Қлўни бастади он меҳр ва тозон чу ғрў
قلون بستد آن مهر و تازان چو غرو
Биёмад зи шаҳри кашон то ба Марв
بیامد ز شهر کشان تا به مرو
Ҳаме буд то рӯз баҳром шуд
همیبود تا روز بهرام شد
Ки баҳромро он на пидром шуд
که بهرام را آن نه پدرام شد
Ба хонаи дарун буд бо як раҳе
به خانه درون بود با یک رهی
Ниҳодаи буриши нору себ ва баӣ
نهاده برش نار و سیب و بهی
Қлўн рафт танҳо бадаргоҳи ӯй
قلون رفت تنها بدرگاه اوی
Ба дарбон чунин гуфт к-эии номҷўӣ
به دربان چنین گفت کای نامجوی
Ман аз духти хоқон фиристода ам
من از دخت خاقان فرستادهام
На ҷангӣ касеам на озода ам
نه جنگی کسیام نه آزادهام
Яке роз гуфт он зани порсо
یکی راز گفت آن زن پارسا
Бидон то бигӯям бад-ӣни подшо
بدان تا بگویم بدین پادشا
зи меҳри варо аз дар бастан аст
ز مهر ورا از در بستن است
Ҳамон низ бемор ва обистан аст
همان نیز بیمار و آبستن است
Гар огаҳ кунӣ то расонами паём
گر آگه کنی تا رسانم پیام
Бад-ӣни тоҷўри меҳтари неки ном
بدین تاجور مهتر نیک نام
Бишуд пардаи дори гиромии давон
بشد پرده دار گرامی دوان
Чунин то дар хонаи паҳлавон
چنین تا در خانه پهلوان
Чунин гуфт комади яке баданашон
چنین گفت کامد یکی بدنشان
Фиристодау пўстинии кашон
فرستاده و پوستینی کشان
Ҳаме гуяд аз духти хоқони паём
همیگوید از دخت خاقان پیام
Расонами бад-ӣни меҳтари шодком
رسانم بدین مهتر شادکام
Чунин гуфт баҳром кўро бигӯӣ
چنین گفت بهرام کورا بگوی
Ки ҳам зон дар хона бинмоӣ рӯй
که هم زان در خانه بنمای روی
Биёмад қлўн то ба наздик дар
بیامد قلون تا به نزدیک در
БкоФ дар хона биниҳод сар
بکاف در خانه بنهاد سر
Чу дидаш яке пери бади сусту зор
چو دیدش یکی پیر بد سست و زار
Бадв гуфт грномаҳ дорӣ биор
بدو گفت گرنامه داری بیار
Қлўн гуфт шоҳо паёмасту бас
قلون گفت شاها پیامست و بس
Нахоҳам ки гӯям сухани пеши кас
نخواهم که گویم سخن پیش کس
Варо гуфт зуди андари ой ва бигӯӣ
ورا گفت زود اندر آی و بگوی
Бгўшм наоне баҳонаи мҷўӣ
بگوشم نهانی بهانه مجوی
Қлўн рафт бо корд дар остӣ
قلون رفت با کارد در آستی
Падедор шуд кажӣу костӣ
پدیدار شد کژی و کاستی
Ҳаме рафт то роз гуяд бигӯаш
همیرفت تا راز گوید بگوش
Бузади дашнаи вази хонаи буришади хурӯш
بزد دشنه وز خانه برشد خروش
Чу баҳром гуфт оҳи мардуми зи роҳ
چو بهرام گفت آه مردم ز راه
Бирафтанд пӯён ба наздики шоҳ
برفتند پویان به نزدیک شاه
Чунин гуфт кинро бигирӣд зуд
چنین گفت کاین را بگیرید زود
Бипурсед зу то ки роҳаш намӯд
بپرسید زو تا که راهش نمود
Бирафтанд ҳаркас ки бад дар сарой
برفتند هرکس که بد در سرای
Марони пери сарро шикастанди пой
مران پیر سر را شکستند پای
Ҳамаи кеҳтарон зу бар ошўФтнд
