Расиданди баҳрому хусрави баҳам

رسیدند بهرام و خسرو به هم

Кушодаи яке рӯйу дигари дижам

گشاده یکی روی و دیگر دژم

Нишаста ҷаҳондор бар хинги оҷ

نشسته جهاندار بر خنگ عاج

Фаридуни ял буд бо фари втоҷ

فریدون یل بود با فر و تاج

Здибои зарбафти чинии қабоӣ

ز دیبای زربفت چینی قبای

Чу гирдӯии пеши андаруни раҳнамоӣ

چو گردوی پیش اندرون رهنمای

Чу бндўӣ ва Густаҳм барадаст шоҳ

چو بندوی و گستهم بر دست شاه

Чу хроди брзини заррини кулоҳ

چو خراد برزین زرین کلاه

Ҳаи ғарқа дар оҳану симу зар

هه غرقه در آهن و سیم و زر

На ёқӯти пидонаҳи заррини камар

نه یاقوت پیدا نه زرین کمر

Чу баҳром рӯй шаҳаншоҳ дид

چو بهرام روی شهنشاه دید

Шуд аз хашми ранги Рахши нопадид

شد از خشم رنگ رخش ناپدید

Азон пас чунин гуфт бо саракашон

ازان پس چنین گفت با سرکشان

Ки ин рус‍‍пии зодаи баданашон

که این روسپی زادهٔ بدنشان

Зпстӣ ва кундӣ бамурдӣ расед

ز پستی و کندی به مردی رسید

Тавонгар шуд ва рзмгаҳ баркашид

توانگر شد و رزمگه برکشید

Биёмухт ойини шоҳаншаҳон

بیاموخت آیین شاهنشهان

Базӯдии срорми бадви брҷҳон

به زودی سرآرم بدو بر جهان

Бибинед лашкараши роср ба сар

ببینید لشکرش را سر به سر

Ки то кист зишони яке номвар

که تا کیست زیشان یکی نامور

Саворӣ набинам ҳамеи разми ҷӯй

سواری نبینم همی رزم جوی

Ки боман биравӣ андари оранд рӯй

که بامن به روی اندر آرند روی

Бибинад кунун кори мардони мард

ببیند کنون کار مردان مرد

Таги аспи вшмшири вгрзи набард

تگ اسپ و شمشیر و گرز نبرد

Ҳамон захми гўполи вборони тир

همان زخم گوپال وباران تیر

Хурӯши ялон бар даҳ вадор вагир

خروش یلان بر ده و دار و گیر

Надорад ба овардгаи пели пой

ندارد به آوردگه پیل پای

Чўмн бо сипоҳ андар оем зҷоӣ

چو من با سپاه اندر آیم ز جای

зи овози ман кӯҳ резон шавад

ز آواز من کوه ریزان شود

Ҳужабри диловар гурезон шавад

هژبر دلاور گریزان شود

Бхнҷри бдрё бар афсун кунем

به خنجر به دریا بر افسون کنیم

Биёбони саросар прозхўн кунем

بیابان سراسر پر از خون کنیم

Бигуфту барангехти аблақи зҷоӣ

بگفت و برانگیخت ابلق زجای

ТўгФтӣ шуд он бораи парон ҳамЭй

تو گفتی شد آن باره پران همای

Яке танг оварад гоҳе гирифт

یکی تنگ آورد گاهی گرفت

Бадви мондаи бади лашкари андари шигифт

بدو مانده بد لشکر اندر شگفت

з оварад гуҳ шуд сӯии наҳравон

ز آوردگه شد سوی نهروان

Ҳаме буд бар пеши фаррухи ҷавон

همی‌ بود بر پیش فرخ جوان

Танӣ чанд бо ӯ зи эрониён

تنی چند با او ز ایرانیان

Ҳамаи бастаи брҷнги хусрави миён

همه بسته بر جنگ خسرو میان

Чунин гуфт хусрав ки эй саракашон

چنین گفت خسرو که ای سرکشان

зи баҳроми чубин ки дорад нишон

ز بهرام چوبین که دارد نشان

Бадв гуфт гирдӯии к-эии шаҳриёр

بدو گفت گردوی کای شهریار

Нигаҳ кун барон марди аблақи савор

نگه کن بر آن مرد ابلق سوار

Қабояши сипеду ҳамоили сиёҳ

قبایش سپید و حمایل سیاه

Ҳаме ронад аблақи миёни сипоҳ

همی‌ راند ابلق میان سپاه

Ҷаҳондор чун дид баҳром ро

جهاندار چون دید بهرام را

Бдонстши оғозу фарҷом ро

بدانستش آغاز و فرجام را

Чунин гуфт кони дўдгўни дароз

چنین گفت کان دودگون دراز

Нишаста барон аблақи сарфароз

نشسته بر آن ابلق سرفراز

Бадв гуфт гирдӯӣ ки ореи ҳамон

بدو گفت گردوی که آری همان

Набардаст ҳаргиз ба некии гумон

نبرده‌ست هرگز به نیکی گمان

Чунин гуфт каз паҳлуи кўжпшт

چنین گفت کز پهلو کوژپشت

Бипурсӣ сухани посухи оради дурушт

بپرسی سخن پاسخ آرد درشت

Ҳамон хӯки бинӣу хобидаи чашм

همان خوک بینی و خوابیده چشم

Дил огндаҳ дорад ту гӯйии бахшам

دل آگنده دارد تو گویی به خشم

Бидида надидӣ мар ӯро бадаст

به دیده ندیدی مر او را به دست

Куҷо дар ҷаҳон душман эзадаст

کجا در جهان دشمن ایزدست

Набинам ҳаме дар сараши кеҳтарӣ

نبینم همی در سرش کهتری

Наёбади кас ӯро бФрмонбрӣ

نیابد کس او را به فرمانبری

Азон пас ба бндўӣ ва Густаҳм гуфт

ازآن پس به بندوی و گستهم گفت

Ки бигушоем ин достон аз наҳуфт

که بگشایم این داستان از نهفت

Кигар хар наёяд ба наздики бор

که گر خر نیاید به نزدیک بار

Тўбори гаронро бензади хари ор

تو بار گران را به نزد خر آر

Чу Бифрефт чубинаро нараҳ дев

چو بفریفت چوبینه را نره دیو

Куҷо бинад ӯ роҳи гиҳони хдиў

کجا بیند او راه گیهان خدیو

Ҳрони дил ки аз оз шуд дардманд

هرآن دل که از آز شد دردمند

Наёядаш кори бузургони писанд

نیایدش کار بزرگان پسند

Ҷуз аз ҷанги чубинаро рой нест

جز از جنگ چوبینه را رای نیست

Ба дили ш андарун додро ҷой нест

به دل‌ش اندرون داد را جای نیست

Чўбри ҷанг рафтан басӣ шуд сухан

چو بر جنگ رفتن بسی شد سُخُن

Нигаҳ кард бояд зи сар то ббн

نگه کرد باید ز سر تا به بُن

Ки дондкаҳ дар ҷанг пирӯз кист

که داندکه در جنگ پیروز کیست

Бидон сардгари лашкар афрӯз кист

بدان سر دگر لشکر افروز کیست

Барин гӯнаи оростаи лашкарӣ

برین گونه آراسته لشکری

