Дигар рӯз хусрав биёрост гоҳ

دگر روز خسرو بیاراست گاه

Ба сар барниҳод он киёнии кулоҳ

به سر برنهاد آن کیانی کلاه

Ниҳоданд дар гулшан сур хон

نهادند در گلشن سور خوان

Чунин гуфт пас рӯмёнро бихон

چنین گفت پس رومیان را بخوان

Биёмад нётўс бо рӯмён

بیامد نیاطوس با رومیان

Нишастанд бо файласуфон бихон

نشستند با فیلسوفان بخوان

Чу хусрав фурӯд омад аз тахти бор

چو خسرو فرود آمد از تخت بار

Абои ҷомаи рӯми гавҳар нигор

ابا جامهٔ روم گوهر نگار

Хиромед хандон ва бархон нишаст

خرامید خندان و برخوان نشست

Бишуд низ бндўӣ барисам бадаст

بشد نیز بندوی برسم بدست

Ҷаҳондор бигирифт вожи ниҳон

جهاندار بگرفت واژ نهان

Ба замзами ҳаме рой зад бо маон

به زمزم همی رای زد با مهان

Нётўс кон дид бндохти нон

نیاطوس کان دید بنداخت نان

Аз ошуфтагии боз пас шуд з хон

از آشفتگی باز پس شد ز خوان

Ҳаме гуфт вожу чилипои баҳам

همی‌گفت واژ و چلیپا بهم

зи қайсар буд бар масеҳои ситам

ز قیصر بود بر مسیحا ستم

Чу бндўӣ дид он бузади пушти даст

چو بندوی دید آن بزد پشت دست

Бихон бар ба рӯй чилипои параст

بخوان بر به روی چلیپا پرست

Ғамии гашт зон кори хусрави чўдид

غمی گشت زان کار خسرو چودید

Брхсораҳ шуд чун гули шнблид

برخساره شد چون گل شنبلید

Ба Густаҳм гуфт ин гӯ бе хирад

به گستهم گفت این گو بی‌خرد

Набояд ки бедоварӣ ме хӯрд

نباید که بی‌داوری می‌خورد

Варо бо нётўси рӯмӣ чаҳ кор

ورا با نیاطوس رومی چه کار

Тани хешро кард имрӯзи хор

تن خویش را کرد امروز خوار

Нётўс зон ҷойгаҳ барнишаст

نیاطوس زان جایگه برنشست

Ба лшкргаҳ хеш шуд ним маст

به لشکرگه خویش شد نیم مست

Бапушед рӯмии зираи разм ро

بپوشید رومی زره رزم را

зи баҳри таба кардани базм ро

ز بهر تبه کردن بزم را

Саворони рӯмии ҳамаи ҷанги ҷӯй

سواران رومی همه جنگ جوی

Ба даргоҳ хусрав ниҳоданд рӯй

به درگاه خسرو نهادند روی

Ҳам онгаҳ зи лашкари саворӣ чу бод

هم آنگه ز لشکر سواری چو باد

Ба хусрав фиристод рӯмии нажод

به خسرو فرستاد رومی نژاد

Ки бндўии нокас чаро пушти даст

که بندوی ناکس چرا پشت دست

Занад бар рухи марди яздони параст

زند بر رخ مرد یزدان‌پرست

Гар ӯро фиристӣ ба наздики ман

گر او را فرستی به نزدیک من

Ва гарна бибин шӯриши анҷуман

و گرنه ببین شورش انجمن

зи ман беш пайчи кунун каз раҳе

ز من بیش پیچی کنون کز رهی

Ки ҷӯяд ҳамеи тахти шоҳаншаҳӣ

که جوید همی تخت شاهنشهی

Чу бишунид хусрав барошуфт ва гуфт

چو بشنید خسرو برآشفت و گفت

Ки каси дайн яздон наёрад наҳуфт

که کس دین یزدان نیارد نهفت

Каюмарсу ҷамшед то кӣ Қубод

کیومرث و جمشید تا کی قباد

Касе аз масеҳо накарданд ёд

کسی از مسیحا نکردند یاد

Мабодо ки дайни ниёкони хеш

مبادا که دین نیاکان خویش

Гузидаи сарафрозу покони хеш

گزیده سرافراز و پاکان خویش

Гузорами бад-ӣн масеҳо шавам

گذارم بدین مسیحا شوم

Нагирам бихон вож ва тарсо шавам

نگیرم بخوان واژ و ترسا شوم