همه کهتران زو بر آشوفتند
Ба силӣу мушташ басӣ кӯфтанд
به سیلی و مشتش بسی کوفتند
Ҳаме хӯрд силӣ ва накушод лаб
همیخورد سیلی و نگشاد لب
Ҳам аз нимаи рӯз то ним шаб
هم از نیمهٔ روز تا نیم شب
Чунин то шикаста шудаш дасту пой
چنین تا شکسته شدش دست و پای
Фкндндши андари миёни сарой
فکندندش اندر میان سرای
Ба наздик баҳром бозомаданд
به نزدیک بهرام بازآمدند
Ҷигари хаста ва пургудоз омаданд
جگر خسته و پرگداز آمدند
Ҳаме рафт хӯни азтни хастаи мард
همیرفت خون ازتن خسته مرد
Лабони пари зи боду рухони ложвард
لبان پر ز باد و رخان لاژورد
Биёмад ҳам андари замони хоҳараш
بیامد هم اندر زمان خواهرش
Ҳама мӯӣ барканд пок аз сараш
همه موی برکند پاک از سرش
Ниҳоди он сари хастаро бар канор
نهاد آن سر خسته را بر کنار
Ҳаме кард бо хештани кори зор
همیکرد با خویشتن کار زار
Ҳаме гуфт зор эй савори далер
همیگفت زار ای سوار دلیر
Казу беша бгзоштӣ нараҳ шер
کزو بیشه بگذاشتی نره شیر
Ки баради ин сутуни ҷаҳонро зи ҷо
که برد این ستون جهان را ز جا
Брондишаҳи бад ки бади раҳнамо
براندیشهٔ بد که بد رهنما
Ало эй савори сипаҳбади тно
الا ای سوار سپهبد تنا
Ҷаҳонгиру нобоку шери аўжно
جهانگیر و ناباک و شیر اوژنا
На хусрави параст ва на аиздпрст
نه خسرو پرست و نه ایزدپرست
Тани пели вори сипаҳбад ки хаст
تن پیلوار سپهبد که خست
Ало эй баровардаи кӯҳи баланд
الا ای برآورده کوه بلند
зи дарёии хўшоби бехат ки кунад
ز دریای خوشاب بیخت که کند
Ки кунад ин чунин сабзи сарви сеӣ
که کند این چنین سبز سرو سهی
Ки афганд хори ин кулоҳи маӣ
که افگند خوار این کلاه مهی
Ки огнд ногоҳ дарё ба хок
که آگند ناگاه دریا به خاک
Ки афганд кӯҳи равон дар муғок
که افگند کوه روان در مغاک
Ғарибем ва танҳо ва бе дӯстдор
غریبیم و تنها و بی دوستدار
Бшҳри касон дар бимонадем хор
بشهر کسان در بماندیم خوار
Ҳаме гуфтам эй хусрави анҷуман
همیگفتم ای خسرو انجمن
Ки шохи вафоро ту аз бен макун
که شاخ وفا را تو از بن مکن
Ки аз тухми сосон агар духтарӣ
که از تخم ساسان اگر دختری
Бимонад ба сари брнҳди афсарӣ
بماند به سر برنهد افسری
Ҳамаи шаҳри эйронаш фармон баранд
همه شهر ایرانش فرمان برند
Азон тухмаи ҳаргиз ба дил нагузаранд
ازان تخمهٔ هرگز به دل نگذرند
Сипаҳдор нишнид панди маро
سپهدار نشنید پند مرا
Сухани гуфтани сӯдманди маро
سخن گفتن سودمند مرا
Барин кардаҳо бар пушаймони барӣ
برین کردهها بر پشیمان بری
Гунаҳкори ҷони пеши яздони барӣ
گنهکار جان پیش یزدان بری
Бад омад бад-ӣни хонадони бузург
بد آمد بدین خاندان بزرگ
Ҳама мяш гаштему душман чу грк
همه میش گشتیم و دشمن چو گرک
Чу он хаста бишунид гуфтор ӯ
چو آن خسته بشنید گفتار او
