Азон номдорон саворӣ биҷуст
ازان نامداران سواری بجست
Гуҳӣ шуд пиёда гуҳӣ барнишаст
گهی شد پیاده گهی برنشست
Чу омад сӯй Зобулстон бигуфт
چو آمد سوی زابلستان بگفت
Ки пели жёни гашт бо хоки ҷуфт
که پیل ژیان گشت با خاک جفت
Зуввораи ҳамону сипоҳаши ҳамон
زواره همان و سپاهش همان
Саворӣ наҷуст аз бади бадгумон
سواری نجست از بد بدگمان
Хурӯшии баромади зи Зобулстон
خروشی برآمد ز زابلستان
зи бадхоҳи вази шоҳи коблстон
ز بدخواه وز شاه کابلستان
Ҳамеи рехти зол аз бар ёли хок
همی ریخت زال از بر یال خاک
Ҳаме кард рӯй ва бар хеши чок
همیکرد روی و بر خویش چاک
Ҳаме гуфт зор эй гӯи пилтан
همیگفت زار ای گو پیلتن
Нахоҳад ки пӯшади танами ҷузи кафан
نخواهم که پوشد تنم جز کفن
Гӯи сарфарози аждаҳои далер
گو سرفراز اژدهای دلیر
Зуввора ки бади номбурдори шер
زواره که بد نامبردار شیر
Шғоди он ба нафрини шӯридаи бахт
شغاد آن بنفرین شوریدهبخت
Бикунад аз бен ин хусравонеи дарахт
بکند از بن این خسروانی درخت
Ки донад ки бо пел рӯбоҳ шавам
که داند که با پیل روباه شوم
Ҳамеи кин сголд барон марзу бум
همی کین سگالد بران مرز و بوم
Ки дорад ба ёди ин чунин рӯзгор
که دارد به یاد این چنین روزگار
Ки донад шунидани зи омӯзгор
که داند شنیدن ز آموزگار
Ки чун рустамии пеши байнам ба хок
که چون رستمی پیش بینم به خاک
Ба гуфтор рӯбоҳ гардад ҳалок
به گفتار روباه گردد هلاک
Чаро пеш эшон намардум ба зор
چرا پیش ایشان نمردم به زار
Чаро мондам андари ҷаҳони ёдгор
چرا ماندم اندر جهان یادگار
Чаро боядам зиндагонӣу гоҳ
چرا بایدم زندگانی و گاه
Чаро боядам хобу оромгоҳ
چرا بایدم خواب و آرامگاه
Пас ангаи басии мӯя оғоз кард
پسانگه بسی مویه آغاز کرد
Чу бар пӯри паҳлуи ҳаме соз кард
چو بر پور پهلو همی ساز کرد
Гўои ширгирои илои мҳтро
گوا شیرگیرا یلا مهترا
Диловари ҷаҳондидаи кндоўро
دلاور جهاندیده گُندآورا
Каҷоти он далерӣу мардонагӣ
کجات آن دلیری و مردانگی
Каҷоти он бузургӣу фарзонагӣ
کجات آن بزرگی و فرزانگی
Каҷоти он дилу ройу равшани равон
کجات آن دل و رای و روشنروان
Каҷоти он бару брзу ёли гарон
کجات آن بر و برز و یال گران
Каҷоти он бузурги аждҳоФши дирафш
کجات آن بزرگ اژدهافش درفش
Куҷои тиру гўполу теғи бунафш
کجا تیر و گوپال و تیغ بنفش
Нмондӣ ба гетӣ ва рафтӣ ба хок
نماندی به گیتی و رفتی به خاک
Ки бодои сари душманат дар муғок
که بادا سر دشمنت در مغاک
Пас ангаи фаромарзро бо сипоҳ
پس انگه فرامرز را با سپاه
Фиристод то разм ҷӯяд зи шоҳ
فرستاد تا رزم جوید ز شاه
Тани кушта аз чоҳ боз оварад
تن کشته از چاه باز آورد
Ҷаҳонро ба зорӣ ниёз оварад
جهان را به زاری نیاز آورد
Фаромарз чун пеш кобул расед
فرامرز چون پیش کابل رسید
Ба шаҳри андарун номадорӣ надид
به شهر اندرون نامداری ندید
Гурезони ҳамаи шаҳру гирён шуда
گریزان همه شهر، گریان شده
зи сўки ҷаҳонгири бирён шуда
