Вазон рӯй баҳром шуд то ба Марв
وزان روی بهرام شد تا به مرو
Биёрост лашкар чу пари тзрў
بیاراست لشکر چو پر تذرو
Кас омад ба хоқон ки аз тарку чин
کس آمد به خاقان که از ترک و چین
Ммон то кас ояд ба Эрони замин
ممانتا کس آید به ایران زمین
Ки огоҳии мо ба хусрав баранд
که آگاهی ما به خسرو برند
Варо зон сухани ҳадя нав баранд
ورا زان سخن هدیهٔ نو برند
Мунодӣгарӣ кард хоқони чин
منادیگری کرد خاقان چین
Ки бе меҳри Макс ба Эрони замин
که بیمهر ماکس به ایران زمین
Шавад томёнш кунам бадви ним
شود تامیانش کنم بدو نیم
Ба яздон ки нафурӯшам ӯро ба сим
به یزدان که نفروشم او را به سیم
Ҳаме буд хроди брзини се моҳ
همیبود خراد برزین سه ماه
Ҳаме дошт ин розҳоро нигоҳ
همیداشت این رازها را نگاه
Ба танагии дили андари қлўнро бихонад
به تنگی دل اندر قلون را بخواند
Барон номвари ҷойгоҳаши нишонд
بران نامور جایگاهش نشاند
Бадв гуфт рӯзӣ ки кас дар ҷаҳон
بدو گفت روزی که کس در جهان
Надорад дилӣ каш набошад ниҳон
ندارد دلی کش نباشد نهان
Ту нони ҷӯу арзан ва пӯстин
تو نان جو و ارزن و پوستین
Фаровон ба ҷустии зи ҳрдр ба чин
فراوان به جستی ز هردر به چین
Кунун хўрдниҳоти нону барра
کنون خوردنیهات نان و بره
Ҳамон пӯшишати ҷомаҳои сира
همان پوششت جامههای سره
Чунон буд як чанд ва акнӯн чунин
چنان بود یک چند و اکنون چنین
Чаҳ нафрин шунидӣ ва чаҳ офарин
چه نفرین شنیدی و چه آفرین
Кунун рӯзгори ту бар саргузашт
کنون روزگار تو بر سرگذشت
Басии рӯз ва шаб дидӣу кӯҳу дашт
بسی روز و شب دیدی و کوه و دشت
Яке кор дорам туро бимнок
یکی کار دارم تو را بیمناک
Агртхти ёбӣ агар тираи хок
اگرتخت یابی اگر تیره خاک
Ситонами яке меҳри хоқони чин
ستانم یکی مهر خاقان چین
Чунон рӯ ки андари навардии замин
چنان رو که اندر نوردی زمین
Ба наздики баҳром бояд шудан
به نزدیک بهرام باید شدن
Ба муруввати фаровон бибояд бадан
به مروت فراوان بباید بدن
Бапушӣ ҳамон пӯстин сиёҳ
بپوشی همان پوستین سیاه
Яке корди бустону бнўрди роҳ
یکی کارد بستان و بنورد راه
Нигаҳи дор аз он моҳи баҳроми рӯз
نگه دار از آن ماه بهرام روز
Бирав то дар Марв гетӣ фурӯз
برو تا در مرو گیتی فروز
Ваии он рӯзро шавам дорад ба фол
وی آن روز را شوم دارد به فال
Нигаҳ доштем бисёр сол
نگه داشتیم بسیار سال
Нахоҳад ки анбӯҳ бошад буриш
نخواهد که انبوه باشد برش
Ба дебои чинии бипушади сараш
به دیبای چینی بپوشد سرش
Чунин гӯй каз духти хоқони паём
چنین گوی کز دخت خاقان پیام
Расонами барин меҳтари шодком
رسانم برین مهتر شادکام
Ҳамон корд дар остини бараҳна
همان کارد در آستین برهنه
Ҳамеи дор то хондат як тана
همیدار تا خواندت یک تنه
