Ба қайсари яке нома фармуд шоҳ

به قیصر یکی نامه فرمود شاه

Ки Бернаи сазовори шоҳии кулоҳ

که برنه سزاوار شاهی کلاه

Ки Марями писари зоди зебои яке

که مریم پسر زاد زیبا یکی

Ки ҳаргиз надидӣ чунуи кӯдакӣ

که هرگز ندیدی چنو کودکی

Нишоед магари донишу тахт ро

نشاید مگر دانش و تخت را

Вагар дар ҳунари бахшишу бахт ро

وگر در هنر بخشش و بخت را

Чу ман шодмонами ту шодон бизӣ

چو من شادمانم تو شادان بزی

Ки шоҳӣу гарданкаширо сзӣ

که شاهی و گردنکشی را سزی

Чу он номаи наздик қайсар расед

چو آن نامه نزدیک قیصر رسید

Нигаҳ карду тўқиъ парвиз дид

نگه کرد و توقیع پرویز دید

Бифармуд то гови дам бар дараш

بفرمود تا گاو دم بر درش

Дамиданду пар бонг шуд кишвараш

دمیدند و پر بانگ شد کشورش

Бибастанд ойин ба бероҳу роҳ

ببستند آیین به بی‌راه و راه

Пари овози ширўии парвизи шоҳ

پر آواز شیروی پرویز شاه

Баромади ҳам овози ромишгарон

برآمد هم آواز رامشگران

Ҳамаи шаҳри рӯм аз карон то карон

همه شهر روم از کران تا کران

Бадаргоҳи бурданд чанде салиб

بدرگاه بردند چندی صلیب

Насим гулон омаду буии таййиб

نسیم گلان آمد و بوی طیب

Бики ҳафтаи зини гӯна бо равад ва май

بیک هفته زین گونه با رود و می

Ббўднди шодони зи ширўӣ кӣ

ببودند شادان ز شیروی کی

Биҳиштам бифармуд то корвон

بهشتم بفرمود تا کاروان

Биёмад бадаргоҳ бо сорўон

بیامد بدرگاه با ساروان

Сад уштури зи ганҷи дирам бор кард

صد اشتر ز گنج درم بار کرد

Чу панҷаи шутури бор динор кард

چو پنجه شتر بار دینار کرد

зи дебои зарбафти рӯмии дивист

ز دیبای زربفت رومی دویست

Ки гуфтӣ зи зари ҷома бо руз якеаст

که گفتی ز زر جامه با رز یکیست

Чиҳил хон заррини пояи басад

چهل خوان زرین پایه بسد

Чунон каз дар шаҳр ёрон сазад

چنان کز در شهر یاران سزد

Ҳамон чанд заррину симини дада

همان چند زرین و سیمین دده

Бгўҳр бару чашмашони ождаҳ

بگوهر بر و چشمشان آژده

Бмрим фиристод чанде гуҳар

بمریم فرستاد چندی گهر

Яке нараҳ тоўс карда бзр

یکی نره طاوس کرده بزر

Чаҳ аз ҷомаи нарми рӯмии ҳарир

چه از جامهٔ نرم رومی حریر

з дару забарҷади яке обгир

ز در و زبرجد یکی آبگیر

Ҳамон божи кишвар ки то чори бор

همان باژ کشور که تا چار بار

зи динори рӯмии ҳазорон ҳазор

ز دینار رومی هزاران هزار

Фиристод чун марди рӯмии чиҳил

فرستاد چون مرد رومی چهل

Куҷо ҳар чиҳил буд бедори дил

کجا هر چهل بود بیدار دل

Гӯии пеши рӯи ном ӯ хонагӣ

گوی پیش رو نام او خانگی

Ки ҳамто набӯдаш ба фарзонагӣ

که همتا نبودش به فرزانگی

Ҳаме шуд барин гӯна бо сорўон

همی‌شد برین گونه با ساروان

Штрбори динори даҳ корвон

