Чунин то баромади барин чандгоҳ
چنین تا برآمد برین چندگاه
зи Густаҳми пар дард шуд ҷони шоҳ
ز گستهم پر درد شد جان شاه
Барошуфт рӯзӣ ба гирдӯӣ гуфт
برآشفت روزی به گردوی گفت
Ки Густаҳм бо гардӣаи гашти ҷуфт
که گستهم با گردیه گشت جفت
Сӯй ӯ шуданд он бузурги анҷуман
سوی او شدند آن بزرگ انجمن
Баронам ки ӯ будашон рои зан
برانم که او بودشان رای زن
Аз омул кас омад зи корогҳон
از آمل کس آمد ز کارآگهان
Ҳама фош кард онч будӣ ниҳон
همه فاش کرد آنچ بودی نهان
Ҳаме гуфт зини гӯна то тираи гашт
همیگفت زین گونه تا تیره گشت
зи гуфтори чашми ялони хираи гашт
ز گفتار چشم یلان خیره گشت
Чу создндгони шамъ вмӣ хостанд
چو سازدندگان شمع ومیخواستند
Ҳамаи кохи а варо биёростанд
همه کاخ ا ورا بیاراستند
зи бегонаи мардуми бпрдхти ҷой
ز بیگانه مردم بپردخت جای
Нишаст аз бар тахт бо раҳнамоӣ
نشست از بر تخت با رهنمای
Ҳамон низ гирдӯӣу хусрави баҳам
همان نیز گردوی و خسرو بهم
Ҳаме рафт аз гардӣа беш ва кам
همیرفت از گردیه بیش و کم
Бадв гуфт з эдар фаровони сипоҳ
بدو گفت ز ایدر فراوان سپاه
Ба омул фиристодаам кӣнаи хоҳ
به آمل فرستادهام کینه خواه
Ҳамаи хаста вкштаҳ бозомаданд
همه خسته وکشته بازآمدند
Прознолаҳи вабо гудоз омаданд
پرازناله وبا گداز آمدند
Кунун андарин рои моро якеаст
کنون اندرین رای ما را یکیست
Ки аз рои мо тоҷ ва тахт андакӣаст
که از رای ما تاج و تخت اندکیست
Чу баҳроми чубина гум кард роҳ
چو بهرام چوبینه گم کرد راه
Ҳамеша бадии гардӣаи неки хоҳ
همیشه بدی گردیه نیک خواه
Кунун чора Эй ҳаст наздики ман
کنون چارهای هست نزدیک من
Магӯ ин сухан бар сари анҷуман
مگو این سخن بر سر انجمن
Сӯии гардӣаи нома бояд навишт
سوی گردیه نامه باید نوشت
Чу ҷӯии пар аз май ббоғи биҳишт
چو جویی پر از می بباغ بهشت
Ки бо ту ҳаме дӯстдорӣ кунам
که با تو همی دوستداری کنم
Баҳри ҷой ва ҳар кор ёрӣ кунам
بهر جای و هر کار یاری کنم
Баромади барин рӯзгории дароз
برآمد برین روزگاری دراز
Забон бар дилам ҳеҷ накушод роз
زبان بر دلم هیچ نگشاد راز
Кунун рӯзгори сухан гуфтан аст
کنون روزگار سخن گفتن است
Ки гирдӯии мо робҷоӣ танаст
که گردوی ما رابجای تنست
Нигар то чигуна кунӣ чора Эй
نگر تا چگونه کنی چارهای
Казон гум шавад зишти патёра Эй
کزان گم شود زشت پتیارهای
Ки Густаҳмро зери санг оварӣ
که گستهم را زیر سنگآوری
Дили вхонаҳи мо ба чанг оварӣ
دل وخانهٔ ما به چنگ آوری
Чу ин карда бошӣ сипоҳи ту ро
چو این کرده باشی سپاه تو را
Ҳамон дар ҷаҳони неки хоҳи ту ро
همان در جهان نیک خواه تو را
Мари онро ки хоҳии даҳуми кишварӣ
مر آن را که خواهی دهم کشوری
Бигардад бар он кишвари андари сиррӣ
بگردد بر آن کشور اندر سری
Тўоиӣ ба мшкўии заррини ман
توآیی به مشکوی زرین من
Сроўрдаҳ бошӣ ҳамаи кини ман
