Чу огоҳӣ омад зи хусрав ба роҳ

چو آگاهی آمد ز خسرو به راه

Ба назд бузургон ва назд сипоҳ

به نزد بزرگان و نزد سپاه

Ки ширин ба мшкўӣ хусрав шудаст

که شیرین به مشکوی خسرو شدست

Куҳан буд кори ҷаҳони нўшдст

کهن بود کار جهان نوشدست

Ҳамаи шаҳр зон кор ғамгин шуданд

همه شهر زان کار غمگین شدند

Пари андешау дард ва нафрин шуданд

پر اندیشه و درد و نفرین شدند

Нарафтанд наздики хусрави се рӯз

نرفتند نزدیک خسرو سه روز

Чаҳорум чу бФрўхт гетӣ фурӯз

چهارم چو بفروخت گیتی فروز

Фиристод хусрави маонро бихонад

فرستاد خسرو مهان را بخواند

Бгоҳ гарони моягони брншонд

بگاه گران مایگان برنشاند

Бадишон чунин гуфт кин рӯз чанд

بدیشان چنین گفت کاین روز چند

Надидам шуморо шудам мустаманд

ندیدم شما را شدم مستمند

Бёзрдм аз баҳри озоратон

بیازردم از بهر آزارتان

Пурандешаи гаштами зи тиморатон

پراندیشه گشتم ز تیمارتان

Ҳаме гуфту посухи надоди инчи кас

همی‌گفت و پاسخ نداد ایچ‌کس

зи гуфтан забонҳо бибастанд бас

ز گفتن زبانها ببستند بس

Ҳронкс ки ӯ дошт озору хашм

هرآنکس که او داشت آزار و خشم

Якояк ба мӯбад намуданд чашм

یکایک به موبد نمودند چشم

Чу мӯбад чунон дид барпоӣ хост

چو موبد چنان دید برپای خاست

Ба хусрав чунин гуфт к-эй род варост

به خسرو چنین گفت کای راد وراست

Ба рӯз ҷавонӣ шудӣ шаҳриёр

به روز جوانی شدی شهریار

Басии нек ва бад дидӣ аз рӯзгор

بسی نیک و بد دیدی از روزگار

Шунидӣ басии неку бад дар ҷаҳон

شنیدی بسی نیک و بد در جهان

зи кори бузургону кори маон

ز کار بزرگان و کار مهان

Кунун тухмаи меҳтар олӯда шуд

کنون تخمهٔ مهتر آلوده شد

Бузургии азин тухма полуда шуд

بزرگی ازین تخمهٔ پالوده شد

Падари поку модар буд бе ҳунар

پدر پاک و مادر بود بی‌هنر

Чунон дон ки покӣ наёяд бабр

چنان دان که پاکی نیاید ببر

з кажӣ наҷуед касе ростӣ

ز کژی نجوید کسی راستی

Ки аз ростии бркнии костӣ

که از راستی برکنی کاستی

Дили мо ғамӣ шуд зи деви сутург

دل ما غمی شد ز دیو سترگ

Ки шуд ёр бо шаҳриёри бузург

که شد یار با شهریار بزرگ

Ба Эрон агар зан набӯдӣ ҷузин

به ایران اگر زن نبودی جزین

Ки хусрав бадв хондӣ офарин

که خسرو بدو خواندی آفرین

Набӯдӣ чу ширин ба мшкўӣ ӯ

نبودی چو شیرین به مشکوی او

Баҳри ҷои равшани бадӣ рӯй ӯ

بهر جای روشن بدی روی او

Ниёконати он донишии расатон

نیاکانت آن دانشی راستان

Накарданд ёд аз чунин достон

نکردند یاد از چنین داستان

Чўгшти он суханҳои мӯбади дароз

چوگشت آن سخنهای موبد دراز

Шаҳаншоҳи посухи надоди инчи боз

شهنشاه پاسخ نداد ایچ‌باز

Чунин гуфт мӯбад ки фардои пагоҳ

چنین گفت موبد که فردا پگاه

Биёем яксар бад-ӣни боргоҳ

بیاییم یکسر بدین بارگاه

Магари посух шоҳ ёбем боз

مگر پاسخ شاه یابیم باز

Ки имрӯзмон шуд суханҳо дароз

که امروزمان شد سخنها دراز

Дигар рӯзи шабгири бархестанд

دگر روز شبگیر برخاستند

Ҳамаи бандагиро биёростанд

همه بندگی را بیاراستند

Яке гуфт мӯбад надонист гуфт

یکی گفت موبد ندانست گفت

Дигар гуфт кон бо хирад буд ҷуфт

