Чўик моҳ шуд нома посух навишт

چویک ماه شد نامه پاسخ نوشت

Суханҳои бо мағз ва фаррух навишт

سخنهای با مغز و فرخ نوشت

Срномаҳ гуфт офарини маон

سرنامه گفت آفرین مهان

Барон боди кӯ бод дорад ҷаҳон

بران باد کو باد دارد جهان

Бад ва нек бинад зи яздони пок

بد و نیک بیند ز یزدان پاک

Взў дорад андари ҷаҳони биму бок

وزو دارد اندر جهان بیم و باک

Кунад офарин бар худованди меҳр

کند آفرین بر خداوند مهر

Казин гӯна бар пой дорад сипеҳр

کزین گونه بر پای دارد سپهر

Нахуст онк кардӣ ситоиши маро

نخست آنک کردی ستایش مرا

Ба нома намӯдӣ ниёйиши маро

به نامه نمودی نیایش مرا

Бдонстму шод гаштам бидон

بدانستم و شاد گشتم بدان

Сухани гуфтани тоҷўри бхрдон

سخن گفتن تاجور بخردان

Пазируфтами он номвари ганҷи ту

پذیرفتم آن نامور گنج تو

Нахоҳам ки чандон буд ранҷи ту

نخواهم که چندان بود رنج تو

Азирои ҷаҳондори яздони пок

ازیرا جهاندار یزدان پاک

Баровард буми туро бар смок

برآورد بوم تو را بر سماک

зи ҳинду зи сақлобу чину хазар

ز هند و ز سقلاب و چین و خزر

Чунин арҷманд омад он бум ва бар

چنین ارجمند آمد آن بوم و بر

Чаҳ мардӣ чаҳ дониш чаҳ парҳезу дайн

چه مردی چه دانش چه پرهیز و دین

зи яздони шуморо расед офарин

ز یزدان شما را رسید آفرین

Чу кори омадами пеши ёрами бадӣ

چو کار آمدم پیش یارم بدی

Баҳри донишии ғмгсорми бадӣ

بهر دانشی غمگسارم بدی

Чунон шоди гаштами зи пайванди ту

چنان شاد گشتم ز پیوند تو

Бад-ӣни пари ҳунари поки фарзанди ту

بدین پر هنر پاک فرزند تو

Ки кеҳтар набошад ба фарзанди хеш

که کهتر نباشد به فرزند خویش

Ббўм ва бару поки пайванди хеш

ببوم و بر و پاک پیوند خویش

Ҳамаи меҳтарони пушти бргоштнд

همه مهتران پشت برگاشتند

Маро дар ҷаҳони хори бгзоштнд

مرا در جهان خوار بگذاشتند

Ту танҳо биҷои падар будем

تو تنها بجای پدر بودیم

Ҳамон аз падари бештар будем

همان از پدر بیشتر بودیم

Туро ҳамчунон дорам акнӯн ки шоҳ

تو را همچنان دارم اکنون که شاه

Падар бинад озодау неки хоҳ

پدر بیند آزاده و نیک خواه

Дигар ҳарч гуфтӣ зи ширўии ман

دگر هرچ گفتی ز شیروی من

Азон поки тани пушту неруии ман

ازان پاک تن پشت و نیروی من

Бдонстм ва офарин хондам

بدانستم و آفرین خواندم

Барон дайни туро пок дайн хондам

بران دین تو را پاک دین خواندم

Дигар ҳарч гуфтӣ зи покизаи дайн

دگر هرچ گفتی ز پاکیزه دین

зи икшнбдии рӯза ба офарин

ز یکشنبدی روزهٔ به آفرین

Ҳама хонд бар мо якояки дабир

همه خواند بر ما یکایک دبیر

Суханҳои боистау дилпазир

سخنهای بایسته و دلپذیر

Бмо бар зи дайни куҳан нанг нест

بما بر ز دین کهن ننگ نیست

Ба гетӣ ба аз дайн Ҳушанг нест

به گیتی به از دین هوشنگ نیست

Ҳама доду некӣ ва шармасту меҳр

همه داد و نیکی و شرمست و مهر

