Баромади барин рӯзгории дароз

برآمد برین روزگاری دراز

Набад гардӣаро ба чизеи ниёз

نبد گردیه را به چیزی نیاز

Чунин меҳаме хӯрд бо бхрдон

چنین می همی‌خورد با بخردان

Бузургону разми озмудаи радон

بزرگان و رزم آزموده ردان

Бидон маҷлиси андари яке ҷом буд

بدان مجلس اندر یکی جام بود

Навишта бирав номи баҳром буд

نوشته برو نام بهرام بود

Бифармуд то ҷоми бндохтнд

بفرمود تا جام بنداختند

Вазони ҳаркасӣ дил бипардохтанд

وزان هرکسی دل بپرداختند

Гирифтанд нафрин ба баҳром бар

گرفتند نفرین به بهرام بر

Барон ҷому орандаи ҷом бар

بران جام و آرندهٔ جام بر

Чунин гуфт ки акнӯн бар буми рай

چنین گفت که اکنون بر بوم ری

Ба кубанд пелони ҷангии бпӣ

به کوبند پیلان جنگی بپی

Ҳамаи мардум аз шаҳр берун кунанд

همه مردم از شهر بیرون کنند

Ҳамаи раии бпии дашт ва ҳомӯн кунанд

همه ری بپی دشت و هامون کنند

Гиронмояи дастур бо шаҳриёр

گرانمایه دستور با شهریار

Чунин гуфт к-эй аз каёни ёдгор

چنین گفت کای از کیان یادگار

Нигаҳ кун ки шаҳрӣ бузургаст рай

نگه کن که شهری بزرگست ری

Нишоед ки кубанд пелони бпӣ

نشاید که کوبند پیلان بپی

Ки яздон дарон кори ҳамдостон

که یزدان دران کار همداستان

Набошад на ҳам бар замини расатон

نباشد نه هم بر زمین راستان

Ба дастур гуфт он замони шаҳриёр

به دستور گفت آن زمان شهریار

Ки бади гавҳарӣ бояду нобакор

که بد گوهری باید و نابکار

Ки як чанд бошад барии марзбон

که یک چند باشد بری مرزبان

Яке мард бедонишу бади забон

یکی مرد بی دانش و بد زبان

Бадв гуфт баҳман кигар шаҳриёр

بدو گفت بهمن که گر شهریار

Бихоҳад нишони чунин нобакор

بخواهد نشان چنین نابکار

Биҷавӣем ва инро баҷои оварем

بجوییم و این را بجا آوریم

Набояд ки бе раҳнамои оварем

نباید که بی‌رهنما آوریم

Чунин гуфт хусрав ки бсёргўӣ

چنین گفت خسرو که بسیارگوی

Нижанди ахтарӣ боядам сурхи мӯӣ

نژند اختری بایدم سرخ موی

Таниши сурху бинии кажи врўии зишт

تنش سرخ و بینی کژ وروی زشت

Ҳамон дӯзахӣ рӯй давр аз биҳишт

همان دوزخی روی دور از بهشت

Яке марди бадному рухсораи зард

یکی مرد بدنام و رخساره زرد

Бади андешу кӯтоҳи дили пари зи дард

بد اندیش و کوتاه دل پر ز درد

Ҳамон бади дилу сифла ва бе фурӯғ

همان بد دل و سفله و بی‌فروغ

Сараши пари зи кину забони пари дурӯғ

سرش پر ز کین و زبان پر دروغ

Ду чашмаши кажу сабзу дандони бузург

دو چشمش کژ و سبز و دندان بزرگ

Бароаи андарун каж равад ҳамчуи гург

براه اندرون کژ رود همچو گرگ

Ҳамаи мӯбадони монда зу дар шигифт

همه موبدان مانده زو در شگفت

Ки то ёди хусрави чунин чун гирифт

که تا یاد خسرو چنین چون گرفت

Ҳамеи ҷуст ҳаркас бигард ҷаҳон

همی‌جست هرکس بگرد جهان

зи шаҳри касон аз киону маон

ز شهر کسان از کهان و مهان

Чунон бад ки рӯзии яке назд шоҳ

چنان بد که روزی یکی نزد شاه