سرآورده باشی همه کین من
Барин брхўрми сахти савганд низ
برین برخورم سخت سوگند نیز
Физойам барин бандҳо банд низ
فزایم برین بندها بند نیز
Агар печами ин дили зи савганди ман
اگر پیچم این دل ز سوگند من
Мабодои зи ман шоди пайванди ман
مبادا ز من شاد پیوند من
Бадв гуфт гирдӯии нӯшаи бадӣ
بدو گفت گردوی نوشه بدی
Чу ноҳид дар бурҷи хӯшаи бадӣ
چو ناهید در برج خوشه بدی
Ту доне ки ман ҷону фарзанди хеш
تو دانی که من جان و فرزند خویش
Бирав буми ободу пайванди хеш
برو بوم آباد و پیوند خویش
Биҷои сар ту надорам ба чиз
بجای سر تو ندارم به چیز
Грин чизҳо арҷмандаст низ
گرین چیزها ارجمندست نیز
Бад-ӣн кас фиристам ба наздики ӯй
بدین کس فرستم به نزدیک اوی
Дирафшон кунам ҷони торики ӯй
درفشان کنم جان تاریک اوی
Яке рқъаҳ хоҳам бирав меҳри шоҳ
یکی رقعه خواهم برو مهر شاه
Ҳамон хат ӯ чун дарахшндаи моҳ
همان خط او چون درخشنده ماه
Ба хўорҳр фиристам зани хеш ро
به خوارهر فرستم زن خویش را
Кунам даври зин дар бади андеш ро
کنم دور زین در بد اندیش را
Ки чунин сухан нест ҷузи кори зан
که چونین سخن نیست جز کار زن
Ба вижаи зании кӯ буд рои зан
به ویژه زنی کو بود رای زن
Барин низ ҳар чун ҳаме бингарам
برین نیز هر چون همیبنگرم
Паёми ту бояд бар хоҳарам
پیام تو باید بر خواهرم
Бар ояд бкоми ту ин кори зуд
بر آید بکام تو این کار زود
Барин беш ва кам бар набояд фузуд
برین بیش و کم بر نباید فزود
Чу бишунид хусрав барон шод шуд
چو بشنید خسرو بران شاد شد
Ҳамаи ранҷҳо бар дилаш бод шуд
همه رنجها بر دلش باد شد
Ҳам онгаҳ зи ганҷури қртоси хост
هم آنگه ز گنجور قرطاس خواست
зи машки сияҳи судаи анқоси хост
ز مشک سیه سوده انقاس خواست
Яке нома бинвишт чун бӯстон
یکی نامه بنوشت چون بوستان
Гули бӯстон чун рухи дӯстон
گل بوستان چون رخ دوستان
Пар аз аҳду пайванд ва савгандҳо
پر از عهد و پیوند و سوگندها
з ҳар гӯнае лоба ва пандҳо
ز هر گونهای لابه و پندها
Чу баргашти унвони он номаи хушк
چو برگشت عنوان آن نامه خشک
Ниҳоданд Меҳрӣ бирав бар зи машк
نهادند مهری برو بر ز مشک
Нигинӣ бирав номи парвизи шоҳ
نگینی برو نام پرویز شاه
Ниҳоданд бар меҳри машки сиёҳ
نهادند بر مهر مشک سیاه
Яке нома бинвишт гирдӯӣ низ
یکی نامه بنوشت گردوی نیز
Бигуфт андрўи панд ва бисёр чиз
بگفت اندرو پند و بسیار چیز
Срномаҳ гуфт онк баҳром кард
سرنامه گفت آنک بهرام کرد
Ҳамаи дӯдау бум бадном кард
همه دوده و بوم بدنام کرد
Ки бахшоиши ороад яздон биравӣ
که بخشایش آراد یزدان بروی
Мабодои пушаймон азон гуфт вгўӣ
مبادا پشیمان ازان گفت وگوی
Ҳронкс ки ҷонаш надорад хирад
هرآنکس که جانش ندارد خرد
Каму бешӣ корҳо нанигарад
کم و بیشی کارها ننگرد
Гар ӯ рафт мо аз пас аўрўим
گر او رفت ما از پس اورویم
Бидод худои ҷаҳони бгрўим
بداد خدای جهان بگرویم