Нигаҳ кардани андари шумори сипеҳр

نگه کردن اندر شمار سپهر

Ба ҳастӣ яздони нюашони терм

به هستی یزدان نیوشان ترم

Ҳамеша сӯй дод кӯашони терм

همیشه سوی داد کوشان ترم

Ндонем анбозу пайванду ҷуфт

ندانیم انباز و پیوند و جفت

Нагардад ниҳон ва нагардад наҳуфт

نگردد نهان و نگردد نهفت

Дар андеша дил нагунҷад худоӣ

در اندیشهٔ دل نگنجد خدای

Ба ҳастӣ ҳамӯи бошиддати раҳнамоӣ

به هستی همو باشدت رهنمای

Дигар кати зи дори масеҳои сухан

دگر کت ز دار مسیحا سخن

Биёад омад аз рӯзгори куҳан

بیاد آمد از روزگار کهن

Мадони дайн ки бошад ба хӯбии бпоӣ

مدان دین که باشد به خوبی بپای

Бидон дайн набошад хиради раҳнамоӣ

بدان دین نباشد خرد رهنمای

Касеро ки хуонеи ҳамеи сӯгвор

کسی را که خوانی همی سوگوار

Ки карданд пайғамбарашро бидор

که کردند پیغمبرش را بدار

Ки гуяд ки фарзанди яздони бади ӯй

که گوید که فرزند یزدان بد اوی

Барон дор бар куштаи хандони бади ӯй

بران دار بر کشته خندان بد اوی

Чу пӯр падар рафт сӯии падар

چو پور پدر رفت سوی پدر

Ту андӯҳи ин чӯб пуда махӯр

تو اندوه این چوب پوده مخور

зи қайсар чу беҳуда омад сухан

ز قیصر چو بیهوده آمد سخن

Бихандади барин кори марди куҳан

بخندد برین کار مرد کهن

Ҳамон дор исо наярзад ба ранҷ

همان دار عیسی نیرزد به رنج

Ки шоҳон ниҳоданд онро ба ганҷ

که شاهان نهادند آن را به گنج

Аз Эрон чу чӯбӣ фиристам биравам

از ایران چو چوبی فرستم بروم

Бихандади бмо бар ҳамаи марзу бум

بخندد بما بر همه مرز و بوم

Ба мӯбад набояд ки тарсо шудам

به موبد نباید که ترسا شدم

Гар аз баҳри Марям скўбо шудам

گر از بهر مریم سکوبا شدم

Дигар орзӯи ҳарч бояд бихоҳ

دگر آرزو هرچ باید بخواه

Шумори сӯй мо кушодаст роҳ

شمار سوی ما گشادست راه

Писандидам он ҳадяҳои ту низ

پسندیدم آن هدیه های تو نیز

Куҷои ранҷи барадии з ҳар гӯнаи чиз

کجا رنج بردی ز هر گونه چیز

Ба ширўӣ бахшедам ин бардаи ранҷ

به شیروی بخشیدم این برده رنج

Пай афгандам ӯро яке тозаи ганҷ

پی افگندم او را یکی تازه گنج

зи рӯму зи Эрони пар андеша ам

ز روم و ز ایران پر اندیشه‌ام

Шаби тира андеша шуд пеша ам

شب تیره اندیشه شد پیشه‌ام

Битарсам ки ширўӣ гардад баланд

بترسم که شیروی گردد بلند

Расонад ба рӯм ва ба Эрони газанд

رساند به روم و به ایران گزند

Нахуст андар ояд зи силами бузург

نخست اندر آید ز سلم بزرگ

зи Искандари он кӣнаи дори сутург

ز اسکندر آن کینه دار سترگ

зи кини нави ойину кини куҳан

ز کین نو آیین و کین کهن

Магар дар ҷаҳон тоза гардад сухан

مگر در جهان تازه گردد سخن

Суханҳо ки пурсидам аз духтарат

سخنها که پرسیدم از دخترت

Чунон дон ки ӯ тоза кард афсарат

چنان دان که او تازه کرد افسرت

Бад-ӣн масеҳо бакӯшад ҳаме

بدین مسیحا بکوشد همی

Суханҳои мо кам ниўшди ҳаме

