Шабии қиргўни моҳи пинҳон шуда

شبی قیرگون، ماه پنهان‌شده

Ба хоби андаруни мурғу дому дада

به خواب اندرون مرغ و دام و دده

Чунон дид солори перон ба хоб

چنان دید سالار پیران به خواب

Ки шамъӣ барафрӯхтӣ зи офтоб

که شمعی برافروختی ز آفتاب

Сиёвуш бар шамъи теғӣ ба даст

سیاوش برِ شمع تیغی به دست

Ба овоз гуфтӣ нишоед нишаст

به آواز گفتی: نشاید نشست

Казин хоби нӯшин сар озод кун

کزین خواب نوشین سر آزاد کن

зи фарҷоми гетии яке ёд кун

ز فرجام گیتی یکی یاد کن

Ки рӯзи нўоиин ва ҷашнӣ наваст

که روز نوآیین و جشنی نوست

Шаби сур озода Кайхусраваст

شب سور آزاده کیخسروست

Сипаҳбад билразед дар хоби хуш

سپهبد بلرزید در خواب خوش

Биҷунбед глшҳри хуршеди Фш

بجنبید گلشهر خورشیدفش

Бадв гуфт перон ки бархезу рӯ

بدو گفت پیران که برخیز و رو

Хромндаҳи пеши фарангиси шӯ

خرامنده پیش فرنگیس شو

Сиёвушро дидам акнӯн ба хоб

سیاووش را دیدم اکنون به خواب

Дурахшонтар аз бар сипеҳри офтоб

درخشان‌تر از برسپهر آفتاب

Ки гуфтӣ маро чанд хспӣ мапоӣ

که گفتی مرا چند خسپی؟ مپای!

Ба ҷашни ҷаҳонҷӯии Кайхусрави ой

به جشن جهانجوی کیخسرو آی

Ҳаме рафт глшҳр то пеши моҳ

همی رفت گلشهر تا پیش ماه

Ҷудо гашта буд аз бар моҳи шоҳ

جدا گشته بود از بر ماه، شاه

Бидид ва ба шодии сабки бозгашт

بدید و به شادی سبک بازگشت

Ҳамонгоҳ гетии пуровози гашт

همانگاه گیتی پرآواز گشت

Биёмад ба шодӣ ба перон бигуфт

بیامد به شادی به پیران بگفت

Ки инат ба ойини хуру моҳи ҷуфт

که اینت به‌آیین خور و ماه جفت

Яке андари ой ва шигифтӣ бибин

یکی اندرآی و شگفتی ببین

Бузургӣу рои ҷаҳони офарин

بزرگی و رای جهان‌آفرین

Ту гӯйӣ нишоед магари тоҷ ро

تو گویی نشاید مگر تاج را

Вагар ҷавшану тргу тороҷ ро

و گر جوشن و ترگ و تاراج را

Сипаҳбад биёмад бар шаҳриёр

سپهبد بیامد بر شهریار

Басӣ офарин карду барадаши нисор

بسی آفرین کرد و بردش نثار

Барон брзу боло ва он шоху ёл

بران برز و بالا و آن شاخ و یال

Ту гӯйӣ бирав бргзштсти сол

تو گویی برو برگذشته‌ست سال

зи баҳри Сиёвуши ду дидаи пари об

ز بهر سیاوش دو دیده پرآب

Ҳаме кард нафрин бар афросйоб

همی کرد نفرین بر افراسیاب

Чунин гуфт бо номдори анҷуман

چنین گفت با نامدار انجمن

Кигар бугсалади зини сухани ҷони ман

که گر بگسلد زین سخن جان من

Нмонм ки ёзди бад-ӣни шоҳи чанг

نمانم که یازد بدین شاه چنگ

Маро гар сипорад ба чанги наҳанг

مرا گر سپارد به چنگ نهنگ

Бдонгаҳ ки бинмуд хуршеди чеҳр

بدانگه که بنمود خورشید چهر

Ба хоб андар омад сари тираи меҳр

به خواب اندرآمد سر تیره مهر

Чу бедор шуд паҳлавони сипоҳ

چو بیدار شد پهلوان سپاه

Дмон андар омад ба наздики шоҳ

دمان اندر آمد به نزدیک شاه

Ҳаме монад то ҷой пурдухт шуд

همی ماند تا جای پردخت شد

Ба наздики он номвар тахт шуд

به نزدیک آن نامور تخت شد

Бадв гуфт хуршеди Фши мҳтро

بدو گفت خورشیدفش مهترا!

