Вазони пас басӯии хуросон касе
وزان پس بسوی خراسان کسی
Гасӣ кард ва андарз додаш басӣ
گسی کرد و اندرز دادش بسی
Бадв гуфт бо каси мҷнбони забон
بدو گفت با کس مجنبان زبان
Аз эдар бирав то дар марзбон
از ایدر برو تا در مرزبان
Ба Густаҳми гӯи инч гӯна мапо
به گستهم گو ایچ گونه مپا
Чу ин нома ман бихонӣ биё
چو این نامه من بخوانی بیا
Фиристода чун дар хуросон расед
فرستاده چون در خراسان رسید
Ба даргоҳи марди тан осон расед
به درگاه مرد تن آسان رسید
Бигуфт ончи фармони парвиз буд
بگفت آنچ فرمان پرویز بود
Ки шоҳи ҷавон буду хўнриз буд
که شاه جوان بود و خونریز بود
Чу Густаҳм бишунид лашкар баранд
چو گستهم بشنید لشکر براند
Парогандаи лашкари ҳама боз хонд
پراگنده لشکر همه باز خواند
Чунин то ба шаҳр бузургон расед
چنین تا به شهر بزرگان رسید
зи сорӣу омул ба гиреҳгон расед
ز ساری و آمل به گرگان رسید
Шунид онк шуд шоҳи Эрони дурушт
شنید آنک شد شاه ایران درشت
Бародарашро ӯ ба мастӣ бикушт
برادرش را او به مستی بکشت
Чўбшниди дасташ ба дандони бикунад
چوبشنید دستش به دندان بکند
Фурӯд омад аз пушти аспи саманд
فرود آمد از پشت اسپ سمند
Ҳамаи ҷома паҳлавӣ кард чок
همه جامهٔ پهلوی کرد چاک
Хурушон ба сар бар ҳамеи рехти хок
خروشان به سر بر همیریخت خاک
Бидонаст кӯро ҷаҳондори шоҳ
بدانست کو را جهاندار شاه
Ба кин падар кард хоҳад табоҳ
به کین پدر کرد خواهد تباه
Хурушон азон ҷойгаҳи бозгашт
خروشان ازان جایگه بازگشت
Ту гуфтӣ ки бо боди анбози гашт
تو گفتی که با باد انباز گشت
Сипоҳ пароганда кард анҷуман
سپاه پراگنده کرد انجمن
Ҳамеи тохт то бешаи норван
همیتاخت تا بیشه نارون
Чу наздикии кӯҳ омул расед
چو نزدیکی کوه آمل رسید
Сипаҳро бидон беша андар кашид
سپه را بدان بیشه اندر کشید
Ҳамеи барад бар ҳар сӯй тохтан
همیبرد بر هر سوی تاختن
Бидон тохтан буд кини охтн
بدان تاختن بود کین آختن
Ба ҳар сӯ ки бекор мардум баданд
به هر سو که بیکار مردم بدند
Ба нонеи ҳамеи банда ӯ шуданд
به نانی همی بندهٔ او شدند
Ба ҷое куҷои лашкари шоҳ буд
به جایی کجا لشکر شاه بود
Ки Густаҳм зон лашкари огоҳ буд
که گستهم زان لشکر آگاه بود
Ҳаме бар саронишон фурӯд омадӣ
همی بر سرانشان فرود آمدی
Сипаҳи роикоики баҳами барзадӣ
سپه رایکایک بهم برزدی
Вазони пас чу гирдӯӣ шуд назд шоҳ
وزان پس چو گردوی شد نزد شاه
Бигуфт он куҷои хоҳараш бо сипоҳ
بگفت آن کجا خواهرش با سپاه
Бидон марзбонони хоқон чаҳ кард
بدان مرزبانان خاقان چه کرد
Ки дар Марв зишон баровард гирд
که در مرو زیشان برآورد گرد
Вазон рӯй Густаҳм бишунид низ
وزان روی گستهم بشنید نیز
Ки баҳроми ялро пар омад қФиз
که بهرام یل را پر آمد قفیز
Ҳамон гардӣа бо сипоҳи бузург
همان گردیه با سپاه بزرگ
Бирафт аз бар номдори сутург
برفت از بر نامدار سترگ
Пас ӯ сипоҳӣ биёмад бкин
پس او سپاهی بیامد بکین
Чаҳ кард ӯ бидон номдорони чин
چه کرد او بدان نامداران چین
Пазира шуданро сипаҳи брншонд
پذیره شدن را سپه برنشاند
Азон ҷойгаҳ низ лашкар баранд
ازان جایگه نیز لشکر براند
Чу огоҳ шуд гардӣа рафт пеш
چو آگاه شد گردیه رفت پیش
Аз Омуӣ бо номадарон хеш
از آموی با نامدران خویش
Чу Густаҳм дид он сипаҳро зи роҳ
چو گستهم دید آن سپه را ز راه
Бар ангехт асп аз миёни сипоҳ
بر انگیخت اسپ از میان سپاه
Биёмад бар гардӣаи пари зи дард
بیامد بر گردیه پر ز درد