Биёмад казин гӯнаи мардӣ ба роҳ

بیامد کزین گونه مردی به راه

Бидидам биорам ба фармон кӣ

بدیدم بیارم به فرمان کی

Бидон то Фрстдши хусрав ба рай

بدان تا فرستدش خسرو به ری

Бифармуд то назд ӯ оваранд

بفرمود تا نزد او آورند

Ваз онгуна бозӣ бкў оваранд

وز آنگونه بازی بکو آورند

Ббрднди зини гӯнаи мардии буриш

ببردند زین گونه مردی برش

Бихандед зу кишвару лашкараш

بخندید زو کشور و لشکرش

Бадв гуфт хусрави зи кирдори бад

بدو گفت خسرو ز کردار بد

Чаҳ дории биёад эй бад бе хирад

چه داری بیاد ای بد بی‌خرد

Чунин гуфт бо шоҳ каз кори бад

چنین گفت با شاه کز کار بد

Наёсоем ва нест бо ман хирад

نیاسایم و نیست با من خرد

Сухани ҳарчи гӯйӣ дигаргун кунам

سخن هرچ گویی دگرگون کنم

Тану ҷони мардуми пар аз хӯн кунам

تن و جان مردم پر از خون کنم

Сармоя ман дурӯғасту бас

سرمایهٔ من دروغست و بس

Сӯй ростӣ нестам дасти рас

سوی راستی نیستم دست رس

Бадв гуфт хусрав ки бади ахтарат

بدو گفت خسرو که بد اخترت

Навиштаи мабодои ҷузин бар сарат

نوشته مبادا جزین بر سرت

Ба девон навиштанд маншури рай

به دیوان نوشتند منشور ری

зи зиштӣ бузургӣ шуд он шавам пай

ز زشتی بزرگی شد آن شوم پی

Сипоҳи пароганда ӯро супурд

سپاه پراگنده او را سپرد

Бирафт аз дарави номи зиштии бабрад

برفت از درو نام زشتی ببرد

Чўомди барии марди нотндрст

چوآمد بری مرد ناتندرست

Дилу дида аз шарм яздон бишуст

دل و دیده از شرم یزدان بشست

Бифармуд то новдонҳои бом

بفرمود تا ناودانهای بام

Бикунаданд ва ӯ шуд барон шодком

بکندند و او شد بران شادکام

Вазони пас ҳамаи грбкони робкшт

وزان پس همه گربکان رابکشت

Дили коди худоён азу шуд дурушт

دل کد خدایان ازو شد درشت

Ба ҳрсў ҳаме рафт бо раҳнамоӣ

به هرسو همی‌رفت با رهنمای

Мунодӣгарии пеш ӯ бар бпоӣ

منادیگری پیش او بر بپای

Ҳаме гуфтгар ноўдонии биҷой

همی‌گفت گر ناودانی بجای

Бибинӣ вагар гурбае дар сарой

ببینی و گر گربه‌ای در سرای

Бидон буми вбри оташи андари занам

بدان بوم وبر آتش اندر زنم

з барашон ҳамеи санг бар срзнм

ز برشان همی سنگ بر سرزنم

Ҳамеи ҷуст ҷое ки бади як дирам

همی‌جست جایی که بد یک درم

Худованд ӯро Фгндӣ ба ғам

خداوند او را فگندی به غم

Ҳамаи хона аз мӯши бгзоштнд

همه خانه از موش بگذاشتند

Дил аз бум обод бардоштанд

دل از بوم آباد برداشتند

Чу борони бадӣ ноўдонӣ набӯд

چو باران بدی ناودانی نبود

Ба шаҳри андарун посбонӣ набӯд

به شهر اندرون پاسبانی نبود

Азон зишти бад кома шавам пай

ازان زشت بد کامهٔ شوم پی

Ки омад зи даргоҳи хусрави барӣ

که آمد ز درگاه خسرو بری

Шуд он шаҳри обод яксар хароб

شد آن شهر آباد یکسر خراب

Ба сар бар ҳаме тофтӣ офтоб

به سر بر همی‌تافتی آفتاب

Ҳамаи шаҳр яксар пар аз доғу дард

همه شهر یکسر پر از داغ و درد

Каси андари ҷаҳони ёд эшон накард

کس اندر جهان یاد ایشان نکرد