Ҷаҳондору бедору аФсўнгро

جهاندار و بیدار و افسونگرا!

Ба дар бар яке бандаи бФзўди дӯш

به در بر یکی بنده بفزود دوش

Ту гуфтӣ варо моя додаст ҳуш

تو گفتی ورا مایه دادست هوش

Намонад зи хӯбии ҷуз аз ту ба кас

نماند ز خوبی جز از تو به کس

Ту гӯйӣ ки баргоҳ шоҳасту бас

تو گویی که بر گاه شاهست و بس

Агар тӯрро рӯз боз омадӣ

اگر تور را روز بازآمدی

Ба дидори чеҳраш ниёз омадӣ

به دیدار چهرش نیاز آمدی

Фаридун гирдаст гӯйии биҷой

فریدون گردست گویی بجای

Ба фар ва ба чеҳр ва ба даст ва ба пой

به فرّ و به چهر و به دست و به پای

Бар айвони чуну кас набинад нигор

بر ایوان چنو کس نبیند نگار

Бадв тоза шуд фараи шаҳриёр

بدو تازه شد فرّه شهریار

Аз андеша бад бипардоз дил

از اندیشهٔ بد بپرداز دل

БроФрози тоҷу барфарози дил

برافراز تاج و برافروز دل

Чунон кард равшани ҷаҳони офарин

چنان کرد روشن جهان‌آفرین

Казу давр шуд ҷангу бедоду кин

کزو دور شد جنگ و بیداد و کین

Рӯонаши зи хӯни Сиёвуш ба дард

روانش ز خون سیاوش به درد

Баровард бар лаби яке боди сард

برآورد بر لب یکی باد سرد

Пушаймон бишуд зон куҷо карда буд

پشیمان بشد زان کجا کرده بود

Ба гуфтори беҳудаи озурда буд

به گفتار بیهوده آزرده بود

Бадв гуфт ман зини нўомди басӣ

بدو گفت من زین نوآمد بسی

Суханҳо шнидстм аз ҳар касе

سخن‌ها شنیدستم از هر کسی

Пурошӯб ҷангаст зу рӯзгор

پر آشوب جنگست زو روزگار

Ҳама ёд дорам зи омӯзгор

همه یاد دارم ز آموزگار

Ки аз тухмаи тӯри вази киқбод

که از تخمهٔ تور وز کیقباد

Яке шоҳи сари барзанад бо нажод

یکی شاه سر برزند بانژاد

Ҷаҳонро ба меҳр вай ояд ниёз

جهان را به مهر وی آید نیاز

Ҳамаи шаҳр турон барандаш намоз

همه شهر توران برندش نماز

Кунун бӯданӣ ҳарч боист буд

کنون بودنی هرچ بایست بود

Надорад ғаму ранҷу андешаи суд

ندارد غم و رنج و اندیشه سود

Мдоридши андрмёни гуруҳ

مداریدش اندر میان گروه

Ба назд шубонон фиристаш ба кӯҳ

به نزد شبانان فرستش به کوه

Бидон то надонад ки ман худ кӣм

بدان تا نداند که من خود کیم

Бадишони супурдаи з баҳр чем

بدیشان سپرده ز بهر چیم

Нёмўзд аз каси хирадгар нажод

نیاموزد از کس خرد گر نژاد

зи кор гузашта наёядаш ёд

ز کار گذشته نیایدش یاد

Бигуфт онч ёд омадаш зини сухан

بگفت آنچ یاد آمدش زین سخن

Ҳамаи нави шимурди ин сарои куҳан

همه نو شمرد این سرای کهن

Чаҳсозӣ ки чораи бадаст ту нест

چه سازی که چاره بدست تو نیست

Дарозаст дар кому шаст ту нест

درازست در کام و شست تو نیست

Гар аидўнки бади бинӣ аз рӯзгор

گر ایدونک بد بینی از روزگار

Ба некӣ ҳамӯ бошад омӯзгор

به نیکی همو باشد آموزگار

Биёмад ба дар паҳлавони шодмон

بیامد به در پهلوان شادمان

Бадал бар ҳамаи нек будаш гумон

بدل بر همه نیک بودش گمان

Ҷаҳони офаринро ниёйиш гирифт

