст
میان یلی تاختن را ببست
Ҳаме ронад наситуд дили пари зи дард
همیراند نستود دل پر ز درد
Набад марди баҳроми рӯзи набард
نبد مرد بهرام روز نبرد
Ҳамон низ баҳром бо лашкараш
همان نیز بهرام با لشکرش
Набӯд эмин аз роҳи вази кишвараш
نبود ایمن از راه وز کشورش
Ҳаме ронад бе роҳи дили пари зи бим
همیراند بیراه دل پر ز بیم
Ҳамеи барад бо хештани зару сим
همیبرد با خویشتن زر و سیم
Ялони синау гирди эзади гшсп
یلان سینه و گرد ایزد گشسپ
зи як сӯии лашкар ҳаме ронад асп
ز یک سوی لشکر همیراند اسپ
Ба бе роҳи лашкари ҳамеи ронданд
به بیراه لشکر همیراندند
Суханҳои шоҳони ҳамеи хонданд
سخنهای شاهان همیخواندند
Падед омад аз даври як пораи даҳ
پدید آمد از دور یک پاره ده
Куҷо даҳ набӯд аз дар марди ма
کجا ده نبود از در مرد مه
Ҳаме ронад баҳроми пеши андарун
همیراند بهرام پیش اندرون
Пушаймон шудаи дили пар аз дарду хӯн
پشیمان شده دل پر از درد و خون
Чу аз тишнагӣ хушк шудашон даҳан
چو از تشنگی خشک شدشان دهن
Биёмад ба хони яке перзан
بیامد به خان یکی پیرزن
Забонро ба чарбӣ биёростанд
زبان را به چربی بیاراستند
Вазони перзани об ва нон хостанд
وزان پیرزن آب و نان خواستند
Зани пери гуфтор эшон шунид
زن پیر گفتار ایشان شنید
Яке куҳнаи ғрбил пеш оваред
یکی کهنه غربیل پیش آورید
Бирав бар ба густардаи як пораи машк
برو بر به گسترده یک پاره مشک
Ниҳода ба ғрбил бар нони кашк
نهاده به غربیل بر نان کشک
Ялон сина барисам ба баҳром дод
یلان سینه برسم به بهرام داد
Наомад ҳаме дар ғам аз вожи ёд
نیامد همی در غم از واژ یاد
Гирифтанд вож ва бихӯраданд нон
گرفتند واژ و بخوردند نان
Назора бидон номдорони занон
نظاره بدان نامداران زنان
Чу кашкин бихӯраданд ме хостанд
چو کشکین بخوردند می خواستند
Забонҳо ба замзам биёростанд
زبانها به زمزم بیاراستند
Зан пер гуфт ар мет орзӯаст
زن پیر گفت ار میت آرزوست
Майаст ва яке низ куҳна ки дӯст
میست و یکی نیز کهنه کدوست
Буридам кадуро ки нўбди сараш
بریدم کدو را که نوبد سرش
Яке ҷом кардам ниҳодами буриш
یکی جام کردم نهادم برش
Бадв гуфт баҳром чун май буд
بدو گفت بهرام چون می بود
Азон хубтар ҷомҳо кӣ буд
ازان خوبتر جامها کی بود
Зан пер рафт ва биоварад ҷом
زن پیر رفت و بیاورد جام
Азон ҷом баҳром шуд шодком
ازان جام بهرام شد شادکام
Яке ҷоми пар бар кафш барниҳод
یکی جام پر بر کفش برنهاد
Бидон то шавад перзан низ шод
بدان تا شود پیرزن نیز شاد
Бадв гуфт к-эии моам бо Фрҳӣ
بدو گفت کای مام با فرهی
зи кор ҷаҳон чистат огаҳӣ
ز کار جهان چیستت آگهی
Бадв перзан гуфт чандон сухан
بدو پیرزن گفت چندان سخن
Шунидам казон гашти мағзами куҳан
شنیدم کزان گشت مغزم کهن
з шаҳр омад имрӯз бисёр кас
ز شهر آمد امروز بسیار کس
Ҳамеи ҷанг чубина гӯйанду бас
همی جنگ چوبینه گویند و بس
Ки шуд лашкар ӯ ба наздики шоҳ
که شد لشکر او به نزدیک شاه
Сипаҳбади гурезон ба шуд бе сипоҳ
سپهبد گریزان بشد بیسپاه
Бадв гуфт баҳроми к-эии поки зан
بدو گفت بهرام کای پاک زن
Марои андарин достонӣ бизан
مرا اندرین داستانی بزن
Ки ин аз хирад буд баҳром ро
که این از خرد بود بهرام را
Вагар баргузед аз ҳавои ком ро
وگر برگزید از هوا کام را
Бадв перзан гуфт к-эии шуҳраи мард
بدو پیرزن گفت کای شهره مرد
Чаро деви чашми туро тира кард
چرا دیو چشم تو را تیره کرد
Ндонӣ ки баҳроми пӯри гшсп
ندانی که بهرام پور گشسپ
Чўбои пӯри ҳурмуз бар ангезади асп
چوبا پور هرمز بر انگیزد اسپ
Бихандад бирав ҳрк дорад хирад
بخندد برو هرک دارد خرد
Каси ӯрои з гарданкашон нашимурд
کس اورا ز گردنکشان نشمرد
Бадв гуфт баҳромгар орзӯӣ
بدو گفت بهرام گر آرزوی
Чунин кард гӯ май хурон дар кадуӣ