دگر گفت کان با خرد بود جفت

Сиўм гуфт ки имрӯз посух диҳад

سیوم گفت که امروز پاسخ دهد

Сазад зу ки овози фаррух наад

سزد زو که آواز فرخ نهد

Ҳама мӯбадон барграфтанд роҳ

همه موبدان برگرفتند راه

Хиромон бирафтанд наздики шоҳ

خرامان برفتند نزدیک شاه

Бузургон гузиданд ҷой нишаст

بزرگان گزیدند جای نشست

Биёмад яке марди таштии бадаст

بیامد یکی مرد تشتی بدست

Чу хуршеди рухшандаи полудаи гашт

چو خورشید رخشنده پالوده گشت

Якояк барон меҳтарони бргзшт

یکایک بران مهتران برگذشت

Бтшти андаруни рехташи хӯни гарм

بتشت اندرون ریختش خون گرم

Чу наздик шуд ташт биниҳод нарм

چو نزدیک شد تشت بنهاد نرم

Аз он ташт ҳаркас бипечед рӯй

از آن تشت هرکس بپیچید روی

Ҳамаи анҷумани гашт пар гуфту гӯй

همه انجمن گشت پر گفت و گوی

Ҳаме кард ҳар кас ба хусрави нигоҳ

همی‌کرد هر کس به خسرو نگاه

Ҳамаи анҷумани хира аз бими шоҳ

همه انجمن خیره از بیم شاه

Ба эрониён гуфт кин хӯн кист

به ایرانیان گفت کاین خون کیست

Ниҳодаи бтшти андар аз баҳр чист

نهاده بتشت اندر از بهر چیست

Бадв гуфт мӯбад ки хӯни палид

بدو گفت موبد که خون پلید

Казу душманаши гашт ҳркш бидид

کزو دشمنش گشت هرکش بدید

Чўмўбд чунин гуфт бардошташ

چوموبد چنین گفت برداشتش

Ҳама даст барадаст бгзоштш

همه دست بردست بگذاشتش

зи хӯни ташти пар моя карданд пок

ز خون تشت پر مایه کردند پاک

Бибастанд равшан ба об ва ба хок

ببستند روشن به آب و به خاک

Чу равшан шуду поки ташти палид

چو روشن شد و پاک تشت پلید

Бикради онк ӯ шастаи бади прнбид

بکرد آنک او شسته بد پرنبید

Бамӣ бар прагаанд машки вглоб

بمی بر پراگند مشک وگلاب

Шуд он ташт беранг чун офтоб

شد آن تشت بی‌رنگ چون آفتاب

з ширин барон ташти бади раҳнамӯн

ز شیرین بران تشت بد رهنمون

Ки оғоз чун буду фарҷом чун

که آغاز چون بود و فرجام چون

Ба мӯбад чунин гуфт хусрав ки ташт

به موبد چنین گفت خسرو که تشت

Ҳамоно бади ингар дигаргунаи гашт

همانا بد این گر دگرگونه گشت

Бадв гуфт мӯбад ки нӯшаи бадӣ

بدو گفت موبد که نوشه بدی

Падедор шуд некӯӣ аз бадӣ

پدیدار شد نیکوی از بدی

БФрмони зи дӯзахи тўкрдии биҳишт

بفرمان ز دوزخ توکردی بهشت

Ҳамон хуб кардӣ ту кирдори зишт

همان خوب کردی تو کردار زشت

Чунин гуфт хусрав ки ширини бшҳр

چنین گفت خسرو که شیرین بشهر

Чунон бад ки он бе маниши ташти заҳр

چنان بد که آن بی‌منش تشت زهر

Кунун ташт мешуд ба мшкўии мо

کنون تشت می شد به مشکوی ما

Барин гӯна пурбӯ шуд азбўии мо

برین گونه پربو شد ازبوی ما

зи ман гашти бадноми ширини нахуст

ز من گشت بدنام شیرین نخست

зи прмоигон номадорӣ наҷуст

ز پرمایگان نامداری نجست

Ҳамаи меҳтарони хонданди офарин

همه مهتران خواندند آفرین

Ки бе тоҷи втхтти мабодои замин

که بی‌تاج وتختت مبادا زمین

Баӣ он фазояд ки ту ба кунӣ

بهی آن فزاید که تو به کنی

Ма он шуд бгитӣ ки тўмаҳ кунӣ

مه آن شد بگیتی که تومه کنی

Ки ҳам шоҳи ваҳми мӯбади ваҳми радӣ

که هم شاه وهم موبد وهم ردی

Магар бар замини сояи эзадӣ

مگر بر زمین سایهٔ ایزدی