Чу наздики чубинаи оеи фароз
چو نزدیک چوبینه آیی فراز
Чунин гӯии кони духтари сарфароз
چنین گوی کان دختر سرفراز
Маро гуфт чун роз гӯйӣ бигӯаш
مرا گفت چون راز گویی بگوش
Суханҳо зи бегона мардум бапуш
سخنها ز بیگانه مردم بپوش
Чу гуяд чаҳ розаст бо ман бигӯӣ
چو گوید چه رازست با من بگوی
Ту башитобу наздики баҳроми пўӣ
تو بشتاب و نزدیک بهرام پوی
Бизан корду нофаши саросари бадар
بزن کارد و نافش سراسر بدر
Вазони пас бҷаҳ гар биёбӣ гузар
وزان پس بجه گر بیابی گذر
Ҳар онкас ки овоз ӯ башнавад
هر آنکس که آواز او بشنود
зи пеши сҳбд ба охири дӯд
ز پیش سهبد به آخر دود
Яке сӯии фарш ва яке сӯии ганҷ
یکی سوی فرش و یکی سوی گنج
Наёяд з куштан биравӣ ту ранҷ
نیاید ز کشتن بروی تو رنج
Вагар худ кашандати ҷаҳондида Эй
وگر خود کشندت جهاندیدهای
Ҳамаи нек ва бадҳо писандида Эй
همه نیک و بدها پسندیدهای
Ҳамоно бтўи каси нпрдоздӣ
همانا بتو کس نپردازدی
Ки бо ту бдонгаҳ бадӣ созадӣ
که با تو بدانگه بدی سازدی
Гар айдун ки ёбии зкштни раҳо
گر ایدون که یابی زکشتن رها
Ҷаҳонро харидӣ ва додӣ баҳо
جهان را خریدی و دادی بها
Туро шоҳи парвиз шаҳрӣ диҳад
تو را شاه پرویز شهری دهد
Ҳамон аз ҷаҳон низ баҳрӣ диҳад
همان از جهان نیز بهری دهد
Чунин гуфт бо марди донои қлўн
چنین گفت با مرد دانا قلون
Ки акнӯн бибояд яке раҳнамӯн
که اکنون بباید یکی رهنمون
Ҳамоно марои сол бар сад расед
همانا مرا سال بر صد رسید
Ба бечорагӣ чанд хоҳам кашид
به بیچارگی چند خواهم کشید
Фидои ту бодои тану ҷони ман
فدای تو بادا تن و جان من
Ба бечорагӣ бар ҷҳонбони ман
به بیچارگی بر جهانبان من
Чу бишунид хроди брзини давид
چو بشنید خراد برزین دوید
Азон хона то пеш хотун расед
ازان خانه تا پیش خاتون رسید
Бадв гуфт комади гуҳи орзӯӣ
بدو گفت کامد گه آرزوی
Бигӯям туро эй зани неки хуй
بگویم تو را ای زن نیک خوی
Бабанд андаранд ин ду касҳои ман
ببند اندرند این دو کسهای من
Сазад гргшодаҳ кунӣ пои ман
سزد گرگشاده کنی پای من
Яке меҳри бустони зи хоқони маро
یکی مهر بستان ز خاقان مرا
Чунон дон ки бахшидае ҷони маро
چنان دان که بخشیدهای جان مرا
Бадв гуфт хотун ки хуфтаст маст
بدو گفت خاتون که خفتست مست
Магари гули нуҳум аз нигинаши бадаст
مگر گل نهم از نگینش بدست
зи хроди брзини гули меҳри хост
ز خراد برزین گل مهر خواست
Ба болин маст омад аз ҳуҷраи рост
به بالین مست آمد از حجره راست
Гули андари замони брнгинши ниҳод
گل اندر زمان برنگینش نهاد
Биёмад барон мард ҷӯянда дод
بیامد بران مرد جوینده داد
Бадв офарин кард марди дабир
بدو آفرین کرد مرد دبیر
Биёмад супурди он бад-ӣни марди пер
بیامد سپرد آن بدین مرد پیر