Бпрхоши баҳроми яли меҳтарӣ

به پرخاش بهرام یل مهتری

Джогоаҳи мардӣ чу деви сутург

دژاگاه مردی چو دیو سترگ

Сипоҳии бикрдори дарандаи гург

سپاهی به کردار درنده گرگ

Гар эй дун ки бошем ҳамдостон

گر ایدون که باشیم همداستان

Набошад марои нанги зини достон

نباشد مرا ننگ زین داستان

Бипурсаш яке пеш дастӣ кунам

به پرسش یکی پیش دستی کنم

Азон ба ки дар ҷанг сустӣ кунам

از آن به که در جنگ سستی کنم

Агар зу бар андоза ёбам сухан

اگر زو بر اندازه یابم سخن

Нўоиин бдиҳош гардад куҳан

نوآیین بدیهاش گردد کهن

Згитии яке гӯшаи ӯрои даҳум

ز گیتی یکی گوشه او را دهم

Сипосии з додани бадви брнҳм

سپاسی ز دادن بدو برنهم

Ҳама оштӣ гардад ин ҷанги мо

همه آشتی گردد این جنگ ما

Барин рзмгаҳ ҷустани оҳанги мо

برین رزمگه جستن آهنگ ما

Марои зи оштии сӯдмандӣ буд

مرا ز آشتی سودمندی بود

Хирад бе гумони тоҷи бандӣ буд

خرد بی‌گمان تاج بندی بود

Чу бозоргонӣ кунад подшо

چو بازارگانی کند پادشا

Азу шод бошад дили порсо

ازو شاد باشد دل پارسا

Бадв гуфт Густаҳми к-эии шаҳриёр

بدو گفت گستهم کای شهریار

Анӯшаи бадӣ то буд рӯзгор

انوشه بدی تا بود روزگار

Ҳамеи гавҳари афшонии андари сухан

همی گوهر افشانی اندر سُخُن

Ту донотрии ҳарч бояд бикун

تو داناتری هرچ باید بکن

Ту прдодӣу бандаи бидодгар

تو پُردادی و بنده بیدادگر

Тўпрмғзӣ ва ӯ пар аз боди сар

تو پرمغزی و او پر از باد سر

Чўбшниди хусрави бпимўди роҳ

چو بشنید خسرو بپیمود راه

Хиромон биёмад ба пеши сипоҳ

خرامان بیامد به پیش سپاه

Бипурсед баҳроми ялро зи давр

بپرسید بهرام یل را ز دور

Ҳамеи ҷусти ҳангомаи разми сур

همی‌ جست هنگامهٔ رزم سور

Ббҳром гуфт эй сарафрози мард

ببه هرام گفت ای سرافراز مرد

Чгўнсти карт ба дашти набард

چگونه‌ست کارت به دشت نبرد

Тўдргоаҳро ҳамчуи пероя Эй

تو درگاه را همچو پیرایه‌ای

Ҳамон тахти вдиҳимро моя Эй

همان تخت ودیهیم را مایه‌ای

Сутуни сипоҳии бҳнгоми разм

ستون سپاهی به هنگام رزم

Чўшмъи дарахшндаи ҳангоми базм

چو شمع درخشنده هنگام بزم

Ҷаҳонҷӯии гардӣу яздони параст

جهانجوی گردی و یزدان پرست

Мудороади дорандаи боз аз тўдст

مداراد دارنده باز از تو دست

Сголидаҳам рӯзгори ту ро

سگالیده‌ام روزگار تو را

Бахӯбии бсиҷидаҳи кортў ро

به خوبی بسیجیده کار تو را

Туро бо сипоҳи ту меҳмон кунам

تو را با سپاه تو مهمان کنم

Здидори ту ромиш ҷон кунам

ز دیدار تو رامش جان کنم

Сипаҳдор Эронат хонам бидод

سپهدار ایرانت خوانم به داد

Кунам офаринандаро бар ту ёд

کنم آفریننده را بر تو یاد

Схнҳош бишунид баҳроми гирд

سخنهاش بشنید بهرام گرد

Аннани бораи тизтгро супурд

عنان بارهٔ تیزتگ را سپرد

Ҳам аз пушти он бораи барадаши намоз

هم از پشت آن باره بردش نماز

Ҳаме буд пешаши замонии дароз

همی‌ بود پیشش زمانی دراز

Чунин дод посухи мари аблақи савор

چنین داد پاسخ مر ابلق سوار

Ки ман хуррамами шоди вабаи рӯзгор

که من خرمم شاد و به روزگار

Туро рӯзгор бузургӣ мабод

تو را روزگار بزرگی مباد

На бедоди донеи зи шоҳӣ на дод

نه بیداد دانی ز شاهی نه داد

Алони шоҳ чун шаҳриёрӣ кунад

الان شاه چون شهریاری کند

Варои марди бадбахт ёрӣ кунад

ورا مرد بدبخت یاری کند

Туро рӯзгорӣ сголидаҳ ам

تو را روزگاری سگالیده‌ام

Бнўӣ камандят молидаа ам

بنوی کمندیت مالیده‌ام

Базӯдии яке дори созами баланд

به زودی یکی دار سازم بلند

Ду дастат бабандам бахами каманд

دو دستت ببندم به خم کمند

Бёўизмт зон сазовори дор

بیاویزمت زان سزاوار دار

Бибинӣ зи ман талхии рӯзгор

ببینی ز من تلخی روزگار

Чу хусрави зи баҳром посух шунид

چو خسرو ز بهرام پاسخ شنید

Брхсораҳ шуд чун гули шнблид

به رخساره شد چون گل شنبلید

Чунин дод посух ки эй носипос

چنین داد پاسخ که ای ناسپاس

Нагӯяд чунин марди яздони шинос

نگوید چنین مرد یزدان شناس

Чу меҳмон бихон тўоиди зи давр

چو مهمان به خوان تو آید ز دور

Ту дашномсозӣ бҳнгоми сур

تو دشنام سازی به هنگام سور

На ойини шоҳон буд зини нишон

نه آیین شاهان بود زین نشان

На он саворони гарданкашон

نه آنِ سواران گردنکشان

На тозӣ чунин кард венаи порсӣ

نه تازی چنین کرد و نه پارسی

Агар бшмрии соли садбори сӣ

اگر بشمری سال صدبار سی

Азин нанг дорад хирадманди мард

ازین ننگ دارد خردمند مرد

Бигард дар носипосии магарад

به گرد درِ ناسپاسی مگرد

Чу меҳмонати овоз фаррух диҳад

چو مهمانت آواز فرخ دهد

Барин гӯна бар дев посух диҳад

برین گونه بر دیو پاسخ دهد

Битарсам ки рӯз бад оядат пеш

بترسم که روز بد آیدت پیش

Ки саргаштаи бинмт бар рои хеш

که سرگشته بینمت بر رای خویش

Туро чора бар дасти он подшост

تو را چاره بر دست آن پادشاست

Ки занадаст ҷовиди вФронрўост

که زنده‌ست جاوید وفرانرواست

Гунаҳкори яздонеи вноспос

گنهکار یزدانی و ناسپاس

Тани андари накӯҳиши дили андари ҳарос

تن اندر نکوهش دل اندر هراس