Бидид он дилу рои ҳушёр ӯ
بدید آن دل و رای هشیار او
Ба нохуни рухони хастау кандаи мӯӣ
به ناخن رخان خسته و کنده موی
Пар аз хӯни дилу дидаи пари об рӯй
پر از خون دل و دیده پر آب روی
Ба зорӣу сустӣ забон баргушод
به زاری و سستی زبان برگشاد
Чунин гуфт к-эии хоҳари поки вароад
چنین گفت کای خواهر پاک وراد
зи панди ту камӣ набад ҳеҷ чиз
ز پند تو کمی نبد هیچ چیز
Валикини марои худ пар омад қФиз
ولیکن مرا خود پر آمد قفیز
Ҳамеи панд бар ман набад коргар
همی پند بر من نبد کارگر
з ҳар гӯна чун деви бади роҳ бар
ز هر گونه چون دیو بد راه بر
Набад хусравии бартар аз ҷамшед
نبد خسروی برتر از جمشید
Казу буд гетӣ ба бим вомед
کزو بود گیتی به بیم وامید
Куҷо шуд ба гуфтори девони зи шоҳ
کجا شد به گفتار دیوان ز شاه
Ҷаҳон кард бар хештан бар сиёҳ
جهان کرد بر خویشتن بر سیاه
Ҳамон низ бедори коўс кӣ
همان نیز بیدار کاوس کی
Ҷаҳондори неки ахтару неки пай
جهاندار نیک اختر و نیک پی
Таба шуд ба гуфтори деви палид
تبه شد به گفتار دیو پلید
Шунидӣ бадӣҳо ки ӯро расед
شنیدی بدیها که او را رسید
Ҳамон ба осмон шуд ки гардони сипеҳр
همان به آسمان شد که گردان سپهر
Бибинад прогндни моҳу меҳр
ببیند پراگندن ماه و مهر
Маро низ ҳам дев бероҳ кард
مرا نیز هم دیو بیراه کرد
зи хӯбии ҳамон даст кӯтоҳ кард
ز خوبی همان دست کوتاه کرد
Пушаймонам аз ҳарч кардам зи бад
پشیمانم از هرچ کردم ز بد
Кунун гар бубахшад з яздон сазад
کنون گر ببخشد ز یزدان سزد
Навиштаи барин гӯнаи бад бар серум
نوشته برین گونه بد بر سرم
Ғам кардаҳои куҳан чун хӯрам
غم کرده های کهن چون خورم
зи торак кунун оби бартари гузашт
ز تارک کنون آب برتر گذشت
Ғаму шодмонии ҳамаи боди гашт
غم و شادمانی همه باد گشت
Навиштаи чунин буд вбўди онч буд
نوشته چنین بود وبود آنچ بود
Навишта накоҳад на ҳаргиз фузуд
نوشته نکاهد نه هرگز فزود
Ҳамон панди тўёдгормнст
همان پند تویادگارمنست
Суханҳои тўгўшўормнст
سخنهای توگوشوارمنست
Саромад кунун кори бедод ва дод
سرآمد کنون کار بیداد و داد
Схнҳот брмн макун низёд
سخنهات برمن مکن نیزیاد
Шморўии росуӣ яздон кунед
شماروی راسوی یزدان کنید
Ҳамаи пушти брбхт хандон кунед
همه پشت بربخت خندان کنید
Збдҳои ҷҳондортони ёрбс
زبدها جهاندارتان یاربس
магӯӣед зондўаҳи вшодии бкс
مگویید زاندوه وشادی بکس
Набудам бгитии ҷузин низ баҳр
نبودم بگیتی جزین نیز بهر
Саромад кунун рафтанӣам зи даҳр
سرآمد کنون رفتنیام ز دهر
Ялони синаи рогФт яксар сипоҳ
یلان سینه راگفت یکسر سپاه
Супурдами ту робхти бидорхўоаҳ
سپردم تو رابخت بیدارخواه
Нигаҳ кун бад-ӣни хўоҳрпоки тан
نگه کن بدین خواهرپاک تن
Згитии баси аўмртўи ророи зан