شتربار دینار ده کاروان

Чўогоҳӣ омад ба парвизи шоҳ

چوآگاهی آمد به پرویز شاه

Ки пайғамбар қайсар омад зи роҳ

که پیغمبر قیصر آمد ز راه

Ба фаррух бифармуд то барнишаст

به فرخ بفرمود تا برنشست

Яке марзбон буд хсрўпрст

یکی مرزبان بود خسروپرست

Ки солор ӯ буд бар нимрўз

که سالار او بود بر نیمروز

Гиронмояи гардӣ ва гетӣ фурӯз

گرانمایه گردی و گیتی فروز

Бирафтанд бо ӯ саворони шоҳ

برفتند با او سواران شاه

Ба сар барниҳоданд заррини кулоҳ

به سر برنهادند زرین کلاه

Чу аз давр дид он сипаҳи хонагӣ

چو از دور دید آن سپه خانگی

Ба пеш андар омад ба бегонагӣ

به پیش اندر آمد به بیگانگی

Чунин то ба наздик шоҳ омаданд

چنین تا به نزدیک شاه آمدند

Барон номвар пешгоҳ омаданд

بران نامور پیشگاه آمدند

Чу диданди зебои рухи шоҳ ро

چو دیدند زیبا رخ شاه را

Барон гӯнаи оростаи гоҳ ро

بران گونه آراسته‌گاه را

Ниҳоданд ҳамвора сар бар замин

نهادند همواره سر بر زمین

Бирав бар ҳамеи хонданди офарин

برو بر همی‌خواندند آفرین

Бимолиди пас хонагии рухи бхок

بمالید پس خانگی رخ بخاک

Ҳаме гуфт к-эй довар дод впок

همی‌گفت کای داور داد وپاک

зи пирӯзгари офарин бар ту бод

ز پیروزگر آفرین بر تو باد

Мабодӣ ҳамеша магари шоҳу род

مبادی همیشه مگر شاه و راد

Бузургонаш аз ҷои бархестанд

بزرگانش از جای برخاستند

Ба наздики шаҳ ҷояш оростанд

به نزدیک شه جایش آراستند

Чунин гуфт пас шоҳро хонагӣ

چنین گفت پس شاه را خانگی

Ки чун ту ки бошад ба фарзонагӣ

که چون تو که باشد به فرزانگی

зи хуршед бар чархи тобанда тар

ز خورشید بر چرخ تابنده‌تر

зи ҷони сухангӯии поянда тар

ز جان سخنگوی پاینده‌تر

Мабодои ҷаҳон бе чунин шаҳриёр

مبادا جهان بی‌چنین شهریار

Барӯманд бодо бирав рӯзгор

برومند بادا برو روزگار

Мубиноади каси рӯз бе коми ту

مبیناد کس روز بی‌کام تو

Навиштаи бхўршид бар номи ту

نوشته بخورشید بر نام تو

Ҷаҳон бесару афсар ту мабод

جهان بی سر و افسر تو مباد

Бару бум белашкар ту мабод

بر و بوم بی لشکر تو مباد

зи қайсари дуруду зи мо офарин

ز قیصر درود و ز ما آفرین

Барин номвари шаҳриёри замин

برین نامور شهریار زمین

Касе кӯи дарин сояи шоҳи шод

کسی کو درین سایهٔ شاه شاد

Набошад варо равшаноӣ мабод

نباشد ورا روشنایی مباد

Абои ҳадяу божи рӯми омадам

ابا هدیه و باژ روم آمدم

Барин номбурдори буми омадам

برین نامبردار بوم آمدم

Бирафтем бо файласуфони баҳам

برفتیم با فیلسوفان بهم

Барон то набошад кас аз мо дижам

بران تا نباشد کس از ما دژم

зи қайсари пазиради магари божу чиз

ز قیصر پذیرد مگر باژ و چیز

Ки бо бож ва чиз офаринаст низ