Маро чун алони шоҳи хуонеи ҳаме

مرا چون الان شاه خوانی همی

Згўҳри бики сеюм донеи ҳаме

ز گوهر به یک سوم دانی همی

Магар носазоем бшоҳншҳӣ

مگر ناسزایم به شاهنشهی

Нзибости брмни кулоҳи маӣ

نه زیباست بر من کلاه مهی

Чун касрии ниёи вчўҳрмзи падар

چون کسری نیا و چو هرمز پدر

Крои донеи азмни сазовортар

کرا دانی از من سزاوارتر

Варо гуфт баҳроми к-эии баданашон

ورا گفت بهرام کای بدنشان

Ба гуфтору кирдор чун биҳшон

به گفتار و کردار چون بیهشان

Нахустин зи меҳмони кушодии сухан

نخستین ز مهمان گشادی سخن

Сириштати бдўдостонти куҳан

سرشتت بدو داستانت کهن

Туро бо суханҳои шоҳон чаҳ кор

تو را با سخنهای شاهان چه کار

На фарзонаи мардӣ на ҷангии савор

نه فرزانه مردی نه جنگی سوار

Алони шоҳ будӣ кунун кеҳтарӣ

الان شاه بودی کنون کهتری

Ҳам азбндаҳи бандагони камтарӣ

هم از بندهٔ بندگان کمتری

Гунаҳи Картери каси тӯии дараҷаон

گنه کارتر کس توی در جهان

На шоҳӣ на зибосрии азмҳон

نه شاهی نه زیباسری از مهان

Бшоҳии марои хонданди офарин

به شاهی مرا خواندند آفرین

Нмонм ки паии брнҳии брзмин

نمانم که پی برنهی بر زمین

Дгронк гуфтӣ ки бдохтрӣ

دگر آنک گفتی که بداختری

Нзибди туро шоҳӣу меҳтарӣ

نزیبد تو را شاهی و مهتری

Азон гуфтам эй носазовори шоҳ

ازآن گفتم ای ناسزاوار شاه

Ки ҳаргизи мабодии ту дарпеши гоҳ

که هرگز مبادی تو در پیشگاه

Ки эрониён бар ту бар душмананд

که ایرانیان بر تو بر دشمنند

Бакӯшанду бехати збни бркннд

بکوشند و بیخت زبن برکنند

Бадаранд бар танат бар пӯсти врг

بدرند بر تنت بر پوست و رگ

Супоранд пас устихонати бсг

سپارند پس استخوانت به سگ

Бадв гуфт хусрав ки эй бдкнш

بدو گفت خسرو که‌ ای بدکنش

Чрогтшаҳ эй тунди вбртри маниш

چرا گشته‌ای تند و برتر منش

Ки оҳӯаст бар марди гуфтори зишт

که آهوست بر مرد گفتار زشت

Туро андари оғоз буд ин сиришт

تو را اندر آغاز بود این سرشت

зи мағзи ту бигусасти равшани хирад

ز مغز تو بگسست روشن خرد

Хунаки номвари кӯи хиради прўдрд

خنک نامور کو خرد پرورد

Ҳрон дев коед замонаши фароз

هرآن دیو کاید زمانش فراز

Забонаш ба гуфтор гардад дароз

زبانش به گفتار گردد دراز

Нахоҳам ки чун ту яке паҳлавон

نخواهم که چون تو یکی پهلوان

Битундӣ таба гардаду нотавон

به تندی تبه گردد و ناتوان

Сазадгар зи дили хашм берун кунӣ

سزد گر ز دل خشم بیرون کنی

Нҷўшии вбри тезӣ афсун кунӣ

نجوشی و بر تیزی افسون کنی

зи дорандаи додгари ёдкн

ز دارندهٔ دادگر یاد کن

Хирадро бад-ӣни ёд бунёд кун

خرد را بدین یاد بنیاد کن

Яке кӯҳи дории бзири андўрн

یکی کوه داری به زیر اندورن

Кигар бенгарӣ бартар аз бесутун

که گر بنگری برتر از بیستون

Гар аз ту яке шаҳриёр омадӣ

گر از تو یکی شهریار آمدی

Муғелон бе бар бабор омадӣ

مغیلان بی‌بر به بار آمدی

Туро дили пурандешаи мҳтрист

تو را دل پراندیشه مهتریست

Бубинем то рои яздони бчист

ببینیم تا رای یزدان به چیست

Надонам ки омхтти ин бади танӣ

ندانم که آمختت این بد تنی

Туро бо чунин кеши оҳрмнӣ

تو را با چنین کیش آهرمنی

Ҳарон кин сухан бо ту гуяд ҳаме

هران کاین سخن با تو گوید همی

Ба гуфтори марг ту ҷӯяд ҳаме

به گفتار مرگ تو جوید همی

Бигуфт вФрўд омад аз хинги оҷ

بگفت و فرود آمد از خنگ عاج

зи сар бар гирифт он баҳогири тоҷ

ز سر بر گرفت آن بهاگیر تاج

Биноледу сари сӯй хуршед кард

بنالید و سر سوی خورشید کرد

Зиздони дилаш прзомид кард

ز یزدان دلش پر ز امید کرد

Чунин гуфт к-эии равшани додгар

چنین گفت کای روشن دادگر

Дарахти умед аз ту ояд бабр

درخت امید از تو آید به بر

Ту доне ки бар пеши ин банда кист

تو دانی که بر پیش این بنده کیست

Казин нанг бар тоҷ бояд гирист

کزین ننگ بر تاج باید گریست

Взонҷо сабк шуд биҷои намоз

وز آنجا سبک شد به جای نماز

Ҳаме гуфт бо довари поки роз

همی‌گفت با داور پاک راز

Гар ин подшоҳии зтхми каён

گر این پادشاهی ز تخم کیان

Бихоҳад шудан то набандам миён

بخواهد شدن تا نبندم میان

Парастанда бошам бтшкдаҳ

پرستنده باشم به آتشکده

Нахоҳам хӯриши ҷузи зшири дада

نخواهم خورش جز ز شیر دده

Надорам ба ганҷи андаруни зари всим

ندارم به گنج اندرون زر و سیم

Бгоҳ парастиш бапушам гилӣм

به گاه پرستش بپوشم گلیم

Гар эй дун ки ин подшоҳӣ марост

گر ایدون که این پادشاهی مراست

Парастандау эмин ва доду рост

پرستنده و ایمن و داد و راست

Ту пирӯзи гардони сипоҳи маро

تو پیروز گردان سپاه مرا

Ба бандаи мадаи тоҷ вагоҳ маро

به بنده مده تاج وگاه مرا

Агрком дил ёбам ин тоҷи восп

اگر کام دل یابم این تاج و اسپ

Биорам дмони пеши озргшсп

بیارم دمان پیش آذرگشسپ

Ҳамин ёраи втўқи воин гӯшвор

همین یاره و طوق و این گوشوار

Ҳамин ҷомаи зари гўҳрнгор

همین جامهٔ زر گوهرنگار

Ҳамон низдаҳи бадараи динори зард

همان نیزده بدره دینار زرد

Фишонам барин гунбади ложвард

فشانم برین گنبد لاژورد

Парастандагони родҳми даҳ ҳазор

