Ҳаме ҳар замони шоҳи бартари гузашт

همی هر زمان شاه برتر گذشت

Чўшди соли шоҳяш бар бист ва ҳашт

چوشد سال شاهیش بر بیست و هشت

Касеро нашуд бар дараш кори бад

کسی را نشد بر درش کار بد

зи даргоҳ огоҳ шуд борбад

ز درگاه آگاه شد باربد

Бадв гуфт ҳар кас ки шоҳи ҷаҳон

بدو گفت هر کس که شاه جهان

Гузидаст ромишгарӣ дар ниҳон

گزیده‌ست رامشگری در نهان

Агар бо ту ӯро баробар кунад

اگر با تو او را برابر کند

Туро бар сари саркаш афсар кунад

تو را بر سر سرکش افسر کند

Чу бишунид марди он бҷўшидши оз

چو بشنید مرد آن بجوشیدش آز

Вгрчаҳ набӯдаш ба чизеи ниёз

وگرچه نبودش به چیزی نیاز

з кишвар бишуд то ба даргоҳи шоҳ

ز کشور بشد تا به درگاه شاه

Ҳаме кард ромишгаронро нигоҳ

همی‌کرد رامشگران را نگاه

Чўбшниди саркаши дилаш тира шуд

چوبشنید سرکش دلش تیره شد

Ба захми сурӯди андрў хира шуд

به زخم سرود اندرو خیره شد

Биёмад ба даргоҳи солори бор

بیامد به درگاه سالار بار

Дирам карду динор чанде нисор

درم کرد و دینار چندی نثار

Бадв гуфт ромишгарӣ бар дуруст

بدو گفت رامشگری بر درست

Ки аз ман ба солу ҳнрбртрст

که از من به سال و هنربرترست

Набояд ки дар пеш хусрав шавад

نباید که در پیش خسرو شود

Ки мо куҳна гаштем ва ӯ нав шавад

که ما کهنه گشتیم و او نو شود

зи саркаш чу бишунид дарбони шоҳ

ز سرکش چو بشنید دربان شاه

зи ромишгар сода барбаст роҳ

ز رامشگر ساده بربست راه

Чу рафтӣ ба наздик ӯ борбад

چو رفتی به نزدیک او باربد

Ҳамаш кори бад буд ва ҳам бори бад

همش کار بد بود و هم بار بد

Надодии варои бори солори бор

ندادی ورا بار سالار بار

На низаш бадии мардумии хостор

نه نیزش بدی مردمی خواستار

Чу навмеди баргашт зон боргоҳ

چو نومید برگشت زان بارگاه

Або барбат омад сӯии боғи шоҳ

ابا بربط آمد سوی باغ شاه

Куҷои боғбон буд мрдўии ном

کجا باغبان بود مردوی نام

Шуд аз диданаши борбади шодком

شد از دیدنش باربد شادکام

Бидон боғ рафтӣ ба наврӯзи шоҳ

بدان باغ رفتی به نوروز شاه

Ду ҳафта ббўдӣ бидон ҷашнгоҳ

دو هفته ببودی بدان جشنگاه

Сабки борбад назд мрдўӣ шуд

سبک باربد نزد مردوی شد

Ҳам он рӯз бо мард ҳамбуи шуд

هم آن روز با مرد همبوی شد

Чунин гуфт бо боғбони борбад

چنین گفت با باغبان باربد

Ки гӯйии ту ҷонӣ ва ман колбуд

که گویی تو جانی و من کالبد

Кунун орзӯ хоҳам аз ту яке

کنون آرزو خواهم از تو یکی

Кҷоҳсти наздики ту андакӣ

کجاهست نزدیک تو اندکی

Чу ояд бад-ӣни боғи шоҳи ҷаҳон

چو آید بدین باغ شاه جهان

Марои роҳи даҳ тоббинми ниҳон

مرا راه ده تاببینم نهان

Ки точўн буд шоҳро ҷашнгоҳ

که تاچون بود شاه را جشنگاه

Бубинами наҳуфтаи яке рӯй шоҳ

ببینم نهفته یکی روی شاه

Бадв гуфт мрдўӣ коидўн кунам

بدو گفت مردوی کایدون کنم

зи мағзи ту андеша берун кунам

ز مغز تو اندیشه بیرون کنم

Чу хусрави ҳаме хост коед ббоғ

چو خسرو همی‌خواست کاید بباغ

Дил мизбон шуд чу равшани чароғ