که با باژ و چیز آفرینست نیز

Бихандед аз он пари ҳунари марди шоҳ

بخندید از آن پر هنر مرد شاه

Ниҳоданд заррини яке пешгоҳ

نهادند زرین یکی پیشگاه

Фиристод пас чизҳо сӯии ганҷ

فرستاد پس چیزها سوی گنج

Бадв гуфт чандин набоист ранҷ

بدو گفت چندین نبایست رنج

Бхроди брзин чунин гуфт шоҳ

بخراد برزین چنین گفت شاه

Ки ин нома бархон ба пеши сипоҳ

که این نامه برخوان به پیش سپاه

Ба унвон нигаҳ кард марди дабир

به عنوان نگه کرد مرد دبیر

Ки гӯяндае буд ва ҳам ёдгир

که گوینده‌ای بود و هم یادگیر

Чунин гуфт кин нома сӯй мааст

چنین گفت کاین نامه سوی مهست

Ҷаҳондори парвизи яздони параст

جهاندار پرویز یزدان پرست

Ҷаҳондору бедору пидроми шаҳр

جهاندار و بیدار و پدرام شهر

Ки яздонаши тоҷ ва хирад дод баҳр

که یزدانش تاج و خرد داد بهر

Ҷаҳондори фарзанди ҳурмузади шоҳ

جهاندار فرزند هرمزد شاه

Ки зебоӣ тоҷасту зебои гоҳ

که زیبای تاج است و زیبای گاه

зи қайсари падари модари шери ном

ز قیصر پدر مادر شیر نام

Ки пояндаи бодои бадви ному ком

که پاینده بادا بدو نام و کام

Абои фар ва бо брзу пирӯзи бод

ابا فر و با برز و پیروز باد

Ҳамаи рӯзгоронаши наврӯзи бод

همه روزگارانش نوروز باد

Ба Эрону тӯронаш бар дасти рас

به ایران و تورانش بر دست رس

Ба шоҳии мабодоаши анбози кас

به شاهی مباداش انباز کس

Ҳамеша ба дили шоду равшани равон

همیشه به دل شاد و روشن روان

Ҳамеша хиради перу давлати ҷавон

همیشه خرد پیر و دولت جوان

Гарони мояи шоҳии Каюмарсӣ

گران مایه شاهی کیومرثی

Ҳамон пӯри Ҳушанги тҳмўрсӣ

همان پور هوشنگ طهمورثی

Падар бар падару писар бар писар

پدر بر پدر و پسر بر پسر

Мабодо ки ин гавҳар ояд ба сар

مبادا که این گوهر آید به سر

Барин пок яздон кунад офарин

برین پاک یزدان کند آفرین

Бузургони малику бузургони дайн

بزرگان ملک و بزرگان دین

На чун ту хазон ва на чун ту баҳор

نه چون تو خزان و نه چون تو بهار

На чун ту боиўони чин бар нигор

نه چون تو بایوان چین بر نگار

Ҳамаи мардумӣу ҳамаи ростӣ

همه مردمی و همه راستی

Мубиноади ҷонати бади костӣ

مبیناد جانت بد کاستی

Ба Эрону турону Ҳиндӯстон

به ایران و توران و هندوستان

Ҳамон тарк то рӯму ҷодўстон

همان ترک تا روم و جادوستان

Туро дод яздон ба покии нажод

تو را داد یزدان به پاکی نژاد

Касе чун ту аз пок модар назод

کسی چون تو از پاک مادر نزاد

Фаридун чу Эрони боирҷи супурд

فریدون چو ایران بایرج سپرد

зи рӯму зи чини номи мардии бабрад

ز روم و ز چین نام مردی ببرد

Бирав офарин кард рӯзи нахуст

برو آفرین کرد روز نخست

Дилашро зи кажӣ ва торӣ бишуст