پرستندگان را دهم ده هزار

Дирам чун шавам брҷҳони шаҳриёр

درم چون شوم بر جهان شهریار

Збҳромён ҳрк гардад асир

ز بهرامیان هرک گردد اسیر

Ба пеши ман орад касе дастгир

به پیش من آرد کسی دستگیر

Парастандаи фаррух оташ кунам

پرستنده فرخ آتش کنم

Дили мӯбаду ҳербад хуш кунам

دل موبد و هیربد خوش کنم

Бигуфт ин вази хок барпоӣ хост

بگفت این وز خاک بر پای خاست

Ситамдидаи гӯянда буд рост

ستمدیده گویندهٔ بود راست

Зҷоӣ ниёйиш биёмад чўгрд

ز جای نیایش بیامد چو گرد

Ба баҳроми чубина овоз кард

به بهرام چوبینه آواز کرد

Ки эй дӯзахии бандаи деви нар

که‌ای دوزخی بندهٔ دیو نر

Хиради давру давр аз ту ойини вФр

خرد دور و دور از تو آیین و فر

Стмгораҳи диўист бо хашму зӯр

ستمگاره دیویست با خشم و زور

Казин гӯнаи чашми туро кард кӯр

کزین گونه چشم تو را کرد کور

Биҷои хиради хашм ва кин ёфтӣ

به جای خرد خشم و کین یافتی

Здиўон кунун офарин ёфтӣ

ز دیوان کنون آفرین یافتی

Туро хорстон шористонӣ намӯд

تو را خارستان شارستانی نمود

Яке дӯзахӣ бӯстонӣ намӯд

یکی دوزخی بوستانی نمود

Чароғи хиради пеш чашмат бамурд

چراغ خرد پیش چشمت بمرد

Зҷону дилати равшанои бабрад

ز جان و دلت روشنایی ببرد

Набӯдаст ҷузи ҷодӯии пурфиреб

نبوده‌ست جز جادوی پرفریب

Ки андар баландӣ намаваддат нишеб

که اندر بلندی نمودت نشیب

Бшохии ҳамеи ёзии имрӯзи даст

به شاخی همی یازی امروز دست

Ки баргаш буд заҳри вборши кбст

که برگش بود زهر و بارش کبست

Нҷстсти ҳаргизи табори тўоин

نجسته‌ست هرگز تبار تو این

Набошад биҷӯянда бар офарин

نباشد به جوینده بر آفرین

Туро эзади ин фару брзти надод

تو را ایزد این فر و برزت نداد

Наёрӣ зи гургин мелоди ёд

نیاری ز گرگین میلاد یاد

Аё марди бадбахти вбидодгр

ایا مرد بدبخت و بیدادگر

Бнобўдниҳо гумоне мабар

به نابودنیها گمانی مبر

Ки харчанг ронӣаст пуруқоб

که خرچنگ را نیست پر عقاب

Напарад уқоб аз бар офтоб

نپرد عقاب از بر آفتاب

Ба яздони поки вбтхти вукалоа

به یزدان پاک و به تخت و کلاه

Кигар ман биёбам туро бе сипоҳ

که گر من بیابم تو را بی‌سپاه

Агар барзанам бар ту барбоди сард

اگر برزنم بر تو بر باد سرد

Ндормти ранҷаи згрди набард

ندارمت رنجه ز گرد نبرد

Суханҳо шунидем чанде дурушт

سخنها شنیدیم چندی درشت

Ба пирӯзгари бозҳштими пушт

به پیروزگر باز هشتیم پشت

Агар ман сазовори шоҳии ним

اگر من سزاوار شاهی نیم

Мабодо ки дар зер дастӣ зем

مبادا که در زیر دستی زیم

Чунин посухаш дод баҳроми боз

چنین پاسخش داد بهرام باز

Ки эй бе хиради римни диўсоз

که ای بی خرد ریمن دیوساز

Падарати он ҷаҳондори дайни дӯсти мард

پدرت آن جهاندار دین دوست مرد

Ки ҳаргиз назд брксии боди сард

که هرگز نزد بر کسی باد سرد

Чунуи мардро арҷ нашинохтӣ

چنو مرد را ارج نشناختی

Бхўории зтхти андрондохтӣ

به خواری ز تخت اندر انداختی

Пас ӯ ҷаҳондори хоҳии бадан

پس او جهاندار خواهی بدن

Хирадманду бедори хоҳии бадан

خردمند و بیدار خواهی بدن

Ту нопокӣу душмани эзадӣ

تو ناپاکی و دشمن ایزدی

Набинӣ зникии диҳиши ҷзбдӣ

نبینی ز نیکی دهش جز بدی

Гар эй дун ки ҳурмузади бедод буд

گر ایدون که هرمزد بیداد بود

Замону замин зу бФрёд буд

زمان و زمین زو به فریاد بود

Ту фарзанд ӯе набошад сазо

تو فرزند اویی نباشد سزا

Ба Эрону турон шудаи подшо

به ایران و توران شده پادشا

Туро зиндагонӣ набояд на тахт

تو را زندگانی نباید نه تخت

Яке дахмае бас ки даврии зи бахт

یکی دخمه‌ای بس که دوری ز بخت

Ҳам ани кин ҳурмуз кунам хостор

هم ان کین هرمز کنم خواستار

Дгркондри Эрони манам шаҳриёр

دگر کاندر ایران منم شهریار

Кунун тоза кун брмни ин достон

کنون تازه کن برمن این داستان

Ки аз расатони гашти ҳамдостон

که از راستان گشت همداستان

Ки ту доғ бар чашм шоҳон наҳй

که تو داغ بر چشم شاهان نهی

Касе кӯ наад низ фармони диҳӣ

کسی کو نهد نیز فرمان دهی

Азон пас биёбӣ ки шоҳӣ марост

ازان پس بیابی که شاهی مراست

зи хуршед то бурҷ моҳӣ марост

ز خورشید تا برج ماهی مراست

Бадв гуфт хусрав ки ҳаргиз мабод

بدو گفت خسرو که هرگز مباد

Ки бошад бадаради падари бандаи шод

که باشد به درد پدر بنده شاد

Навиштаи чунин буд вбўди онч буд

نوشته چنین بود وبود آنچ بود

Сухан бар сухан чанд бояд фузуд

سخن بر سخن چند باید فزود

Ту шоҳии ҳамесозӣ аз хештан

تو شاهی همی‌سازی از خویشتن

Кигар маргат ояд наёбӣ кафан

که گر مرگت آید نیابی کفن

Бад-ӣни аспу бргстўони касон

بدین اسپ و برگستوان کسان

Яке хусравии Бурзуи норасон

یکی خسروی برزو نارسان

На хон ва на мон ва на буми внжод

نه خان و نه مان و نه بوم و نژاد

Яке шаҳриёрии миёни пари збод

یکی شهریاری میان پر ز باد

Бад-ӣни лашкару чизи вномии дурӯғ

بدین لشکر و چیز و نامی دروغ

Нагирӣ бар тахти шоҳии фурӯғ

نگیری بر تخت شاهی فروغ

Зтў пеш буданд кндоўрон

ز تو پیش بودند کنداوران

Ҷаҳонҷӯй ва бо гурзҳои гарон