دل میزبان شد چو روشن چراغ

Бар борбад шуд бигуфт онки шоҳ

بر باربد شد بگفت آنک شاه

Ҳаме рафт хоҳад барон ҷашнгоҳ

همی‌رفت خواهد بران جشنگاه

Ҳамаи ҷомаро борбад сабз кард

همه جامه را باربد سبز کرد

Ҳамон барбат ва равад нангу набард

همان بربط و رود ننگ و نبرد

Бишуд тобҷоиӣ ки хусрав шудӣ

بشد تابجایی که خسرو شدی

Баҳорони нишастани гуҳӣ нав шудӣ

بهاران نشستن گهی نو شدی

Яке сарви бади сабзу баргаши гшн

یکی سرو بد سبز و برگش گشن

Варои шох чун размгоҳи пшн

ورا شاخ چون رزمگاه پشن

Барон сарв шуд барбати андари канор

بران سرو شد بربط اندر کنار

Замонии ҳаме буд то шаҳриёр

زمانی همی‌بود تا شهریار

з айвон биёмад бидон ҷашнгоҳ

ز ایوان بیامد بدان جشنگاه

Биёрост пирӯзгари ҷои шоҳ

بیاراست پیروزگر جای شاه

Биёмад парӣ чеҳра мегусор

بیامد پری چهرهٔ میگسار

Яке ҷом бар каф бар шаҳриёр

یکی جام بر کف بر شهریار

Ҷаҳондори бастади з кӯдак набед

جهاندار بستد ز کودک نبید

Булӯр аз месурх шуд нопадид

بلور از می سرخ شد ناپدید

Бдонгаҳ ки хуршеди баргашти зард

بدانگه که خورشید برگشت زرد

Ҳаме буд тогшти шаби ложвард

همی‌بود تاگشت شب لاژورد

Зананда барон сарв бардошт равад

زننده بران سرو برداشت رود

Ҳамон сохтаи паҳливонии сурӯд

همان ساخته پهلوانی سرود

Яке нағзи дастони бузад бар дарахт

یکی نغز دستان بزد بر درخت

Казон хира шуд марди бидорбхт

کزان خیره شد مرد بیداربخت

Сурӯдӣ ба овоз хуш баркашид

سرودی به آواز خوش برکشید

Ки акнӯн ту хоняш дод офарид

که اکنون تو خوانیش داد آفرید

Бимонаданд як маҷлиси андари шигифт

بماندند یک مجلس اندر شگفت

Ҳамеи ҳаркасии рой дигар гирифт

همی هرکسی رای دیگر گرفت

Бидон номдорон бифармуд шоҳ

بدان نامداران بفرمود شاه

Ки ҷӯянди сартосари он ҷашнгоҳ

که جویند سرتاسر آن جشنگاه

Фаровон биҷустанд ва боз омаданд

فراوان بجستند و باز آمدند

Ба наздики хусрав фароз омаданд

به نزدیک خسرو فراز آمدند

Ҷаҳондида онгаҳ раҳ андар гирифт

جهاندیده آنگه ره اندر گرفت

Ки аз бахти шоҳ ин набошад шигифт

که از بخت شاه این نباشد شگفت

Ки гардад гули сабзи ромишгараш

که گردد گل سبز رامشگرش

Ки ҷовиди бодои сару афсараш

که جاوید بادا سر و افسرش

Биоварад ҷомӣ дигар мегусор

بیاورد جامی دگر میگسار

Чу аз хуби рухи бастади он шаҳриёр

چو از خوب رخ بستد آن شهریار

Зананда дигаргун биёрост равад

زننده دگرگون بیاراست رود

Баровард ногоҳ дигари сурӯд

برآورد ناگاه دیگر سرود

Ки пайкори гардиши ҳамеи хонданд

که پیکار گردش همی‌خواندند

Чунин номи зи овоз ӯ ронданд

چنین نام ز آواز او راندند

Чу он донишӣ гуфт ва хусрав шунид

چو آن دانشی گفت و خسرو شنید

Ба овоз ӯ ҷом медар кашид

به آواز او جام می در کشید

Бифармуд кин робҷоӣ оваред

بفرمود کاین رابجای آورید

Ҳамаи боғи як сар ба пой оваред

همه باغ یک سر به پای آورید

Биҷустанд бисёр ҳар сӯии боғ

