Фаромарз чун сўки рустами бдошт

فرامرز چون سوک رستم بداشت

Сипаҳро ҳамаи сӯй ҳомӯн гузошт

سپه را همه سوی هامون گذاشت

Дар хонаи пилтан боз кард

در خانهٔ پیلتن باز کرد

Сипаҳро зи ганҷи падар соз кард

سپه را ز گنج پدر ساز کرد

Саҳаргаҳ хурӯш омад аз курноӣ

سحرگه خروش آمد از کرنای

Ҳам аз кӯс ва рӯйину ҳиндӣ дароӣ

هم از کوس و رویین و هندی درای

Сипоҳии зи зобул ба кобул кашид

سپاهی ز زابل به کابل کشید

Ки хуршеди гашт аз ҷаҳони нопадид

که خورشید گشت از جهان ناپدید

Чу огоҳ шуд шоҳи коблстон

چو آگاه شد شاه کابلستان

Азон номдорони Зобулстон

ازان نامداران زابلستان

Сипоҳи парогандаро гирд кард

سپاه پراگنده را گرد کرد

Замин оҳанӣн шуд ҳавои ложвард

زمین آهنین شد هوا لاژورد

Пазира фаромарз шуд бо сипоҳ

پذیرهٔ فرامرز شد با سپاه

Бишуд равшанои зи хуршеду моҳ

بشد روشنایی ز خورشید و ماه

Сипаҳро чу рӯй андар омад ба рӯй

سپه را چو روی اندر آمد به روی

Ҷаҳон шуд пуровози прхошҷўӣ

جهان شد پرآواز پرخاشجوی

зи анбӯҳи пелону гирди сипоҳ

ز انبوه پیلان و گرد سپاه

Ба бешаи даруни шери гуми гирди роҳ

به بیشه درون شیر گم گرد راه

Баромади яке боду гардии кабӯд

برآمد یکی باد و گردی کبود

Замини зи осмони ҳеҷ пайдо набӯд

زمین ز آسمان هیچ پیدا نبود

Биёмад фаромарзи пеши сипоҳ

بیامد فرامرز پیش سپاه

Ду дида набардошт аз рӯй шоҳ

دو دیده نبرداشت از روی شاه

Чу бархест овози кӯс аз ду рӯй

چو برخاست آواز کوس از دو روی

Беором шуд мардуми ҷангҷӯӣ

بی‌آرام شد مردم جنگجوی

Фаромарз бо хўормоиаҳи сипоҳ

فرامرز با خوارمایه سپاه

Бузади хештанро бар он қалбгоҳ

بزد خویشتن را بر آن قلبگاه

зи гирди саворони ҳаво тор шуд

ز گرد سواران هوا تار شد

Сипаҳдори кобул гирифтор шуд

سپهدار کابل گرفتار شد

Пароганда шуд он сипоҳи бузург

پراگنده شد آن سپاه بزرگ

Далерони зобул ба кирдори гург

دلیران زابل به کردار گرگ

з ҳар сӯ баришон камӣн сохтанд

ز هر سو بریشان کمین ساختند

Пас лшкрондр ҳаме тохтанд

پس لشکراندر همی تاختند

Бикуштанд чандон зи гардони ҳинд

بکشتند چندان ز گردان هند

Ҳам аз бар маниши номдорони санад

هم از برمنش نامداران سند

Ки гул шуд ҳамеи хоки овардгоҳ

که گل شد همی خاک آوردگاه

Пароганда шуд ҳинду санадии сипоҳ

پراگنده شد هند و سندی سپاه

Дил аз марзи ваз хона бардоштанд

دل از مرز وز خانه برداشتند

Зану кӯдаки хиради бгзоштнд

زن و کودک خرد بگذاشتند

Тани меҳтари кобулии пари зи хӯн

تن مهتر کابلی پر ز خون

Фгндаҳ ба сандӯқи пели андарун

فگنده به صندوق پیل اندرون

Биоварад лашкар ба нахчиргоҳ

بیاورد لشکر به نخچیرگاه

Ба ҷое куҷо канда буданд чоҳ

به جایی کجا کنده بودند چاه

Ҳамеи баради бадхоҳро бастаи даст

همی برد بدخواه را بسته دست

зи хуишон ӯ низ чли бути параст

ز خویشان او نیز چل بت‌پرست

зи пушти сипаҳбад зиҳӣ баркашид

ز پشت سپهبد زهی برکشید

Чунон костхўон ва пай омад падед

چنان کاستخوان و پی آمد پدید

зи чоҳи андар овихтанаши сарнигӯн

ز چاه اندر آویختنش سرنگون

Таниши пари зи хоку даҳани пари зи хӯн

تنش پر ز خاک و دهن پر ز خون

Чиҳил хеш ӯро бар оташи ниҳод

چهل خویش او را بر آتش نهاد

Азон ҷойгаҳ рафт сӯии шғод

ازان جایگه رفت سوی شغاد

Ба кирдори кӯҳ оташӣ барфурӯхт

به کردار کوه آتشی برفروخت

Шғоду чанору заминро бсухт

شغاد و چنار و زمین را بسوخت

Чу лашкари сӯй Зобулстон кашид

چو لشکر سوی زابلستان کشید

Ҳамаи хокро сӯй дастон кашид

همه خاک را سوی دستان کشید

Чу рӯзи ҷФопишаҳ кӯтоҳ кард

چو روز جفاپیشه کوتاه کرد

Ба кобули яке меҳтарӣ шоҳ кард

به کابل یکی مهتری شاه کرد

Азон дудмони кас ба кобул намонад

ازان دودمان کس به کابل نماند

Ки маншури теғи варои брнхўонд

که منشور تیغ ورا برنخواند

з кобул биёмад пар аз доғу дӯд

ز کابل بیامد پر از داغ و دود

Шудаи рӯзи равшани брўбри кабӯд

شده روز روشن بروبر کبود

Хурушони ҳамаи Зобулстону баст

خروشان همه زابلستان و بست

Якеро набад ҷома бар тани дуруст

یکی را نبد جامه بر تن درست

Ба пеши фаромарз боз омаданд

به پیش فرامرز باز آمدند

Дарида бар ва бо гудоз омаданд

دریده بر و با گداز آمدند

Ба як сол дар систони сўк буд

به یک سال در سیستان سوک بود

Ҳамаи ҷомаҳоашон сиёҳу кабӯд

همه جامه‌هاشان سیاه و کبود