Чу аз срўбни даври гашти офтоб
چو از سروبن دور گشت آفتاب
Сари шаҳриёри андромд ба хоб
سر شهریار اندرآمد به خواب
Чаҳ хобӣ ки чандини замони бргзшт
چه خوابی که چندین زمان برگذشت
Нҷнбинду бедор ҳаргиз нагашт
نه جنبید و بیدار هرگز نگشت
Чу аз шоҳ шуд гоҳу майдони тиҳӣ
چو از شاه شد گاه و میدان تهی
На хуршед бо ӯ на сарви сеӣ
نه خورشید با او نه سرو سهی
Чапу рост ҳар сӯ битобам ҳаме
چپ و راست هر سو بتابم همی
Сару пой гетӣ наёбам ҳаме
سر و پای گیتی نیابم همی
Яке бад кунад нек пеш оядаш
یکی بد کند نیک پیش آیدش
Ҷаҳони бандау бахт хеш оядаш
جهان بنده و بخت خویش آیدش
Яке ҷуз ба некӣ ҷаҳон насупурд
یکی جز به نیکی جهان نسپرد
Ҳаме аз нижандии фурӯи пжмрд
همی از نژندی فرو پژمرد
Мадори инчи тимор бо ӯ ба ҳам
مدار ایچ تیمار با او به هم
Ба гетӣ макун ҷону дилро дижам
به گیتی مکن جان و دل را دژم
зи хони Сиёвуши баромади хурӯш
ز خان سیاوش برآمد خروش
Ҷаҳонии з грсиўз омад ба ҷӯш
جهانی ز گرسیوز آمد به جوش
зи сари моҳрӯёни гусастаи каманд
ز سر ماهرویان گسسته کمند
Харошида рӯй ва бимонада нижанд
خراشیده روی و بمانده نژند
Ҳамаи бандагон мӯӣ карданд боз
همه بندگان موی کردند باز
Фарангиси мишкӣни каманди дароз
فرنگیس مشکین کمند دراز
Буриду миёнро ба гесу бибаст
برید و میان را به گیسو ببست
Ба фундуқи гул арғўонро бахаст
به فندق گل ارغوانرا بخست
Ба овоз бар ҷони афросйоб
به آواز بر جان افراسیاب
Ҳаме кард нафрин ва май рехти об
همی کرد نفرین و میریخت آب
Хурӯшаш ба гӯш сипаҳбад расед
خروشش به گوش سپهبد رسید
Чу он нолау зор нафрин шунид
چو آن ناله و زار نفرین شنید
Ба грсиўзи баданашон шоҳ гуфт
به گرسیوز بدنشان شاه گفت
Ки ӯро ба кӯй оваред аз наҳуфт
که او را به کوی آورید از نهفت
зи парда ба дарга буридаш кашон
ز پرده به درگه بریدش کشان
Бар рўзбонони мардуми кашон
بر روزبانان مردم کشان
Бидон то бигиранд мӯии сараш
بدان تا بگیرند موی سرش
Бадаранд бар бар ҳамаи чодараш
بدرند بر بر همه چادرش
Знндши ҳамеи чӯб то тухми кин
زنندش همی چوب تا تخم کین
Бирезади барин буми турони замин
بریزد برین بوم توران زمین
Нахоҳам зи бехи Сиёвуши дарахт
نخواهم ز بیخ سیاوش درخت
На шох ва на барг ва на тоҷ ва на тахт
نه شاخ و نه برگ و نه تاج و نه تخت
Ҳамаи номдорони он анҷуман
همه نامداران آن انجمن
Гирифтанд нафрин бирав тан ба тан
گرفتند نفرین برو تن به تن
Ки аз шоҳу дастури вази лашкарӣ
که از شاه و دستور وز لشکری
Азин гӯна нишинад каси доварӣ
ازینگونه نشیند کس داوری
Биёмад пар аз хӯни ду рухи пилсм
بیامد پر از خون دو رخ پیلسم
Равони пари зи доғу рухони пари зи нам
روان پر ز داغ و رخان پر ز نم
Ба наздики лҳоку Фршидўрд
به نزدیک لهاک و فرشیدورد
Саросари суханҳо ҳама ёд кард
سراسر سخنها همه یاد کرد
Ки дӯзах ба аз буми афросйоб
که دوزخ به از بوم افراسیاب
Набояд бад-ӣни кишвари орому хоб
نباید بدین کشور آرام و خواب
Битозему наздик перон шавем
بتازیم و نزدیک پیران شویم
Ба тимору дард асирон шавем
به تیمار و درد اسیران شویم
Се асп гиронмоя карданд зин
سه اسپ گرانمایه کردند زین
Ҳаме брнўштнд гуфтӣ замин
همی برنوشتند گفتی زمین
Ба перони расиданд ҳар се савор
به پیران رسیدند هر سه سوار
Рухони пари зи хӯни ҳамчуи абри баҳор
رخان پر ز خون همچو ابر بهار
Бирав бар шимурданд яксар сухан