چنین کرد گو میخوران در کدوی
Барин гӯнаи ғрбил бар нони ҷӯ
برین گونه غربیل بر نان جو
Ҳамеи дор дар пеш то ҷӯи дарав
همیدار در پیش تا جو درو
Барон ҳам хӯриши як шаб ором ёфт
بران هم خورش یک شب آرام یافت
Ҳамеи коми дили ҷуст ва ноком ёфт
همی کام دل جست و ناکام یافت
Чу хуршед брчрх бикшод роз
چو خورشید برچرخ بگشاد راز
Сипаҳдори ҷангии бузади табли боз
سپهدار جنگی بزد طبل باز
Биоварад чндонк будаш сипоҳ
بیاورد چندانک بودش سپاه
Гиронмоягон барграфтанд роҳ
گرانمایگان برگرفتند راه
Барра бар яке Нитсаатон буд нав
بره بر یکی نیستان بود نو
Басии андрўи мардуми неи дарав
بسی اندرو مردم نیدرو
Чу аз даври диданди баҳром ро
چو از دور دیدند بهرام را
Чунон лшкргшну худком ро
چنان لشکرگشن و خودکام را
Ба баҳром гуфтанд анӯшаи бадӣ
به بهرام گفتند انوشه بدی
зи роҳи Нитсаатон чаро омадӣ
ز راه نیستان چرا آمدی
Ки бемар сипоҳаст пеши андарун
که بیمر سپاهست پیش اندرون
Ҳамаи ҷангро дасти шаста ба хӯн
همه جنگ را دست شسته به خون
Чунин гуфт баҳроми коидри савор
چنین گفت بهرام کایدر سوار
Набошад ҷуз аз лашкари шаҳриёр
نباشد جز از لشکر شهریار
Фурӯд омаданд андарони Нитсаатон
فرود آمدند اندران نیستان
Ҳамаи ҷангро танги бастаи миён
همه جنگ را تنگ بسته میان
Шунидам ки чун мо зи пардаи сарой
شنیدم که چون ما ز پرده سرای
Басӣ чидан роҳ кардем рой
بسی چیدن راه کردیم رای
Ҷаҳондор багазед наситуд ро
جهاندار بگزید نستود را
Ҷаҳони ҷӯй бетор ва бепуд ро
جهان جوی بیتار و بیپود را
Абои се ҳазор аз саворони мард
ابا سه هزار از سواران مرد
Куҷо пой доранд рӯзи набард
کجا پای دارند روز نبرد
Бидон то бияёд пас мо дмон
بدان تا بیاید پس ما دمان
Чу байнами мар ӯро срорми замон
چو بینم مر او را سرآرم زمان
Ҳамаи аспро тангҳо баркашид
همه اسپ را تنگها برکشید
Ҳамаи гирди ин беша лашкар кашид
همه گرد این بیشه لشکر کشید
Саворон сабк баркашиданд танг
سواران سبک برکشیدند تنگ
Гирифтанд шамшери ҳиндӣ ба чанг
گرفتند شمشیر هندی به چنگ
Ҳамаи Нитсаатон оташ андар заданд
همه نیستان آتش اندر زدند
Сипаҳро якояки баҳам бар заданд
سپه را یکایک بهم بر زدند
Нитсаатон саросар шуд афрӯхта
نیستان سراسر شد افروخته
Яке куштау дайгарии сӯхта
یکی کشته و دیگری سوخته
Чўнстўдро дид баҳроми гирд
چونستود را دید بهرام گرد
Аннани бораи тизтгро супурд
عنان بارهٔ تیزتگ را سپرد
з зин барграфташ ба хами каманд
ز زین برگرفتش به خم کمند
Биоварад ва кардаш ҳам онгаҳ бабанд
بیاورد و کردش هم آنگه ببند
Ҳаме хост наситуд зу зинҳор
همیخواست نستود زو زینهار
Ҳаме гуфт к-эии номвари шаҳриёр
همیگفت کای نامور شهریار
Чаро рехти хоҳии ҳамеи хӯни ман
چرا ریخت خواهی همی خون من
Бибахшоӣ бар бахти воруни ман
ببخشای بر بخت وارون من
Макаши мари маро то давони пеши ту
مکش مر مرا تا دوان پیش تو
Биёями буми зори дарвеши ту
بیایم بوم زار درویش تو
Бадв гуфт баҳроми ман чун ту мард
بدو گفت بهرام من چون تو مرد
Нахоҳам ки бошад ба дашти набард
نخواهم که باشد به دشت نبرد
Набарам саратро ки нанг оядам
نبرم سرت را که ننگ آیدم
Ки чун ту саворӣ ба ҷанг оядам
که چون تو سواری به جنگ آیدم
Чу ёбии раҳои зи дастами бпўӣ
چو یابی رهایی ز دستم بپوی
зи ман ҳарч дидӣ ба хусрав бигӯӣ
ز من هرچ دیدی به خسرو بگوی
Чу бишунид наситуд рӯй замин
چو بشنید نستود روی زمین
Бабўсед ва бисёр кард офарин
ببوسید و بسیار کرد آفرین
Вазони беша баҳром шуд тобрӣ
وزان بیشه بهرام شد تابری
Або ӯ далерони фархундаи пай
ابا او دلیران فرخنده پی
Ббўду бросўду з онҷо бирафт
ببود و برآسود و ز آنجا برفت
Ба наздик хоқон хиромед тафт
به نزدیک خاقان خرامید تفت