ز سوک جهانگیر بریان شده
Биёмад барон дашти нахчиргоҳ
بیامد بران دشت نخچیرگاه
Ба ҷое куҷо канда буданд чоҳ
به جایی کجا کنده بودند چاه
Чу рӯй падар дид пӯри далер
چو روی پدر دید پور دلیر
Хурӯшӣ баровард бар сони шер
خروشی برآورد بر سان شیر
Бидон гӯна бар хоки тани пари зи хӯн
بدان گونه بر خاک تن پر ز خون
Ба рӯй замин бар Фгндаҳи нигун
به روی زمین بر فگنده نگون
Ҳаме гуфт к-эии паҳлавони баланд
همی گفت کای پهلوان بلند
Ба рӯят ки оварад зини сони газанд
به رویت که آورد زین سان گزند
Ки нафрин барон мард бе боки бод
که نفرین بران مرد بیباک باد
Ба ҷои калла бар сараши хоки бод
به جای کله بر سرش خاک باد
Ба яздону ҷони ту эй номдор
به یزدان و جان تو ای نامدار
Ба хоки Наримону соми савор
به خاک نریمان و سام سوار
Ки ҳаргиз набинад танами ҷузи зира
که هرگز نبیند تنم جز زره
Биўсндаҳу брФгндаҳи гирд
بیوسنده و برفگنده گره
Бидон то ки кини гӯи пилтан
بدان تا که کین گو پیلتن
Бихоҳам азон бе вафои анҷуман
بخواهم ازان بیوفا انجمن
Ҳам анкс ки бо ӯ бад-ӣни кини миён
همانکس که با او بدین کین میان
Бибастанд ва омад ба мо бар забон
ببستند و آمد به ما بر زبان
Нмонми зи эшон якеро ба ҷой
نمانم ز ایشان یکی را به جای
Ҳам анкс ки буд андарин раҳнамоӣ
همانکس که بود اندرین رهنمای
Бифармуд то тахтҳои гарон
بفرمود تا تختهای گران
Биоранд аз ҳар сӯй дар гарон
بیارند از هر سوی در کران
Ббрднд бисёр бо ҳўӣу тахт
ببردند بسیار باهوی و تخت
Ниҳоданд бар тахти зебои дарахт
نهادند بر تخت زیبا درخت
Кушоди он миён бастани паҳлавӣ
گشاد آن میان بستن پهلوی
Броҳихт зу ҷомаи хусравӣ
برآهیخت زو جامهٔ خسروی
Нахустин бшстндш аз хӯни гарм
نخستین بشستندش از خون گرم
Бару ёлу ришу таниши нарми нарм
بر و یال و ریش و تنش نرمنرم
Ҳамеи анбар ва заъфарон сӯхтанд
همی عنبر و زعفران سوختند
Ҳамаи хстгиҳоши брдўхтнд
همه خستگیهاش بردوختند
Ҳамеи рехт бар торакаш бар гулоб
همی ریخت بر تارکش بر گلاب
Бгстрд бар таниши кофури ноб
بگسترد بر تنش کافور ناب
Ба дебои танишро биёростанд
به دیبا تنش را بیاراستند
Азон пас гулу машк ва ме хостанд
ازان پس گل و مشک و می خواستند
Кафани дуз бар вай баборед хӯн
کفندوز بر وی ببارید خون
Ба шона зад он риши коФўргўн
به شانه زد آن ریش کافورگون
Набад ҷои танишро ҳаме бар ду тахт
نبد جا تنش را همی بر دو تخت
Танӣ буд бо сояи густари дарахт
تنی بود گر سایهگستر درخت؟
Яке нағз тобут карданд соҷ
یکی نغز تابوت کردند ساج
Бирав мехи заррину пайкари зи оҷ
برو میخ زرین و پیکر ز عاج
Ҳамаи дарзҳояши гирифта ба қӣр
همه درزهایش گرفته به قیر
Бролўдаҳ бар қӣри машку абир
برآلوده بر قیر مشک و عبیر
зи ҷоҳии бародарашро баркашид
ز چاهی برادرش را برکشید
Ҳаме дӯхт ҷое куҷо хаста дид
همی دوخت جایی کجا خسته دید
Зибри машку кофуру зераши гулоб
زبر مشک و کافور و زیرش گلاب