بجستند بسیار هر سوی باغ

Ббрднди зери дарахтони чароғ

ببردند زیر درختان چراغ

Надиданд чизеи ҷуз аз беду сарв

ندیدند چیزی جز از بید و سرو

Хиромон ба зери гули андари тзрў

خرامان به زیر گل اندر تذرو

Шаҳаншоҳи пас ҷоми дигари бхўост

شهنشاه پس جام دیگر بخواست

Бар овози срброўрди рост

بر آواز سربرآورد راست

Баромад дигар бораи бонги сурӯд

برآمد دگر باره بانگ سرود

Ҳамон сохта карда овоз равад

همان ساخته کرده آواز رود

Ҳамеи сабз дар сабзи хуоне кунун

همی سبز در سبز خوانی کنون

Барин гӯнаи созанди макру фусун

برین گونه سازند مکر و فسون

Чўбшниди парвиз барпоӣ хост

چوبشنید پرویز برپای خاست

Ба овоз ӯ бар яке ҷоми хост

به آواز او بر یکی جام خواست

Ки буд андари он ҷоми як ман набед

که بود اندر آن جام یک من نبید

Ба икдм май равшан андар кашид

به یکدم می روشن اندر کشید

Чунин гуфт кингар фириштаи бадӣ

چنین گفت کاین گر فرشته بدی

зи машк ва зънбр сиришта бадӣ

ز مشک و زعنبر سرشته بدی

Вагар дев будӣ нагуфтӣ сурӯд

وگر دیو بودی نگفتی سرود

Ҳамон низ нашинохтӣ захм равад

همان نیز نشناختی زخم رود

Биҷавӣед дрбоғ то ин куҷост

بجویید درباغ تا این کجاست

Ҳамаи боғу гулшани чапу дасти рост

همه باغ و گلشن چپ و دست راست

Даҳону буриши пари з гавҳар кунам

دهان و برش پر ز گوهر کنم

Барин равад созонаш меҳтар кунам

برین رود سازانش مهتر کنم

Чу бишунид ромишгари овози ӯй

چو بشنید رامشگر آواز اوی

Ҳамон хуби гуфтори дмсози ӯй

همان خوب گفتار دمساز اوی

Фурӯд омад аз шохи сарви сеӣ

فرود آمد از شاخ سرو سهی

Ҳаме рафт бо ромишу Фрҳӣ

همی‌رفت با رامش و فرهی

Биёмад бимолиди брхок рӯй

بیامد بمالید برخاک روی

Бадв гуфт хусрав чаҳ мардӣ бигӯӣ

بدو گفت خسرو چه مردی بگوی

Бадв гуфт шоҳоикӣ банда ам

بدو گفت شاهایکی بنده‌ام

Ба овози ту дар ҷаҳон зинда ам

به آواز تو در جهان زنده‌ام

Саросар бигуфт онч буд аз буна

سراسر بگفت آنچ بود از بنه

Ки рафт андари он як дил ва як тана

که رفت اندر آن یک دل و یک تنه

Бадӣдор ӯ шод шуд шаҳриёр

بدیدار او شاد شد شهریار

Басони гулистон ба моҳи баҳор

بسان گلستان به ماه بهار

Ба саркаш чунин гуфт к-эии бади ҳунар

به سرکش چنین گفت کای بد هنر

Ту чун ҳанзалии борбад чун шукр

تو چون حنظلی باربد چون شکر

Чаро давр кардӣ ту ӯро зи ман

چرا دور کردی تو او را ز من

Дареғ омадат ӯ дарин анҷуман

دریغ آمدت او درین انجمن

Ба овоз ӯ шод май дркшид

به آواز او شاد می درکشید

Ҳамон ҷоми ёқӯт бар саркашед

همان جام یاقوت بر سرکشید

Барин гӯна то срсўӣ хоб кард

برین گونه تا سرسوی خواب کرد

Даҳонаш пар аз дар хўшоб кард

دهانش پر از در خوشاب کرد

Ббди борбади шоҳи ромишгарон

ببد باربد شاه رامشگران

Яке номудороӣ шуд аз меҳтарон

یکی نامدارای شد از مهتران

Сар омад кунун қиссаи борбад

سر آمد کنون قصهٔ باربد

Мабодо ки бошад туро ёри бад

مبادا که باشد تو را یار بد