Ту танҳо ҳамеи кжгирии шумор

تو تنها همی کژگیری شمار

Ҳунар дидам аз рӯмёни рӯзи кор

هنر دیدم از رومیان روز کار

Ба хусрав чунин гуфт Марям ки ман

به خسرو چنین گفت مریم که من

Бпо оварам ҷанги ин анҷуман

بپا آورم جنگ این انجمن

Ба ман даҳ сарафрози бндўӣ ро

به من ده سرافراز بندوی را

Ки то рӯмён аз пай рӯй ро

که تا رومیان از پی روی را

Бибинанду бози ормаши тани дуруст

ببینند و باز آرمش تن درست

Касе беҳудаи ҷанг ҳаргиз наҷуст

کسی بیهوده جنگ هرگز نجست

Фиристод бндўиро шаҳриёр

فرستاد بندوی را شهریار

Ба назд нётўс бо даҳ савор

به نزد نیاطوس با ده سوار

Ҳамон низ Марями зани ҳӯшманд

همان نیز مریم زن هوشمند

Ки будӣ ҳамеша лабонаши бпнд

که بودی همیشه لبانش بپند

Бадв гуфт рӯ бо бародари падар

بدو گفت رو با برادر پدر

Бигӯ эй бидонадяши прхошхр

بگو ای بداندیش پرخاشخر

Надидӣ ки бо шоҳи қайсар чаҳ гуфт

ندیدی که با شاه قیصر چه گفت

зи баҳри бузургии варо буд ҷуфт

ز بهر بزرگی ورا بود جفت

зи пайванди хешӣ ва аз хоста

ز پیوند خویشی و از خواسته

зи мардони вази ганҷи ороста

ز مردان وز گنج آراسته

Ту пайванди хешии ҳамеи бркнӣ

تو پیوند خویشی همی‌برکنی

Ҳамон фари қайсари зи ман бФгнӣ

همان فر قیصر ز من بفگنی

з қайсар шунидӣ ки хусрави зи дайн

ز قیصر شنیدی که خسرو ز دین

Бигардад чу ояд ба Эрони замин

بگردد چو آید به ایران زمین

Магӯ инчи гуфтори нои дилпазир

مگو ایچ گفتار نا دلپذیر

Ту бндўиро сар ба оғӯши гир

تو بندوی را سر به آغوش گیر

Ндонӣ ки деҳқони зи дайни куҳан

ندانی که دهقان ز دین کهن

Напечад чаро хоми гӯйии сухан

نپیچد چرا خام گویی سخن

Мадаи ранҷу кирдори қайсари ббод

مده رنج و کردار قیصر بباد

Бимон то ба бошем як чанд шод

بمان تا به باشیم یک چند شاد

Бкини падари ман ҷигар хаста ам

بکین پدر من جگر خسته‌ام

Камар бар миёни сўкро баста ам

کمر بر میان سوک را بسته‌ام

Дил ӯ саросари пар аз кин ӯст

دل او سراسر پر از کین اوست

Забонаши пар аз ранҷу тимороўст

زبانش پر از رنج و تیماراوست

Ки ӯ аз пай вож шуд зишти гӯй

که او از پی واژ شد زشت گوی

Ту аз бе хиради ҳӯшмандии мҷўӣ

تو از بی‌خرد هوشمندی مجوی

Чу Марям бирафт ин суханҳо бигуфт

چو مریم برفت این سخنها بگفت

Нётўс бишунид ва кӣна наҳуфт

نیاطوس بشنید و کینه نهفت

Ҳам аз кори бндўӣ дил кард нарм

هم از کار بندوی دل کرد نرم

Куҷо дошт аз рӯй бндўии шарм

کجا داشت از روی بندوی شرم

Биёмад ба наздики хусрав чу гирд

بیامد به نزدیک خسرو چو گرد

Дили хеш хуш кард зон гуфта мард

دل خویش خوش کرد زان گفته مرد

Нётўс гуфт эй ҷаҳондидаи шоҳ

نیاطوس گفت ای جهاندیده شاه

Хирадмандӣ аз маст рӯмӣ махоҳ

خردمندی از مست رومی مخواه

Тўбс кун бад-ӣни ниёкони хеш

توبس کن بدین نیاکان خویش

Хирадманд мардум нагардад зи кеш

خردمند مردم نگردد ز کیش

Барин гӯна чун шуд суханҳо дароз

برین گونه چون شد سخنها دراز

Ба лашкар гуҳ омад нётўси боз

به لشکر گه آمد نیاطوس باز