جهانجوی و با گرزهای گران

Наҷустанд шоҳӣ ки кеҳтар баданд

نجستند شاهی که کهتر بدند

На андари хури тахт ва афсар баданд

نه اندر خور تخت و افسر بدند

Ҳамеи ҳарзмони сарфарозии бахшам

همی هرزمان سرفرازی به خشم

Ҳамеи оби хашм андрорӣ бичишам

همی آب خشم اندر آری به چشم

Баҷушад ҳамеи бртнти бадгумон

بجوشد همی بر تنت بدگمان

Замонаи бахшами орадат ҳар замон

زمانه به خشم آردت هر زمان

Ҷаҳондори шоҳӣ з дод офарид

جهاندار شاهی ز داد آفرید

Дигар аз ҳунари вази нажоди офарид

دگر از هنر وز نژاد آفرید

Бидон кас диҳад кӯи сазовортар

بدان کس دهد کو سزاوارتر

Хрддортри ҳам бе озортар

خرددارتر هم بی آزارتر

Алони шоҳи моро падар карда буд

الان شاه ما را پدر کرده بود

Куҷои брмни азкорти озурда буд

کجا برمن از کارت آزرده بود

Кунун эзадам дод шоҳаншаҳӣ

کنون ایزدم داد شاهنشهی

Бузургӣу тахту кулоҳи маӣ

بزرگی و تخت و کلاه مهی

Пазируфтами ин аз худои ҷаҳон

پذیرفتم این از خدای جهان

Шносндаҳи ошкори внҳон

شناسنده آشکار و نهان

Бадастӯрии ҳурмузи шаҳриёр

به دستوری هرمز شهریار

Куҷо дошт тоҷи падари ёдгор

کجا داشت تاج پدر یادگار

Азон номвари пари ҳунари бхрдон

ازان نامور پر هنر بخردان

Бузургони вкорозмўдаҳи радон

بزرگان و کارآزموده ردان

Бидон дайн ки оварда буд аз биҳишт

بدان دین که آورده بود از بهشت

ХрдёФтаҳи пирсри зрдҳшт

خرد یافته پیر سر زردهشت

Ки пайғамбар омад блҳросп дод

که پیغمبر آمد به لهراسپ داد

Пазируфт зон пас бгштосп дод

پذیرفت زان پس به گشتاسپ داد

Ҳронкс ки моро намӯдаст ранҷ

هرآنکس که ما را نموده‌ست رنج

Дигар онки азуи ёФтстими ганҷ

دگر آنک ازو یافته‌ستیم گنج

Ҳама яксар андар паноҳ мананд

همه یکسر اندر پناه منند

Агар душман ар нек хоҳ мананд

اگر دشمن ار نیکخواه منند

Ҳама бар зани взодаҳ бар подшо

همه بر زن و زاده بر پادشا

Нахонем касро магари порсо

نخوانیم کس را مگر پارسا

зи шаҳрӣ ки вайрони шдондри ҷаҳон

ز شهری که ویران شد اندر جهان

Баҷое ки дарвеш бошад ниҳон

به جایی که درویش باشد نهان

Тавонгар кунам марди дарвеш ро

توانگر کنم مرد درویش را

Парогандау мардуми хеш ро

پراگنده و مردم خویش را

Ҳама хорстонҳо кунам чун биҳишт

همه خارستانها کنم چون بهشت

Пар аз мардуму чорпоёни вкшт

پر از مردم و چارپایان و کشت

Бимонами яке хӯбии андари ҷаҳон

بمانم یکی خوبی اندر جهان

Ки номами пас аз марг набӯд ниҳон

که نامم‌پس از مرگ نبود نهان

Биёему дилро тарозу кунем

بیاییم و دل را ترازو کنیم

Бисанҷем внирў ббозў кунем

بسنجیم ونیرو به بازو کنیم

Чу ҳурмузи ҷаҳондори вбодод буд

چو هرمز جهاندار و باداد بود

Замину замонаи бадви шод буд

زمین و زمانه بدو شاد بود

Писар бегумон аз падар тахт ёфт

پسر بی‌گمان از پدر تخت یافت

Кулоҳ ва камар ёфт ва ҳам бахт ёфт

کلاه و کمر یافت و هم بخت یافت

Ту эй пургуноҳи фарибандаи мард

تو ای پرگناه فریبنده مرد

Ки ҷустии нахустин зи ҳурмузи набард

که جستی نخستین ز هرمز نبرد

Набад ҳеҷ бади ҷузи бФрмони ту

نبد هیچ بد جز به فرمان تو

Вагар танбалу макри вдстони ту

وگر تنبل و مکر ودستان تو

Гар эзад бихоҳад ман аз кини шоҳ

گر ایزد بخواهد من از کین شاه

Кунам бар ту хуршеди равшани сиёҳ

کنم بر تو خورشید روشن سیاه

Кунун тоҷро дархур кор кист

کنون تاج را درخور کار کیست

Чу ман носазоем сазовор кист

چو من ناسزایم سزاوار کیست

Бадв гуфт баҳроми к-эии марди гирд

بدو گفت بهرام کای مرد گرد

Сазои он буд каз ту шоҳии бабрад

سزا آن بود کز تو شاهی ببرد

Чу аз духти Бобаки бзоди Ардашер

چو از دخت بابک بزاد اردشیر

Ки ашкониёнро бадии дор вагир

که اشکانیان را بدی دار و گیر

На чун Ардашери Ардавонро бикушт

نه چون اردشیر اردوان را بکشت

Бнирў шуд ва тахташ омад бмшт

به نیرو شد و تختش آمد به مشت

Кунун сол чун панҷсад бргзшт

کنون سال چون پانصد برگذشت

Сари тоҷи сосониёни сарди гашт

سر تاج ساسانیان سرد گشت

Кунун тахт ва дияемро рӯзи мост

کنون تخت و دیهیم را روز ماست

Сарви кор бо бахти пирӯзи мост

سرو کار با بخت پیروز ماست

Чу байнем чеҳри ту вбхти ту

چو بینیم چهر تو و بخت تو

Сипоҳи вукалоаи ту втхти ту

سپاه و کلاه تو و تخت تو

Бёзми бад-ӣни кори сосониён

بیازم بدین کار ساسانیان

ЧўошФтаҳи ширӣ ки гардад жён

چو آشفته شیری که گردد ژیان

ЗдФтри ҳамаи номашони бистарам

ز دفتر همه نامشان بسترم

Сари тахт сосониён биспурам

سر تخت ساسانیان بسپرم

Бузургии мари ашкониёнро сазост

بزرگی مر اشکانیان را سزاست

Агар башнавад марди донандаи рост

اگر بشنود مرد داننده راست

Чунин посух оварад хусрави бадавӣ

چنین پاسخ آورد خسرو بدوی

Ки эй биҳдаҳи марди пайкори ҷӯй

که‌ای بیهده مرد پیکار جوی

Агар подшоҳии зтхми каён

اگر پادشاهی ز تخم کیان

Бихоҳад шудан ту кеи дараҷаон

بخواهد شدن تو کیی در جهان

Ҳамаи розён аз буна худ кӣанд

همه رازیان از بنه خود کیند

