Азони пас чу хоқон ба пурдухти дил

ازآن پس چو خاقان به پردخت دل

з хӯн шуд ҳамаи кишвари чини чўгл

ز خون شد همه کشور چین چوگل

Чунин гуфт як рӯз каз марди суст

چنین گفت یک روز کز مرد سست

Наёяд магари кор но тундараст

نیاید مگر کار نا تندرست

Бидон номадорӣ ки баҳром буд

بدان نامداری که بهرام بود

Маро зу ҳамаи ромишу ком буд

مرا زو همه رامش و کام بود

Кунун ман зи касҳои он номдор

کنون من ز کسهای آن نامدار

Чаро бозмондми чунин сусту хор

چرا بازماندم چنین سست و خوار

Накӯҳиш кунад ҳрк ин башнавад

نکوهش کند هرک این بشنود

Азин пас ба савганди ман негроад

ازین پس به سوگند من نگرود

Нахурдам ғами хиради фарзанди ӯй

نخوردم غم خرد فرزند اوی

На андешаи хешу пайванди ӯй

نه اندیشهٔ خویش و پیوند اوی

Чу бо мо ба фарзанд пайваста шуд

چو با ما به فرزند پیوسته شد

Ба меҳру хиради ҷон ӯ шаста шуд

به مهر و خرد جان او شسته شد

Бифармуд то шуд бародараши пеш

بفرمود تا شد برادرش پیش

Сухан гуфт бо ӯ зи андоза беш

سخن گفت با او ز اندازه بیش

Ки касҳои баҳроми ялро бибин

که کسهای بهرام یل را ببین

Фаровон барояшон бихонад офарин

فراوان برایشان بخواند آفرین

Бигӯ онки ман худ ҷигар хаста ам

بگو آنک من خود جگر خسته‌ام

Бад-ӣни сўк то зиндаам баста ам

بدین سوک تا زنده‌ام بسته‌ام

Ба хӯн рӯй кишвар бишустам зи кин

به خون روی کشور بشستم ز کین

Ҳамаи шаҳри нафрини бадви офарин

همه شهر نفرین بدو آفرین

Бад-ӣни дард ҳар чанд кин оварам

بدین درد هر چند کین آورم

Вагар осмон бар замин оварам

وگر آسمان بر زمین آورم

зи фармони яздон касе нагзарад

ز فرمان یزدان کسی نگذرد

Чунин донад онкас ки дорад хирад

چنین داند آنکس که دارد خرد

Ки ӯро замона барон гӯна буд

که او را زمانه بران گونه بود

Ҳамаи танбали деви воруна буд

همه تنبل دیو وارونه بود

Барон зинҳорам ки гуфтам сухан

بران زینهارم که گفتم سخن

Барон аҳд ва паймон ниҳодем бен

بران عهد و پیمان نهادیم بن

Сӯии гардӣаи номае бади ҷудо

سوی گردیه نامه‌ای بد جدا

Ки эй покдомани зани порсо

که ای پاکدامن زن پارسا

Ҳамаи ростӣу ҳамаи мардумӣ

همه راستی و همه مردمی

Сириштати фузӯнӣу давр аз камӣ

سرشتت فزونی و دور از کمی

зи кори ту андеша кардам дароз

ز کار تو اندیشه کردم دراز

Нишаста хирад бо дили ман броз

نشسته خرد با دل من براز

Ба аз ту надидам касе кадхудоӣ

به از تو ندیدم کسی کدخدای

Бёрои айвони моро ба рой

بیارای ایوان ما را به رای

Бидорам туро ҳмчўҷону танам

بدارم تو را همچوجان و تنم

Бакӯшам ки паймон ту нашканам

بکوشم که پیمان تو نشکنم

Вазони пас бад-ӣни шаҳр фармон турост

وزان پس بدین شهر فرمان تراست

Гаравгон кунам дил бдончт ҳавост

گروگان کنم دل بدانچت هواست

Кунун ҳаркии дории ҳама гирд кун

کنون هرکه داری همه گرد کن

Ба пеши хирадманди гӯии ин сухан

به پیش خردمند گوی این سخن

Азин пас бибин точаҳ оядат рой

ازین پس ببین تاچه آیدت رای

Ба равшани равонати хиради раҳнамоӣ

به روشن روانت خرد رهنمای

Хирадро барон мардумон шоҳ кун

خرد را بران مردمان شاه کن

Марои зони сголидаҳ огоҳ кун

مرا زآن سگالیده آگاه کن

Ҳаме рафт бирасон қамарии зи сарв

همی‌رفت برسان قمری ز سرو

Биёмад бародараш тозон ба Марв

بیامد برادرش تازان به مرو

Ҷаҳонҷӯй бо номвар ром шуд

جهانجوی با نامور رام شد

Ба наздики касҳои баҳром шуд

به نزدیک کسهای بهرام شد

Бигуфт ончи хоқон бадв гуфта буд

بگفت آنچ خاقان بدو گفته بود