دلش را ز کژی و تاری بشست

Ҳама бениёзӣу неки ахтарӣ

همه بی نیازی و نیک اختری

Бузургӣу мардӣу афсунгарӣ

بزرگی و مردی و افسونگری

Ту гӯйӣ ки яздони шуморо супурд

تو گویی که یزدان شما را سپرد

Вазони дигарон номи мардии бабрад

وزان دیگران نام مردی ببرد

Ҳунарпарвару род ва бахшанда ганҷ

هنر پرور و راد و بخشنده گنج

Азин тухма ҳаргиз набад кас ба ранҷ

ازین تخمهٔ هرگز نبد کس به رنج

Ниҳоданд бар душманони божу сов

نهادند بر دشمنان باژ و ساو

Бади андешатони боркаши ҳамчуи гов

بد اندیشتان بارکش همچو گاو

зи ҳангоми касрии нӯшин равон

ز هنگام کسری نوشین روان

Ки бодо ҳамеша рӯонаши ҷавон

که بادا همیشه روانش جوان

Ки аз жарф дарё баровард пай

که از ژرف دریا برآورد پی

Барон гӯнаи девори бедор кӣ

بران گونه دیوار بیدار کی

зи таркони ҳамаи бешаи норван

ز ترکان همه بیشهٔ نارون

Бишустанд вебии ранҷи гашти анҷуман

بشستند وبی رنج گشت انجمن

зи душмани брстнд чанде ҷаҳон

ز دشمن برستند چندی جهان

Бирав офарин аз киону маон

برو آفرین از کهان و مهان

зи тозӣу ҳиндӣу эрониён

ز تازی و هندی و ایرانیان

Бибастанд пешаши камар бар миён

ببستند پیشش کمر بر میان

Рўорўи чунин то ба марзи хазар

روارو چنین تا به مرز خزر

зи арминиаҳ то дар бохтар

ز ارمینیه تا در باختر

зи ҳитолу тарку Самарқанду чоч

ز هیتال و ترک و سمرقند و چاچ

Бузургон бо фару аўрнди втоҷ

بزرگان با فر و اورند وتاج

Ҳамаи кеҳтарон шумо бӯда анд

همه کهتران شما بوده‌اند

Барин бандагӣ бар гўо бӯда анд

برین بندگی بر گوا بوده‌اند

Ки шоҳони зи тухм Фаридун баданд

که شاهان ز تخم فریدون بدند

Дигар яксар аз дод берун баданд

دگر یکسر از داد بیرون بدند

Бад-ӣни хешӣ акнӯн ки ман карда ам

بدین خویشی اکنون که من کرده‌ام

Бузургӣ ба дониш бароварда ам

بزرگی به دانش برآورده‌ام

Бидон гӯнаи шодам ки ташна бар об

بدان گونه شادم که تشنه بر آب

Вагар сабзаи тира бар офтоб

وگر سبزهٔ تیره بر آفتاب

Ҷаҳондори бедор фаррух кунод

جهاندار بیدار فرخ کناد

Марои андарин рӯз посух кунод

مرا اندرین روز پاسخ کناد

Яке орзӯ хоҳам аз шаҳриёр

یکی آرزو خواهم از شهریار

Куҷои он сухан назд ӯ ҳаст хор

کجا آن سخن نزد او هست خوار

Ки дори масеҳо ба ганҷ шумост

که دار مسیحا به گنج شماست

Чу байнед донед гуфтори рост

چو بینید دانید گفتار راست

Баромади барин солиёни дароз

برآمد برین سالیان دراز

Сазад гар фиристад бмои шоҳи боз

سزد گر فرستد بما شاه باز

Бад-ӣни орзӯи шаҳриёри ҷаҳон

بدین آرزو شهریار جهان

Бибахшоед аз мо киону маон

ببخشاید از ما کهان و مهان

з гетӣ бирав бар кунанд офарин