سخنهای ما کم نیوشد همی

Ба ором шодасту пирўзбхт

به آرام شادست و پیروزبخت

Бад-ӣни хусравонеи нави ойини дарахт

بدین خسروانی نو آیین درخت

Ҳамеша ҷаҳондори ёри ту бод

همیشه جهاندار یار تو باد

Сари ахтари андари канори ту бод

سر اختر اندر کنار تو باد

Ниҳоданд бар нома бар меҳри шоҳ

نهادند بر نامه بر مهر شاه

Ҳаме дошт хроди брзини нигоҳ

همی‌داشت خراد برزین نگاه

Кушоданд зон пас дар ганҷи боз

گشادند زان پس در گنج باز

Куҷо гирд кард ӯ ба рӯзи дароз

کجا گرد کرد او به روز دراز

Нахустин саду шасти бндоўсӣ

نخستین صد و شست  بنداوسی

Ки пндоўсӣ хондаш порсӣ

که پنداوسی خواندش پارسی

Ба гавҳари бёгндаҳ ҳар як чу санг

به گوهر بیاگنده هر یک چو سنگ

Ниҳоданд бар ҳар яке меҳри танг

نهادند بر هر یکی مهر تنگ

Барон ҳар яке донаҳо сад ҳазор

بران هر یکی دانه ها صد هزار

Баҳо буд бар дафтари шаҳриёр

بها بود بر دفتر شهریار

Биоварад сесад шутури сурхи мӯӣ

بیاورد سیصد شتر سرخ موی

Сияҳи чашму оростаи роҳи ҷӯй

سیه چشم و آراسته راه جوی

Марон ҳар якеро дирами ду ҳазор

مران هر یکی را درم دو هزار

Баҳо дода бади номвари шаҳриёр

بها داده بد نامور شهریار

зи дебои чинии саду чли ҳазор

ز دیبای چینی صد و چل هزار

Азон чанд зарбафти гўҳрнгор

ازان چند زربفت گوهرنگار

Дигар панҷсад дар хўшоб буд

دگر پانصد در خوشاب بود

Ки ҳар донае қатраи об буд

که هر دانه‌ای قطرهٔ آب بود

Саду шасти ёқӯт чун нордон

صد و شست یاقوت چون ناردان

Писандидаи мардуми кордон

پسندیدهٔ مردم کاردان

зи ҳиндӣу чинӣ ва аз барбарӣ

ز هندی و چینی و از بربری

зи мисрӣ ва аз ҷомаи паҳлавӣ

ز مصری و از جامهٔ پهلوی

зи чизе ки хезади з ҳар кишварӣ

ز چیزی که خیزد ز هر کشوری

Ки чунон набад дар ҷаҳони дайгарӣ

که چونان نبد در جهان دیگری

Фиристод сесад штрўори бор

فرستاد سیصد شتروار بار

Аз Эрон бар қайсари номдор

از ایران بر قیصر نامدار

Яке халъат афганд бар хонагӣ

یکی خلعت افگند بر خانگی

Фузунтар зи хешӣу бегонагӣ

فزون‌تر ز خویشی و بیگانگی

Ҳамон ҷомау тахту асбу стом

همان جامه و تخت و اسب و ستام

зи пўшидниҳо ки барадем ном

ز پوشیدنیها که بردیم نام

бад-инсон чунин сад шутури боркрд

بدینسان چنین صد شتر بارکرد

Аз он даҳ штрбор динор кард

از آن ده شتربار دینار کرد

Бубахшед бар файласуфони дирам

ببخشید بر فیلسوفان درم

зи динору ҳаргунае беш вкм

ز دینار و هرگونه‌ای بیش وکم

Бирафтанд шодон азон марзи вбўм

برفتند شادان ازان مرز وبوم

Ба наздики қайсари з Эрон биравам

به نزدیک قیصر ز ایران بروم

Ҳамаи меҳтарони хонданди офарин

همه مهتران خواندند آفرین

Барон пари ҳунари шаҳриёри замин

بران پر هنر شهریار زمین

Кунун достони куҳан нав кунем

کنون داستان کهن نو کنیم

Суханҳои ширин ва хусрав кунем

سخنهای شیرین و خسرو کنیم