برو بر شمردند یکسر سخن
Ки бахт аз бадӣҳо чаҳ афганд бен
که بخت از بدیها چه افگند بن
Яке зоре хост кандар ҷаҳон
یکی زاریی خاست کاندر جهان
Набинад касе аз киону маон
نبیند کسی از کهان و مهان
Сиёвушро дасти баста чу санг
سیاووش را دست بسته چو سنگ
Фгнднд дар гарданаши полҳнг
فگندند در گردنش پالهنگ
Ба дашташ кашиданд пари об рӯй
به دشتش کشیدند پر آب روی
Пиёдаи давон дар ба пеши гаравӣ
پیاده دوان در به پیش گروی
Тани пел вораш барон гарми хок
تن پیل وارش بران گرم خاک
Фгнднд ва аз кас накарданд бок
فگندند و از کس نکردند باک
Яке ташт биниҳод пешаши гаравӣ
یکی تشت بنهاد پیشش گروی
Бипечед чун гӯсфандонаш рӯй
بپیچید چون گوسفندانش روی
Бурид он сари шоҳвораши зи тан
برید آن سر شاهوارش ز تن
Фгндш чу сарви сеӣ бар чаман
فگندش چو سرو سهی بر چمن
Ҳамаи шаҳри пари зорӣу нолаи гашт
همه شهر پر زاری و ناله گشت
Ба чашми андаруни об чун жолаи гашт
به چشم اندرون آب چون ژاله گشت
Чу перон ба гуфтор биниҳод гӯш
چو پیران به گفتار بنهاد گوش
зи тахти андроФтод ва зу рафт ҳуш
ز تخت اندرافتاد و زو رفت هوش
Ҳамеи ҷомаро бар буриш кард чок
همی جامه را بر برش کرد چاک
Ҳаме кунад мӯӣу ҳамеи рехти хок
همی کند موی و همی ریخت خاک
Бадв пилсм гуфт башитоб зуд
بدو پیلسم گفت بشتاب زود
Ки дардии бад-ӣни дард ва сахтӣ фузуд
که دردی بدین درد و سختی فزود
Фарангис рониз хоҳанд кишт
فرنگیس رانیز خواهند کشت
Макун ҳеҷ гӯнаи барин кори пушт
مکن هیچگونه برین کار پشت
Ба даргоҳи бурданди мӯяши кашон
به درگاه بردند مویش کشان
Бар рўзбонони мардуми кашон
بر روزبانان مردم کشان
Ҷаҳонӣ бадв карда дидаи пуроб
جهانی بدو کرده دیده پرآب
зи кирдори бадгавҳари афросйоб
ز کردار بدگوهر افراسیاب
Ки ин ҳавл корӣаст бодарду бим
که این هول کاریست بادرد و بیم
Ки акнӯн фарангисро бар ду ним
که اکنون فرنگیس را بر دو نیم
Зананд ва шавад подшоҳии табоҳ
زنند و شود پادشاهی تباه
Мар ӯро нахонд касе низ шоҳ
مر او را نخواند کسی نیز شاه
з охир биоварад пас паҳлавон
ز آخور بیاورد پس پهلوان
Даҳ аспи савори озмудаи ҷавон
ده اسپ سوار آزموده جوان
Худу гирди рӯйину Фршидўрд
خود و گرد رویین و فرشیدورد
Баровард зон роҳ ногоҳ гирд
برآورد زان راه ناگاه گرد
Бадви рӯз ва ду шаб бдргаҳ расед
بدو روز و دو شب بدرگه رسید
Дрномўри пурҷафо пеша дид
درنامور پرجفا پیشه دید
Фарангисро дид чун биҳшон
فرنگیس را دید چون بیهشان
Гирифтаи варои рўзбонони кашон
گرفته ورا روزبانان کشان
Ба чангол ҳар як яке теғи тез
به چنگال هر یک یکی تیغ تیز
з даргоҳ бархуоста растхез
ز درگاه برخاسته رستخیز
Ҳамонгоҳ перон биёмад чу бод
همانگاه پیران بیامد چو باد
Касе каши хирад буд гаштанди шод
کسی کش خرد بود گشتند شاد
Чу чашми гиромӣ ба перон расед
چو چشم گرامی به پیران رسید
Шуд аз хӯни дидаи Рахши нопадид
شد از خون دیده رخش ناپدید
Бадв гуфт бо ман чаҳ бади сохтӣ
بدو گفت با من چه بد ساختی
Чаро хира бар оташи андохтӣ
چرا خیره بر آتش انداختی
зи асп андар афтод перон ба хок
ز اسپ اندر افتاد پیران به خاک
Ҳамаи ҷома паҳлавӣ карда чок
همه جامهٔ پهلوی کرده چاک
Бифармуд то рўзбонон дар
بفرمود تا روزبانان در
Замонии з фармон битобанд сар
زمانی ز فرمان بتابند سر
Биёмад дмони пеши афросйоб
بیامد دمان پیش افراسیاب
Дил аз дарди хастаи ду дидаи пари об