Чу ҷуфт ман ояд ба наздики ту
چو جفت من آید به نزدیک تو
Дурахшон кунад ҷони торики ту
درخشان کند جان تاریک تو
зи гуфтор ӯ ҳеҷ гӯнаи магарад
ز گفتار او هیچ گونه مگرد
Чу гардӣ шавад бахтро рӯй зард
چو گردی شود بخت را روی زرد
Ниҳоди он хати хусрави андари миён
نهاد آن خط خسرو اندر میان
Бипечед барнома бар парниён
بپیچید برنامه بر پرنیان
Зани чорагар бастади он нома ро
زن چاره گر بستد آن نامه را
Шунид он суханҳои худ кома ро
شنید آن سخنهای خود کامه را
Ҳамеи тохт то бешаи норван
همیتاخت تا بیشهٔ نارون
Фиристодаи зан ба наздики зан
فرستادهٔ زن به نزدیک زن
Азу гардӣа шуд чу хуррами баҳор
ازو گردیه شد چو خرم بهار
Ҳамон рухи пар аз буиу ранг ва нигор
همان رخ پر از بوی و رنگ و نگار
Збҳром чанде сухани ронданд
زبهرام چندی سخن راندند
Ҳамеи оби мижгон бар афшоданад
همی آب مژگان بر افشاندند
Пас он номаи шӯй бо хати шоҳ
پس آن نامهٔ شوی با خط شاه
Наоне бадв дод ва бинмуд роҳ
نهانی بدو داد و بنمود راه
Чу он шери зани нома шоҳ дид
چو آن شیر زن نامهٔ شاه دید
Ту гуфтӣ биравӣ замин моҳ дид
تو گفتی بروی زمین ماه دید
Бихандед ва гуфт ин сухани ро баи ранҷ
بخندید و گفت این سخن رابه رنج
Надорад касе каш буд ёри панҷ
ندارد کسی کش بود یار پنج
Бихонад он хати шоҳ бар панҷ тан
بخواند آن خط شاه بر پنج تن
Ниҳон дошт зон номдори анҷуман
نهان داشت زان نامدار انجمن
Чу бикшод лаби зуд паймон бибаст
چو بگشاد لب زود پیمان ببست
Гирифт он замони даст ӯро бадаст
گرفت آن زمان دست او را بدست
Ҳамон панҷ танро бар хеш хонд
همان پنج تن را بر خویش خواند
Ба наздикии хўобгаҳи брншонд
به نزدیکی خوابگه برنشاند
Чу шаб тира шуд равшаноӣ бикушт
چو شب تیره شد روشنایی بکشت
Лаб шӯй бигирифт ногуҳи бмшт
لب شوی بگرفت ناگه بمشت
Азон мардумон низ ёр омаданд
ازان مردمان نیز یار آمدند
Ба болини он номдор омаданд
به بالین آن نامدار آمدند
Бакӯшед бисёр бо марди маст
بکوشید بسیار با مرد مست
Сари анҷом гуё забонаш бибаст
سر انجام گویا زبانش ببست
Сипаҳбад ба торикӣ андар бамурд
سپهبد به تاریکی اندر بمرد
Шабу рӯзи равшан ба хусрави супурд
شب و روز روشن به خسرو سپرد
Бшҳри андаруни бонг ва фарёд хост
بشهر اندرون بانگ و فریاد خاست
Баҳр бар зании оташ вабоад хост
بهر بر زنی آتش وباد خاست
Чу овоз бишунид нобоки зан
چو آواز بشنید ناباک زن
Бихуфтон рӯмӣ бапушед тан
بخفتان رومی بپوشید تن
Шаби тираи эрониёни робхўонд
شب تیره ایرانیان رابخواند
Суханҳои он кушта чанде баранд
سخنهای آن کشته چندی براند
Пас он нома шоҳ бинмудашон
پس آن نامهٔ شاه بنمودشان
Далерӣу тундӣ бе фузудашон
دلیری و تندی بیفزودشان
Ҳамаи саракашони офарини хонданд
همه سرکشان آفرین خواندند
Барон номаи бргўҳр афшоданад
بران نامه برگوهر افشاندند