زگیتی بس اومرتو رارای زن
Мабошед як тани здигри ҷудо
مباشید یک تن زدیگر جدا
Ҷудои мабодои миёни шумо
جدایی مبادا میان شما
Барин буми душмани ммониди дайр
برین بوم دشمن ممانید دیر
Ки рафтем вгштим азгоҳ сайр
که رفتیم وگشتیم ازگاه سیر
Ҳамаи яксараи пеш хусрав шавед
همه یکسره پیش خسرو شوید
Бигӯеду гуфтор ӯ бишанвед
بگویید و گفتار او بشنوید
Гар омурзиш ояд шумо рози шоҳ
گر آمرزش آید شما راز شاه
Ҷуз ӯ ромхўониди хуршеду моҳ
جز او رامخوانید خورشید و ماه
Марои дахма дар шҳроирон кунед
مرا دخمه در شهرایران کنید
Барии кохи баҳром вайрон кунед
بری کاخ بهرام ویران کنید
Басӣ ранҷ дидам зи хоқони чин
بسی رنج دیدم ز خاقان چین
Надидам ки як рӯз кард офарин
ندیدم که یک روز کرد آفرین
На ин буд зон ранҷи подоши ман
نه این بود زان رنج پاداش من
Ки девӣ фиристад бпрхоши ман
که دیوی فرستد بپرخاش من
Валикин ҳамоно ки ӯ ин сухан
ولیکن همانا که او این سخن
Агар башнавад сар надонад зи бен
اگر بشنود سر نداند ز بن
Набӯд ин ҷуз аз кори эрониён
نبود این جز از کار ایرانیان
Ҳамеи деви бади раҳнамӯни дармиён
همی دیو بد رهنمون درمیان
Бифармуд пас то биёмад дабир
بفرمود پس تا بیامد دبیر
Нависад яке номае бар ҳарир
نویسد یکی نامهای بر حریر
Бигӯед бхоқон ки баҳром рафт
بگوید بخاقان که بهرام رفت
Ба зорӣу хорӣ ва беком рафт
به زاری و خواری و بیکام رفت
Ту ин мондагони рози ман ёддор
تو این ماندگان راز من یاددار
зи ранҷу бади душмани озоди дор
ز رنج و بد دشمن آزاد دار
Ки ман бо ту ҳаргиз накардам бадӣ
که من با تو هرگز نکردم بدی
Ҳамеи ростии ҷустаму бхрдӣ
همی راستی جستم و بخردی
Басӣ пандҳо хонд бар хоҳараш
بسی پندها خواند بر خواهرش
Бабр дар гирифт он гиромии сараш
ببر در گرفت آن گرامی سرش
Даҳан бар баннои гӯши хоҳари ниҳод
دهن بر بنا گوش خواهر نهاد
Ду чашмаши пар аз хӯн шуд ва ҷон бидод
دو چشمش پر از خون شد و جان بداد
Бирав ҳар касе зор бигиристанд
برو هر کسی زار بگریستند
Ба дарди дили андар ҳаме зистанд
به درد دل اندر همیزیستند
Ҳаме хӯн хурӯшед хоҳари зи дард
همی خون خروشید خواهر ز درد
Суханҳои ӯ як ба як ёд кард
سخنهای او یک به یک یاد کرد
зи тимор ӯ шуд дилаш ба дунем
ز تیمار او شد دلش به دونیم
Яке танг тобут кардаш зи сим
یکی تنگ تابوت کردش ز سیم
Ба дебо биёрост ҷангии таниш
به دیبا بیاراست جنگی تنش
Қсб кард дар зери пероҳанаш
قصب کرد در زیر پیراهنش
Ҳамеи рехти кофури гирди андараш
همیریخت کافور گرد اندرش
Бад-ӣни гӯнаи брто ниҳон шуд сараш
بدین گونه برتا نهان شد سرش
Чунинаст кори сарои сипанҷ
چنین است کار سرای سپنج
Чўдонӣ ки эдар наМонӣ маранҷ
چودانی که ایدر نمانی مرنج