Азон сони ҳамеи рехт бар ҷои хоб
ازان سان همی ریخت بر جای خواب
Азон пас тани Рахшро баркашид
ازان پس تن رخش را برکشید
Бишуст ва бирав ҷома ҳо густаред
بشست و برو جامهها گسترید
Бишустанд ва карданд дебои кафан
بشستند و کردند دیبا کفن
Биҷустанд ҷое яке норван
بجستند جایی یکی نارون
Бирафтанд бедордил даргарон
برفتند بیداردل درگران
Буриданд азуи тахтҳои гарон
بریدند ازو تختهای گران
Ду рӯзи андарон кор шуд рӯзгор
دو روز اندران کار شد روزگار
Тани Рахш бар пел карданд бор
تن رخش بر پیل کردند بار
зи коблстон то ба Зобулстон
ز کابلستان تا به زابلستان
Замин шуд ба кирдори ғлғлстон
زمین شد به کردار غلغلستان
Зану марди бади истода ба пой
زن و مرد بد ایستاده به پای
Таниро набад бар замин низ ҷой
تنی را نبد بر زمین نیز جای
Ду тобут бар дасти бгзоштнд
دو تابوت بر دست بگذاشتند
зи анбӯҳ чун бод пиндоштанд
ز انبوه چون باد پنداشتند
Бидиҳ рӯз ва даҳ шаб ба зобул расед
بده روز و ده شب به زابل رسید
Касаш бар замин бар ниҳода надид
کسش بر زمین بر نهاده ندید
Замона шуд аз дард ӯ бо хурӯш
زمانه شد از درد او با خروش
Ту гуфтӣ ки ҳомӯни баромад ба ҷӯш
تو گفتی که هامون برآمد به جوش
Касе низ нишнид овози кас
کسی نیز نشنید آواز کس
Ҳамаи бумҳо мӯя карданду бас
همه بومها مویه کردند و بس
Ба боғи андаруни дахма Эй сохтанд
به باغ اندرون دخمهای ساختند
Сарашро ба абр андар афрохтанд
سرش را به ابر اندر افراختند
Баробар ниҳоданд заррини ду тахт
برابر نهادند زرین دو تخت
Барон хўобнидаҳи гӯи некбахт
بران خوابنیده گو نیکبخت
Ҳронкс ки буд аз парастандагон
هرانکس که بود از پرستندگان
Аз озоди вази покдли бандагон
از آزاد وز پاکدل بندگان
Ҳамеи машки богули бромихтнд
همی مشک باگل برآمیختند
Ба пои гӯ пилтан рехтанд
به پای گو پیلتن ریختند
Ҳаме ҳаркасӣ гуфт к-эии номдор
همی هرکسی گفت کای نامدار
Чаро хостии машку анбари нисор
چرا خواستی مشک و عنبر نثار
Нахоҳӣ ҳамеи подшоҳӣу базм
نخواهی همی پادشاهی و بزم
Напӯшӣ ҳаме низ хуфтон разм
نپوشی همی نیز خفتان رزم
Набахше ҳамеи ганҷу динор низ
نبخشی همی گنج و دینار نیز
Ҳамоно ки шуд пеши ту хори чиз
همانا که شد پیش تو خوار چیز
Кунун шод бошӣ ба хуррами биҳишт
کنون شاد باشی به خرم بهشت
Ки яздонат аз доду мардии сиришт
که یزدانت از داد و مردی سرشت
Дар дахмаи бастанду гаштанди боз
در دخمه بستند و گشتند باز
Шуд он номвари шери гардани фароз
شد آن نامور شیر گردنفراز
Чаҳ ҷӯии ҳамеи зини сарои сипанҷ
چه جویی همی زین سرای سپنج
Каз оғоз ранҷасту фарҷоми ранҷ
کز آغاز رنجست و فرجام رنج
Бирезӣ ба хок аз ҳамаи зи оҳанӣ
بریزی به خاک ار همه ز آهنی
Агар дайни парастии вари оҳрмнӣ
اگر دینپرستی ور آهرمنی
Ту то зиндае сӯии некии гароӣ
تو تا زندهای سوی نیکی گرای
Магари коми ёбӣ ба дигари сарой
مگر کام یابی به دیگر سرای