Ки аз кини он куштаи ошуфта буд

که از کین آن کشته آشفته بود

Азон пас чунин гуфт к-эии бхрдон

ازان پس چنین گفت کای بخردان

Писандидау кори дидаи радон

پسندیده و کار دیده ردان

Шуморо бад-ӣни музд бисёр бод

شما را بدین مزد بسیار باد

Варои довари додгари ёри бод

ورا داور دادگر یار باد

Яке ногаҳони марг буд он на хирад

یکی ناگهان مرگ بود آن نه خرد

Ки кас дар ҷаҳони зи он гумонеи набард

که کس در جهان ز آن گمانی نبرد

Пас он номаи пинҳон ба хоҳараш дод

پس آن نامه پنهان به خواهرش داد

Суханҳои хоқон ҳама кард ёд

سخنهای خاقان همه کرد یاد

зи пайванди вази панду никўсхн

ز پیوند وز پند و نیکوسخن

Чаҳ аз нав чаҳ аз рӯзгори куҳан

چه از نو چه از روزگار کهن

зи покӣ ва аз порсоеи зан

ز پاکی و از پارسایی زن

Ки ҳам ғмгсорст ва ҳам рои зан

که هم غمگسارست و هم رای زن

Ҷавон гуфт ва он покдоман шунид

جوان گفت و آن پاکدامن شنید

зи гуфтор ӯ хомшии баргузед

ز گفتار او خامشی برگزید

Вазони пас чу бархонад он нома ро

وزان پس چو برخواند آن نامه را

Суханҳои хоқони худ кома ро

سخنهای خاقان خود کامه را

Хирадро чу бо дониш анбоз кард

خرد را چو با دانش انباز کرد

Ба дили посухи номаро соз кард

به دل پاسخ نامه را ساز کرد

Бадв гуфт кин номаи брхўондм

بدو گفت کاین نامه برخواندم

Хиради робри хеши бншондм

خرد رابر خویش بنشاندم

Чунон кард хоқон ки шоҳон кунанд

چنان کرد خاقان که شاهان کنند

Ҷаҳондида ва пешгоҳон кунанд

جهاندیده و پیشگاهان کنند

Бадви боди равшани ҷаҳони байни ман

بدو باد روشن جهان بین من

Ки чунин биҷӯед ҳамеи кини ман

که چونین بجوید همی کین من

Дил ӯ зи тимор хаста мабод

دل او ز تیمار خسته مباد

Умеди ҷаҳон зу гусаста мабод

امید جهان زو گسسته مباد

Мабод инчи гетии зи хоқони тиҳӣ

مباد ایچ گیتی ز خاقان تهی

Бадви шоди бодои кулоҳи маӣ

بدو شاد بادا کلاه مهی

Кунун чун нишастем бо икдгр

کنون چون نشستیم با یکدگر

Бихонем номаи ҳамаи сар ба сар

بخوانیم نامه همه سر به سر

Бидон кӯ бузургаст ва дорад хирад

بدان کو بزرگست و دارد خرد

Якояки бад-ӣн орзӯ бингарад

یکایک بدین آرزو بنگرد

Кунун дӯдаро сар ба сар шеванаст

کنون دوده را سر به سر شیونست

На ҳангомаи ин сухан гуфтанаст

نه هنگامهٔ این سخن گفتنست

Чу сўки чунон меҳтар ояд ба сар

چو سوک چنان مهتر آید به سر

зи фармон хоқон набошад гузар

ز فرمان خاقان نباشد گذر

Марои худ ба Эрон шудан рӯй нест

مرا خود به ایران شدن روی نیست

Зани покро ба зи ту шӯй нест

زن پاک را به ز تو شوی نیست

Агар ман бад-ӣн зӯдӣ оем ба роҳ

اگر من بدین زودی آیم به راه

Чаҳ гуяд марои он хирадманди шоҳ

چه گوید مرا آن خردمند شاه

Хирадманд бешарм хонд маро

خردمند بی‌شرم خواند مرا

Чу хоқон беозарм донад маро

چو خاقان بی آزرم داند مرا

Бад-ӣни сўк чун бугзарад чори моҳ

بدین سوک چون بگذرد چار ماه

Саворӣ фиристам ба наздики шоҳ

سواری فرستم به نزدیک شاه

Ҳама бишинавам ҳарч бояд шунид

همه بشنوم هرچ باید شنید

Бгўиндгон то чаҳ ояд падед

بگویندگان تا چه آید پدید

Бигӯям якояк ба номаи дарун

بگویم یکایک به نامه درون

Чу ояд ба наздик ӯ раҳнамӯн

چو آید به نزدیک او رهنمون

Ту акнӯн аз эдар ба шодии хиром

تو اکنون از ایدر به شادی خرام

Ба хоқон бигӯ онч додам паём

به خاقان بگو آنچ دادم پیام

Фаровони фиристодаро ҳадя дод

فراوان فرستاده را هدیه داد

Ҷаҳондида аз Марви баргашти шод

جهاندیده از مرو برگشت شاد