Куҳан гашта ин номаи бостон

کهن گشته این نامهٔ باستان

зи гуфтору кирдори он расатон

ز گفتار و کردار آن راستان

Ҳаме нўкнм гуфтаҳо зини сухан

همی نوکنم گفته‌ها زین سخن

зи гуфтори бедори марди куҳан

ز گفتار بیدار مرد کهن

Буд бист шаш бори биўри ҳазор

بود بیت، شش بار بیور هزار

Суханҳои шоистау ғмгсор

سخنهای شایسته و غمگسار

Набинад касе номаи порсӣ

نبیند کسی نامهٔ پارسی

Навишта ба абёти садбори сӣ

نوشته به ابیات صدبار سی

Агар бозҷӯии дарави байти бад

اگر بازجویی درو بیت بد

Ҳамоно ки кам бошад аз панҷсад

همانا که کم باشد از پانصد

Чунин шаҳриёрӣ ва бахшанда Эй

چنین شهریاری و بخشنده‌ای

Ба гетии зи шоҳони дарахшнда Эй

به گیتی ز شاهان درخشنده‌ای

Накард андарин достонҳо нигоҳ

نکرد اندرین داستانها نگاه

зи бдгўӣу бахт бад омад гуноҳ

ز بدگوی و بخت بد آمد گناه

Ҳасад кард бдгўӣ дар кори ман

حسد کرد بدگوی در کار من

Таба шуд бар шоҳи бозори ман

تبه شد بر شاه بازار من

Чу солори шоҳи ин суханҳои нағз

چو سالار شاه این سخنهای نغز

Бихонад бибинад ба покизаи нағз

بخواند ببیند به پاکیزه نغز

зи ганҷаши ман эдар шавам шодмон

ز گنجش من ایدر شوم شادمان

Казу даври бодои бади бадгумон

کزو دور بادا بد بدگمان

Вазон пас кунад ёд бар шаҳриёр

وزان پس کند یاد بر شهریار

Магари тухми ранҷ ман ояд бабор

مگر تخم رنج من آید ببار

Ки ҷовиди боди афсару тахти ӯй

که جاوید باد افسر و تخت اوی

зи хуршеди тобандатар бахти ӯй

ز خورشید تابنده‌تر بخت اوی

Чунин гуфт донандаи деҳқони пер

چنین گفت داننده دهقان پیر

Ки дониш буд мардро дастгир

که دانش بود مرد را دستگیر

Ғаму шодмонӣ бибояд кашид

غم و شادمانی بباید کشید

з ҳар шӯру талхӣ бибояд чашид

ز هر شور و تلخی بباید چشید

Ҷавонони донандау богуҳар

جوانان داننده و باگهر

Нагиранд бе озмоиши ҳунар

نگیرند بی آزمایش هنر

Чу парвизи нобок буду ҷавон

چو پرویز ناباک بود و جوان

Падари зиндау пӯр чун паҳлавон

پدر زنده و پور چون پهلوان

Варо дар замини дӯсти ширини бадӣ

ورا در زمین دوست شیرین بدی

Бирав бар чу равшани ҷаҳони байни бадӣ

برو بر چو روشن جهان بین بدی

Писандаш набӯдӣ ҷузв дар ҷаҳон

پسندش نبودی جزو در جهان

зи хубони вази духтарони маон

ز خوبان و از دختران مهان

зи ширини ҷудо буд як рӯзгор

ز شیرین جدا بود یک روزگار

Бидон гуҳ ки бад дар ҷаҳони шаҳриёр

بدان گه که بد در جهان شهریار

Бигард ҷаҳон дар беором буд

بگرد جهان در بی‌آرام بود

Ки кораши ҳамаи разми баҳром буд

که کارش همه رزم بهرام بود

Чу хусрав ба пурдухт чанде ба меҳр

چو خسرو بپردخت چندی به مهر

Шабу рӯзи гирёни бадии хуби чеҳр

شب و روز گریان بدی خوب‌چهر