ز گیتی برو بر کنند آفرین

Ки бе ту мабодои замону замин

که بی تو مبادا زمان و زمین

Бидон ман зи хусравпазирам сипос

بدان من ز خسرو پذیرم سپاس

Ниёйиш кунам рӯзу шаб дар се пос

نیایش کنم روز و شب در سه پاس

Ҳамон ҳадяу божу соўӣ ки ман

همان هدیه و باژ و ساوی که من

Фиристам ба наздики он анҷуман

فرستم به نزدیک آن انجمن

Пазирадпазирам сипосӣ бидон

پذیرد پذیرم سپاسی بدان

Мубиноади чашми ту рӯй бидон

مبیناد چشم تو روی بدان

Шавад фаррухи ин ҷашну ойини мо

شود فرخ این جشن و آیین ما

Дурахшон шавад дар ҷаҳони дайни мо

درخشان شود در جهان دین ما

Ҳамон рӯзаи поки икшнбдӣ

همان روزهٔ پاک یکشنبدی

з ҳар дар парастандаи эзадӣ

ز هر در پرستندهٔ ایزدی

Бирав сўкўорон бимоланд рӯй

برو سوکواران بمالند روی

Брўбри фаровони бсоинди мӯӣ

بروبر فراوان بسایند موی

Шавад он замон бар дили мо дуруст

شود آن زمان بر دل ما درست

Ки аз кӣнаи дилҳо бихоҳйми шаст

که از کینه دلها بخواهیم شست

Ки буд аз гуҳи оФридўни фароз

که بود از گه آفریدون فراز

Ки бо тӯру силам андар омад броз

که با تور و سلم اندر آمد براز

Шавад кишвари осӯда аз тохтан

شود کشور آسوده از تاختن

Ба ҳар гӯшае кӣнаҳо сохтан

به هر گوشه‌ای کینه ها ساختن

Зану кӯдаки рӯмён барда анд

زن و کودک رومیان برده‌اند

Дили мо з ҳар гӯна озурда анд

دل ما ز هر گونه آزرده‌اند

Барин хешии мо ҷаҳони роми гашт

برین خویشی ما جهان رام گشت

Ҳамаи кори беҳудаи пидроми гашт

همه کار بیهوده پدرام گشت

Дуруди ҷаҳони офарин бар ту бод

درود جهان آفرین بر تو باد

Ҳамон офарини замин бар ту бод

همان آفرین زمین بر تو باد

Чу он нома қайсар омад ббн

چو آن نامهٔ قیصر آمد ببن

Ҷаҳондор бишунид чандон сухан

جهاندار بشنید چندان سخن

Азон нома шуд шоҳи хуррами ниҳон

ازان نامه شد شاه خرم نهان

Бирав тоза шуд рӯзгори маон

برو تازه شد روزگار مهان

Басӣ офарин кард брхонгӣ

بسی آفرین کرد برخانگی

Бадв гуфт бас кун зи бегонагӣ

بدو گفت بس کن ز بیگانگی

Гиронмояро ҷойгаҳ сохтанд

گرانمایه را جایگه ساختند

Ду айвон фаррух бипардохтанд

دو ایوان فرخ بپرداختند

Ббрднди чизе ки боист барад

ببردند چیزی که بایست برد

Ба наздики он марди бедори гирд

به نزدیک آن مرد بیدار گرد

Биёмад бидид он гузин ҷойгоҳ

بیامد بدید آن گزین جایگاه

Вазони пас ҳаме буд наздики шоҳ

وزان پس همی‌بود نزدیک شاه

Бихон ва набеду шикор ва нишаст

بخوان و نبید و شکار و نشست

Ҳаме буд бо шоҳи меҳтари параст

همی‌بود با شاه مهتر پرست

Барин гӯнаи як моҳи наздики шоҳ

برین گونه یک ماه نزدیک شاه

Ҳаме буд шодони дилу неки хоҳ

همی‌بود شادان دل و نیک خواه