Ду рӯйанд ваз мардумӣ барчинад

دو رویند وز مردمی برچیند

Нахуст аз рай омад сипоҳи андакӣ

نخست از ری آمد سپاه اندکی

Ки шуд бо сипоҳи Сикандари яке

که شد با سپاه سکندر یکی

Миёнро бибастанд бо рӯмён

میان را ببستند با رومیان

Гирифтанд ногоҳ тахти каён

گرفتند ناگاه تخت کیان

зи рай буд нопокдли моҳёр

ز ری بود ناپاکدل ماهیار

Казу тира шуд тухми Исфандиёр

کزو تیره شد تخم اسفندیار

Азон пас бибастанд эрониён

ازان پس ببستند ایرانیان

Бкинаҳи якояки камар бар миён

به کینه یکایک کمر بر میان

Наомад ҷаҳони офаринро писанд

نیامد جهان آفرین را پسند

Азишон ба Эрон расед он газанд

ازیشان به ایران رسید آن گزند

Кулоҳи ке бар сари Ардашер

کلاه کیی بر سر اردشیر

Ниҳоди он замони довари дастгир

نهاد آن زمان داور دستگیر

Бтоҷи каён ӯ сазовор буд

به تاج کیان او سزاوار بود

Агар чанд бе ганҷи вдинор буд

اگر چند بی‌گنج و دینار بود

Кунун номи он номдорони гузашт

کنون نام آن نامداران گذشت

Сухани гуфтани моҳмаҳи бодгшт

سخن گفتن ما همه باد گشت

Кунун меҳтариро сазовор кист

کنون مهتری را سزاوار کیست

Ҷаҳонро бнўӣ ҷаҳондор кист

جهان را بنوی جهاندار کیست

Бадв гуфт баҳроми ҷангии манам

بدو گفت بهرام جنگی منم

Ки бехи каёнро збни бркнм

که بیخ کیان را ز بن برکنم

Чунин гуфт хусрав ки он достон

چنین گفت خسرو که آن داستان

Ки донандаи ёдорди азбостон

که داننده یاد آرد از باستان

Ки ҳаргизи бнодони вебии роҳи вхрд

که هرگز به نادان وبی‌راه و خرد

Силеҳ бузургӣ набояд супурд

سلیح بزرگی نباید سپرد

Ки чун бозхўоҳӣ наёяд бадаст

که چون بازخواهی نیاید به دست

Ки доранда зон чизгштсти маст

که دارنده زان چیز گشته‌ست مست

Чаҳ гуфт он хирадманди ширини сухан

چه گفت آن خردمند شیرین سخن

Кигар бе бнонрои нишонеи ббн

که گر بی‌بُنان را نشانی ببن

БФрҷоми короидти ранҷи вдрд

به فرجام کار آیدت رنج و درد

Бигард дрноспосони магарад

به گرد در ناسپاسان مگرد

Диловар шудӣ тези вбртрмнш

دلاور شدی تیز و برتر منش

зи бад гавҳар омад туро бдкнш

ز بد گوهر آمد تو را بدکنش

Туро кард солори гарданкашон

تو را کرد سالار گردنکشان

Шудӣ меҳтари андари замини кашон

شدی مهتر اندر زمین کشان

Барон тахти симини вони мҳршоаҳ

بران تخت سیمین و آن مهرشاه

Сарат маст шуд бозгаштии зи роҳ

سرت مست شد بازگشتی ز راه

Кунун номи чубинаи баҳроми гашт

کنون نام چوبینه بهرام گشت

Ҳамон тахти симини туро доми гашт

همان تخت سیمین تو را دام گشت

Барон тахти ?бурмааи хоҳӣ шудан

برآن تخت بر ماه خواهی شدن

Сипаҳбади бадии шоҳи хоҳӣ шудан

سپهبد بدی شاه خواهی شدن

Сухани зини нишони мард доно нагуфт

سخن زین نشان مرد دانا نگفت

Баронам ки бо деви гаштии ту ҷуфт

بر آنم که با دیو گشتی تو جفت

Бадв гуфт баҳроми к-эии бдкнш

بدو گفت بهرام کای بدکنش

Нзибди ҳаме бар ту ҷузи сарзаниш

نزیبد همی بر تو جز سرزنش

Ту паймони яздони надории нигоҳ

تو پیمان یزدان نداری نگاه

Ҳамеи носазои хуонеи ин пешгоҳ

همی ناسزا خوانی این پیشگاه

Наҳй доғ бар чашми шоҳи ҷаҳон

نهی داغ بر چشم شاه جهان

Сухани зини нишон кӣ буд дрнҳон

سخن زین نشان کی بود در نهان

Ҳамаи дӯстон бар ту бар душмананд

همه دوستان بر تو بر دشمنند

Ба гуфтор бо ту ба дили бомннд

به گفتار با تو به دل با منند

Бад-ӣни кори хоқон маро ёвараст

بدین کار خاقان مرا یاورست

Ҳамон кандар Эрон вчин лашкараст

همان کاندر ایران و چین لشکرست

Бузургии ман аз порси орми барӣ

بزرگی من از پارس آرم بری

Нмонми казин пас буд ном кӣ

نمانم کزین پس بود نام کی

БроФрозми андар ҷаҳон дод ро

برافرازم اندر جهان داد را

Кунам тозаи ойини мелод ро

کنم تازه آیین میلاد را

Ман аз тухмаи номвари Орашам

من از تخمهٔ نامور آرشم

Чу ҷанг оварам оташи саркашам

چو جنگ آورم آتش سرکشم

Набераи ҷаҳонҷӯии гургин манам

نبیره جهانجوی گرگین منم

Ҳам он оташи тези брзини манам

هم آن آتش تیز برزین منم

Ба Эрон барон рои бади соваи шоҳ

به ایران بران رای بد ساوه‌شاه

Ки на тахт монад на меҳри вукалоа

که نه تخت ماند نه مهر و کلاه

Кунад бо замини рости оташкада

کند با زمین راست آتشکده

На наврӯз монад на ҷашни сада

نه نوروز ماند نه جشن سده

Ҳама банда буданд эрониён

همه بنده بودند ایرانیان

Барин бум то ман бибастам миён

برین بوم تا من ببستم میان

Ту худкомаро гар ндонӣ шумор

تو خودکامه را گر ندانی شمار

Брўчорсди бори бшмри ҳазор

برو چارصد بار بشمر هزار

Зпилони ҷангии ҳазор ва дивист

ز پیلان جنگی هزار و دویست

Ки гуфтӣ ки бар роҳ барҷоӣ нест

که گفتی که بر راه برجای نیست

Ҳазимат гирифт он сипоҳи бузург

هزیمت گرفت آن سپاه بزرگ

Ман аз пас хурушони чўдиўи сутург

من از پس خروشان چو دیو سترگ

Чунон дон ки кас бе ҳунари дараҷаон

چنان دان که کس بی‌هنر در جهان

Бихира наҷуед нишаст маон

به خیره نجوید نشست مهان

Ҳамеи буи тоҷ ояд азмғФрм