دل از درد خسته دو دیده پر آب
Бадв гуфт шоҳои анӯшаи бадӣ
بدو گفت شاها انوشه بدی
Равонро ба дидори тӯшаи бадӣ
روان را به دیدار توشه بدی
Чаҳ омад зи бад бар ту эй никхўӣ
چه آمد ز بد بر تو ای نیکخوی
Ки оварадат ин рӯзи бади орзӯӣ
که آوردت این روز بد آرزوی
Чаро бар дилат чира шуд рои дев
چرا بر دلت چیره شد رای دیو
Бабрад аз рахти шарми гиҳони хдиў
ببرد از رخت شرم گیهان خدیو
Бикуштӣ Сиёвушро бе гуноҳ
بکشتی سیاووش را بیگناه
Ба хоки андари андохтии ному ҷоҳ
به خاک اندر انداختی نام و جاه
Ба Эрон расад зини бадии огаҳӣ
به ایران رسد زین بدی آگهی
Ки шуд хушки полези сарви сеӣ
که شد خشک پالیز سرو سهی
Басои тоҷдорони Эрони замин
بسا تاجداران ایران زمین
Ки бо лашкар оянд пурдарду кин
که با لشکر آیند پردرد و کین
Ҷаҳон орамида зи дасти бадӣ
جهان آرمیده ز دست بدی
Шудаи ошкорои раҳи эзадӣ
شده آشکارا ره ایزدی
Фарибандаи девии з дӯзах биҷуст
فریبنده دیوی ز دوزخ بجست
Биёмад дили шоҳ таркон бахаст
بیامد دل شاه ترکان بخست
Барон аҳриман низ нафрин сазад
بران اهرمن نیز نفرین سزد
Ки печади равонати сӯии роҳи бад
که پیچد روانت سوی راه بد
Пушаймони шӯии зин ба рӯзи дароз
پشیمان شوی زین به روز دراز
Бипечӣ замонӣ ба гарму гудоз
بپیچی زمانی به گرم و گداز
Надонам ки ин гуфтани бад з кист
ندانم که این گفتن بد ز کیست
Ва зини офаринандаро рой чист
و زین آفریننده را رای چیست
Чу девона аз ҷой бархестӣ
چو دیوانه از جای برخاستی
Чунин хираи бадро биёростӣ
چنین خیره بد را بیاراستی
Кунун зу гузаштӣ ба фарзанди хеш
کنون زو گذشتی به فرزند خویش
Раседӣ ба пичораҳи пайванди хеш
رسیدی به پیچاره پیوند خویش
Наҷуед ҳамоно фарангиси бахт
نجوید همانا فرنگیس بخت
На авранги шоҳӣ на тоҷ ва на тахт
نه اورنگ شاهی نه تاج و نه تخت
Ба фарзанд бо кӯдакӣ дар ниҳон
به فرزند با کودکی در نهان
Дирафшӣ макун хештан дар ҷаҳон
درفشی مکن خویشتن در جهان
Ки то зиндае бар ту нафрин буд
که تا زندهای بر تو نفرین بود
Пас аз зиндагии дӯзахи ойин буд
پس از زندگی دوزخ آیین بود
Агар шоҳ равшан кунад ҷони ман
اگر شاه روشن کند جان من
Фиристад варои сӯии айвони ман
فرستد ورا سوی ایوان من
Гар аидўнки андешаи зин кӯдак аст
گر ایدونک اندیشه زین کودک است
Ҳамоно ки ин дарду ранҷ андак аст
همانا که این درد و رنج اندک است
Бимон то ҷудо гардад аз колбуд
بمان تا جدا گردد از کالبد
Бпиши ту орми бадви сози бад
بپیش تو آرم بدو ساز بد
Бадв гуфт зинсон ки гуфтӣ бисоз
بدو گفت زینسان که گفتی بساز
Маро кардӣ аз хӯн ӯ бе ниёз
مرا کردی از خون او بینیاز
Сипаҳдор перон бидон шод шуд
سپهدار پیران بدان شاد شد
Аз андешау дард озод шуд
از اندیشه و درد آزاد شد
Биёмад ба даргоҳ ва ӯро бабрад
بیامد به درگاه و او را ببرد
Басӣ низ бар рўзбонони шимурд
بسی نیز بر روزبانان شمرد
Бе озори барадаш ба сӯии хутан
بیآزار بردش به سوی ختن
Хурушони ҳамаи даргау анҷуман
خروشان همه درگه و انجمن
Чу омад ба айвон ба глшҳр гуфт
چو آمد به ایوان به گلشهر گفت
Ки ин хуби рухро бибояд наҳуфт
که این خوب رخ را بباید نهفت
Ту бар пеши ин номвар зинҳор
تو بر پیش این نامور زینهار
Ббош ва бидораш прсторўор
بباش و بدارش پرستاروار
Барин низ бигузашт як чанд рӯз
برین نیز بگذشت یک چند روز
Гарон шуд фарангис гетӣ фурӯз
گران شد فرنگیس گیتی فروز