Фаровони зи баҳром тимор хӯрд
فراوان ز بهرام تیمار خورد
Ҳамон дарди бндўӣ ӯ робгФт
همان درد بندوی او رابگفت
Ҳаме ба остини хӯн мижгон бирафт
همی به آستین خون مژگان برفت
Ялони синаро диду эзади гшсп
یلان سینه را دید و ایزد گشسپ
Фурӯд омад аз даври гирёни зосп
فرود آمد از دور گریان زاسپ
Бигуфт онки бндўиро шаҳриёр
بگفت آنک بندوی را شهریار
Таба кард ва бад шуд марои рӯзгор
تبه کرد و بد شد مرا روزگار
Ту гуфтӣ на аз хоҳараши зода буд
تو گفتی نه از خواهرش زاده بود
На аз баҳр ӯ тан ба хӯн дода буд
نه از بهر او تن به خون داده بود
Ба тораки мар ӯро раво доштӣ
به تارک مر او را روا داشتی
Равони пеши хокаш фидо доштӣ
روان پیش خاکش فدا داشتی
Нахустин зи тани даст ва поиш бурид
نخستین ز تن دست و پایش برید
Барон сон ки аз гавҳар ӯ сзид
بران سان که از گوهر او سزید
Шуморо бадв чист акнӯн умед
شما را بدو چیست اکنون امید
Куҷои ҳамчуи ҳангом бо дасту бед
کجا همچو هنگام با دست و بید
Абои ҳмгнонтони бтар зон кунад
ابا همگنانتان بتر زان کند
Ба шаҳри андаруни гӯшт арзон кунад
به شهر اندرون گوشت ارزان کند
Чу аз давр бинад ялони сина ро
چو از دور بیند یلان سینه را
Бар ошӯбад ва нав кунад кӣна ро
بر آشوبد و نو کند کینه را
Ки солор будӣ ту баҳром ро
که سالار بودی تو بهرام را
Азу ёфтӣ дар ҷаҳони ком ро
ازو یافتی در جهان کام را
Азу ҳарки донадаш парҳез ба
ازو هرکه داندش پرهیز به
Гулӯӣ варо ханҷари тез ба
گلوی و را خنجر تیز به
Гар эй дун ки бошед бо ман баҳам
گر ای دون که باشید با من بهم
зи ним андарин рой бар беш ва кам
ز نیم اندرین رای بر بیش و کم
Пазируфти азу ҳар ки бишунид панд
پذیرفت ازو هر که بشنید پند
Ҳамеи ҷуст ҳар каси зи роҳи газанд
همیجست هر کس ز راه گزند
Забони тез бо гардӣа бар кушод
زبان تیز با گردیه بر گشاد
Ҳаме кард кирдори баҳроми ёд
همیکرد کردار بهرام یاد
зи гуфтор ӯ гардӣаи гашти суст
ز گفتار او گردیه گشت سست
Шдондишаҳҳо бар дилаш бар дуруст
شداندیشهها بر دلش بر درست
Ббўднд яксар ба наздики ӯй
ببودند یکسر به نزدیک اوی
Дурахшон шуд он рои торики ӯй
درخشان شد آن رای تاریک اوی
Ялони синаи рогФт кин зан бишӯй
یلان سینه راگفت کاین زن بشوی
Чаҳ гуяд биҷӯед бад-ӣни об рӯй
چه گوید بجوید بدین آب روی
Чунин дод посух ки то гӯямаш
چنین داد پاسخ که تا گویمش
Ба гуфтор бисёр дил ҷӯямаш
به گفتار بسیار دل جویمش
Ялони сина бо гардӣа гуфт зан
یلان سینه با گردیه گفت زن
Ба гетии туро дидаам рои зан
به گیتی تو را دیدهام رای زن
зи хоқон карона гузидӣ сзид
ز خاقان کرانه گزیدی سزید
Ки рои ту озодагонро гузид
که رای تو آزادگان را گزید
Чаҳ гӯйии зи Густаҳми яли холи шоҳ
چه گویی ز گستهم یل خال شاه
Тавонгари сипаҳбади ялӣ бо сипоҳ
توانگر سپهبد یلی با سپاه
Бадв гуфт шӯе каз Эрон буд
بدو گفت شویی کز ایران بود
Азуи тухмаи мо на вайрон буд
ازو تخمهٔ ما نه ویران بود
Ялони сина ӯро бгстҳм дод
یلان سینه او را بگستهم داد
Диловари гӯй буд фаррухи нажод
دلاور گوی بود فرخ نژاد
Ҳаме дошташ чун яке тозаи себ
همیداشتش چون یکی تازه سیب
Ки андар баландӣ надидӣ нишеб
که اندر بلندی ندیدی نشیب
Сипоҳӣ ки аз назд хусрав шудӣ
سپاهی که از نزد خسرو شدی
Бирав рӯзгори куҳан нав шудӣ
برو روزگار کهن نو شدی
Ҳар онгаҳ ки дидӣ шикасти сипоҳ
هر آنگه که دیدی شکست سپاه
Камонро бар афроштӣ то ба моҳ
کمان را بر افراشتی تا به ماه