همی بوی تاج آید از مغفرم

Ҳамеи тахт оҷ ояд аз ханҷарам

همی تخت عاج آید از خنجرم

Агар бо ту як пашша кин оварад

اگر با تو یک پشه کین آورد

Зтхтт биравӣ замин оварад

ز تختت به روی زمین آورد

Бадв гуфт хусрав ки Эй шавам пай

بدو گفت خسرو که‌ای شوم پی

Чаро ёд гургин нагирӣ барӣ

چرا یاد گرگین نگیری بری

Ки андари ҷаҳон буд втхтш набӯд

که اندر جهان بود و تختش نبود

Бузургӣу авранг вбхтш набӯд

بزرگی و اورنگ و بختش نبود

Надонист каси ном ӯ дар ҷаҳон

ندانست کس نام او در جهان

Фурӯмояи бади дармиёни маон

فرومایه بد در میان مهان

Биёмад гиронмояи Меҳрони ситод

بیامد گرانمایه مهران ستاد

Бшоаҳи замонаи нишон ту дод

به شاه زمانه نشان تو داد

Зхоки сиёҳат чунон баркашид

ز خاک سیاهت چنان برکشید

Шуд он рӯзи брчшми ту нопадид

شد آن روز بر چشم تو ناپدید

Туро дод ганҷи вслиҳи вспоаҳ

تو را داد گنج و سلیح و سپاه

Дирафши Таҳамтани дирафшон чу моҳ

درفش تهمتن دُرفشان چو ماه

Набад хости яздон ки Эрони замин

نبد خواست یزدان که ایران زمین

Бўиронии оранди таркони чин

به ویرانی آرند ترکان چین

Ту будӣ бад-ӣни ҷангашони ёрманд

تو بودی بدین جنگشان یارمند

Кулоҳати баромади бобири баланд

کلاهت برآمد به ابر بلند

Чу дорандаи чархи гардони бхўост

چو دارندهٔ چرخ گردان بخواست

Ки он подшоро шавад кори рост

که آن پادشا را شود کار راست

Ту зон мояи мари хештанро наҳй

تو زان مایه مر خویشتن را نهی

Ки ҳаргиз надидӣ баӣу маӣ

که هرگز ندیدی بهی و مهی

Грини подшоҳии зтхми каён

گرین پادشاهی ز تخم کیان

Бихоҳад шудан ту чаҳ бандии миён

بخواهد شدن تو چه بندی میان

Чўоскндрӣ бояд андари ҷаҳон

چو اسکندری باید اندر جهان

Ки тира кунад бахти шоҳаншаҳон

که تیره کند بخت شاهنشهان

Тўбои чеҳраи дев ва бо ранги вхок

توبا چهرهٔ دیو و با رنگ و خاک

Мабодии бгитии ҷзондри муғок

مبادی به گیتی جز اندر مغاک

Збии роҳии вкоркрди ту буд

ز بی راهی و کارکرد تو بود

Ки шуд рӯзи бршоаҳи Эрони кабӯд

که شد روز برشاه ایران کبود

Навиштӣ ҳамон номи ман бар дирам

نوشتی همان نام من بر درم

Згитии маро хостӣ кард кам

زگیتی مرا خواستی کرد کم

Бадиро ту андари ҷаҳони моя Эй

بدی را تو اندر جهان مایه‌ای

Ҳам аз бе Раҳон бартарин поя Эй

هم از بی‌رهان برترین پایه‌ای

Ҳарон хӯн ки шуд дараҷаони рехта

هران خون که شد در جهان ریخته

Тўбошӣ барон гетии овехта

توباشی بران گیتی آویخته

Наёбӣ шаби тираи онро бихоб

نیابی شب تیره آن را به خواب

Ки ҷӯии ҳамеи рӯз дар офтоб

که جویی همی روز در آفتاب

Аё марди бадбахти бидодгар

ایا مرد بدبخت بیدادگر

Ҳамаи рӯзгорат бкжӣ мабар

همه روزگارت به کژی مبر

Зхшнўдии эзад андеша кун

ز خشنودی ایزد اندیشه کن

Хирадмандӣу ростӣ пеша кун

خردمندی و راستی پیشه کن

Ки ин бар ман ва ту ҳаме бугзарад

که این بر من و تو همی‌ بگذرد

Замонаи дами мо ҳаме башмурд

زمانه دم ما همی‌ بشمرد

Ки гуяд кажӣ ба аз ростӣ

که گوید کژی به از راستی

Бкжӣ чаро дил биёростӣ

به کژی چرا دل بیاراستی

Чу фармон кунӣ ҳарчи хоҳии ту рост

چو فرمان کنی هرچ خواهی تو راست

Яке баҳри азин подшоҳии ту рост

یکی بهر ازین پادشاهی تو راست

Бад-ӣни гетӣ андар бизӣ шодмон

بدین گیتی اندر بزی شادمان

Тани осону давр аз бади бадгумон

تن آسان و دور از بد بدگمان

Вагар бигузарӣ зини сарои сипанҷ

وگر بگذری زین سرای سپنج

Гуҳ бозгаштан набошӣ ба ранҷ

گه بازگشتن نباشی به رنج

Нишоед казин кам кунем арФзўн

نشاید کزین کم کنیم ار فزون

Ки зардушт гуяд бузанд андарун

که زردشت گوید به زند اندرون

Ки ҳаркас ки баргардад аз дайни пок

که هرکس که برگردد از دین پاک

Зиздон надорад ба дили бими вбок

ز یزدان ندارد به دل بیم و باک

Бсолӣ ҳаме дод боядаш панд

به سالی همی‌ داد بایدش پند

Чу пандаш набошад варои сӯдманд

چو پندش نباشد ورا سودمند

Бибоядаш куштани бФрмони шоҳ

ببایدش کشتن به فرمان شاه

Фикандани тани пргноҳш ба роҳ

فکندن تن پرگناهش به راه

Чу бар шоҳ гетӣ шавад бадгумон

چو بر شاه گیتی شود بدگمان

Бибоядаш куштани ҳам андари замон

ببایدش کشتن هم اندر زمان

Бирезанд ҳам бе гумони хӯни ту

بریزند هم بی‌گمان خون تو

Ҳамин ҷустани тахти воруни ту

همین جستن تخت وارون تو

Кунун зиндагонӣати нохуш буд

کنون زندگانیت ناخوش بود

Вагар бигузарӣ ҷояти оташ буд

وگر بگذری جایت آتش بود

Вагар дайри Монии барин ҳам нишон

وگر دیر مانی برین هم نشان

Сар аз шоҳ ваз дод яздони кашон

سر از شاه وز داد یزدان کشان

Пушаймонӣ оядат зини кори хеш

پشیمانی آیدت زین کار خویش

зи гуфтори нохубу кирдори хеш

ز گفتار ناخوب و کردار خویش

Ту бемории впнди доруии тест

تو بیماری و پند داروی تست

Бигӯем то ту шӯии тани дуруст

بگوییم تا تو شوی تن درست

Вагар чиза шуд брдлти коми вршк

وگر چیزه شد بر دلت کام و رشک

Сухани гӯй то дигари орми пизишк

سخن گوی تا دیگر آرم پزشک

Пизишк ту пандасту доруи хирад

پزشک تو پندست و دارو خرد

Магари ози тоҷ аз дилати бистарад

مگر آز تاج از دلت بسترد

Ба пирӯзии андари чунин каш шудӣ

به پیروزی اندر چنین کش شدی

Вази андешаи ганҷ саркаш шудӣ

وز اندیشه گنج سرکش شدی

Шунидӣ ки заҳҳок шуд носипос

شنیدی که ضحاک شد ناسپاس

зи деву зи ҷодӯи ҷаҳони пурҳарос

ز دیو و ز جادو جهان پرهراس

Чу зу шуд дили меҳтарони пари зи дард

چو زو شد دل مهتران پر ز درد

Фаридуни фархунда бо ӯ чаҳ кард

فریدون فرخنده با او چه کرد

Сипоҳати ҳама бандагон мананд

سپاهت همه بندگان منند

Ба дили зинда ва мурдагон мананд

به دل زنده و مردگان منند

зи ту лӯхтакӣ равшанӣ ёфтанд

ز تو لختکی روشنی یافتند

Бад-ӣни сони сар аз дод бартофтанд

بدین سان سر از داد برتافتند

Чўмни ганҷи хеш ошкоро кунам

چومن گنج خویش آشکارا کنم

Дили ҷангён пурмудоро кунам

دل جنگیان پرمدارا کنم

Чу пирӯзи гаштии ту брсоўаҳи шоҳ

چو پیروز گشتی تو بر ساوه شاه

Барон барниҳоданд яксар сипоҳ

برآن برنهادند یکسر سپاه

Ки ҳаргиз набенанд зон пас шикаст

که هرگز نبینند زان پس شکست

Чу аз хостаи сайри гаштанди вмст

چو از خواسته سیر گشتند و مست

Набояд ки барадаст ман бар ҳалок

نباید که بر دست من بر هلاک

Шаванд ин далерон бе бими вбок

شوند این دلیران بی‌بیم و باک

Ту хоҳӣ ки ҷангии сипоҳии гарон

تو خواهی که جنگی سپاهی گران

Ҳамаи номдорону кндоўрон

همه نامداران و کنداوران

Шавад буми Эрон азишон тиҳӣ

شود بوم ایران ازیشان تهی

Шикаст андар ояд бтхти маӣ

شکست اندر آید به تخت مهی

Ки бади шоҳи ҳангом Ораш бигӯӣ

که بد شاه هنگام آرش بگوی

Сроиди магар бар ман ин гуфт вгўӣ

سرآید مگر بر من این گفت و گوی

Бадв гуфт баҳроми кони гоҳи шоҳ

بدو گفت بهرام کان گاه شاه

Манӯчеҳри бад бо кулоҳу сипоҳ

منوچهر بد با کلاه و سپاه

Бадв гуфт хусрав ки эй баданаон

بدو گفت خسرو که‌ ای بدنهان

Чўдонӣ ки ӯ буд шоҳи ҷаҳон

چو دانی که او بود شاه جهان

Ндонӣ ки Ораши варои банда буд

ندانی که آرش ورا بنده بود

БФрмону райши сарафканда буд

به فرمان و رایش سرافکنده بود

Бадв гуфт баҳром каз роҳ дод

بدو گفت بهرام کز راه داد

Тўози тухми сосонӣ эй бади нажод

تو از تخم ساسانی ای بد نژاد

Ки сосони шубони вшбони зода буд

که ساسان شبان و شبان زاده بود

На Бобаки шабоне бадв дода буд

نه بابک شبانی بدو داده بود

Бадв гуфт хусрав ки эй бдкнш

بدو گفت خسرو که‌ ای بدکنش

На аз тухм сосон шудӣ брмнш

نه از تخم ساسان شدی بر منش

Дурӯғаст гуфтори ту сар ба сар

دروغست گفتار تو سر به سر

Сухани гуфтан каж набошад ҳунар

سخن گفتن کژ نباشد هنر

Ту аз бдтнон будӣ вебии бенон

تو از بدتنان بودی وبی‌بُنان

На аз тухм сосон раседӣ бенон

نه از تخم ساسان رسیدی به نان

Бадв гуфт баҳром кандар ҷаҳон

بدو گفت بهرام کاندر جهان

Шабонеи з сосон нагардад ниҳон

شبانی ز ساسان نگردد نهان

Варо гуфт хусрав ки доро бамурд

ورا گفت خسرو که دارا بمرد

На тоҷи бузургии бсосони супурд

نه تاج بزرگی به ساسان سپرد

Агар бахт гум шуд куҷо шуд нажод

اگر بخت گم شد کجا شد نژاد

Наёяд зи гуфтор бедод дод

نیاید ز گفتار بیداد داد

Бад-ӣни ҳуши воин рои воин Фрҳӣ

بدین هوش و این رای و این فرهی

Биҷӯе ҳамеи тахти шоҳаншаҳӣ

بجویی همی تخت شاهنشهی

Бигуфт ва бихандед вбргшт зуӣ

بگفت و بخندید و برگشت زوی

Сӯии лашкар хеш биниҳод рӯй

سوی لشکر خویش بنهاد روی

Зхоқонёни он се тарки сутург

ز خاقانیان آن سه ترک سترگ

Ки арғндаҳ буданд бирасон гург

که ارغنده بودند بر سان گرگ

Куҷо гуфта буданд баҳром ро

کجا گفته بودند بهرام را

Ки мо рӯзи ҷанг аз паии ном ро

که ما روز جنگ از پی نام را

Агар мурдагар зиндаи болои шоҳ

اگر مرده گر زنده بالای شاه

Бензади ту ореми пеши сипоҳ

به نزد تو آریم پیش سپاه

Азишон саворӣ ки нопок буд

ازیشان سواری که ناپاک بود

Диловари баду тунду нобок буд

دلاور بد و تند و ناباک بود

Ҳаме ронад прхошҷўӣу дижам

همی‌راند پرخاشجوی و دژم

Камандии ббозўу даруни шасти хам

کمندی ببازو و درون شست خم

Чу наздиктар гашт бо хинги оҷ

چو نزدیکتر گشت با خنگ عاج

Ҳаме буд ёзони бпрмоиаҳи тоҷ

همی‌بود یازان به پرمایه تاج

Биндохти он тоб дода каманд

بینداخت آن تاب داده کمند

Сртоҷи шоҳ андромд бабанд

سر تاج شاه اندرآمد ببند

Яке теғ Густаҳм зад бркмнд

یکی تیغ گستهم زد برکمند

Сршоаҳро зон наомад газанд

سرشاه را زان نیامد گزند

Камонро буза кард бндўии гирд

کمان را به زه کرد بَنْدوی گرد

Бтир аз ҳавои равшанои бабрад

به تیر از هوا روشنایی ببرد

Бидон тарки бдсоз баҳром гуфт

بدان ترک بدساز بهرام گفت

Ки ҷузи хок тира мабодат наҳуфт

که جز خاک تیره مبادت نهفت

Ки гуфтат ки бо шоҳи разми озмоӣ

که گفتت که با شاه رزم آزمای

Надидӣ марои пеши аўбрбпоӣ

ندیدی مرا پیش او بر به پای

Пас омад блшкри гуҳи хеши боз

پس آمد به لشکرگه خویش باز

Рӯонаши пари аздрди втни пургудоз

روانش پر از درد وتن پرگداز