جهان‌آفرین را نیایش گرفت

Ба шоҳи ҷаҳон бар ситоиш гирифт

به شاه جهان بر ستایش گرفت

Пурандешаи бад то ба айвон расед

پراندیشه بُد تا به ایوان رسید

Казон ранҷу меҳраш чаҳ ояд падед

کزان رنج و مهرش چه آید پدید

Шубонони кӯҳи қлоро бихонад

شبانان کوه قلا را بخواند

Вазони хирад чанде суханҳо баранд

وزان خرد چندی سخن‌ها براند

Ки инро бидоред чун ҷони пок

که این را بدارید چون جان پاک

Набояд ки бинад варои боду хок

نباید که بیند ورا باد و خاک

Набояд ки танг оядаш рӯзгор

نباید که تنگ آیدش روزگار

Агар дида ва дил кунад хостор

اگر دیده و دل کند خواستار

Шубонро бубахшед бисёр чиз

شبان را ببخشید بسیار چیز

Яке доя бо ӯ фиристод низ

یکی دایه با او فرستاد نیز

Баришон супурди он дилу дида ро

بریشان سپرد آن دل و دیده را

Ҷаҳонҷӯии гирди писандида ро

جهانجوی گرد پسندیده را

Бад-ӣн низ бигузашт гардони сипеҳр

بدین نیز بگذشت گردان سپهر

Ба хусрав бар аз меҳри бхшўди чеҳр

به خسرو بر از مهر بخشود چهر

Чу шуд ҳафт солаи гӯи сарфароз

چو شد هفت ساله گو سرفراز

Ҳунар бо нажодаш ҳаме гуфт роз

هنر با نژادش همی گفت راز

зи чӯбӣ камон кард вази рӯдаи зиҳ

ز چوبی کمان کرد وز روده زه

з ҳар сӯи броФгнди зиҳро гиреҳ

ز هر سو برافگند زه را گره

Абии пару пайкони яке тир кард

ابی پرّ و پیکان یکی تیر کرد

Ба дашти андари оҳанг нахчир кард

به دشت اندر آهنگ نخچیر کرد

Чу даҳ сола шуд гашти гардии сутург

چو ده‌ساله شد گشت گردی سترگ

Ба захм гуроз омаду хирсу гург

به زخم گراز آمد و خرس و گرگ

Вазон ҷойгаҳ шуд ба шеру паланг

وزان جایگه شد به شیر و پلنگ

Ҳам он чӯби хамидаи бади сози ҷанг

هم آن چوب خمّیده بد ساز جنگ

Чунин то баромади барин рӯзгор

چنین تا برآمد برین روزگار

Биёмад ба фармони омӯзгор

بیامد به فرمان آموزگار

Шубон андар омад зи кӯҳу зи дашт

شبان اندر آمد ز کوه و ز دشت

Биноледу наздики перони гузашт

بنالید و نزدیک پیران گذشت

Ки ман зини сарафрози шери яла

که من زین سرافراز شیر یله

Сӯии паҳлавони омадам бо гила

سوی پهلوان آمدم با گله

Ҳаме кард нахчири оҳӯи нахуст

همی کرد نخچیر آهو نخست

Бар шеру ҷанг палангон наҷуст

بر شیر و جنگ پلنگان نجست

Кунун назд ӯ ҷанги шери дмон

کنون نزد او جنگ شیر دمان

Ҳамонасту нахчири оҳӯи ҳамон

همانست و نخچیر آهو همان

Набояд ки ояд бирав бргзнд

نباید که آید برو بر گزند

Бёўиздми паҳлавони баланд

بیاویزدم پهلوان بلند

Чу бишунид перон бихандед ва гуфт

چو بشنید پیران بخندید و گفت

Намонад нажоду ҳунар дар наҳуфт

نماند نژاد و هنر در نهفت

Нишаст аз бар бораи дасти каш

نشست از بر بارهٔ دست‌کش

Биёмад бар хусрави ширФш

بیامد بر خسرو شیرفش

Бифармуд то пеш ӯ шуд ба меҳр

بفرمود تا پیش او شد به مهر

Нигаҳ кард перон барон фару чеҳр

نگه کرد پیران بران فرّ و چهر

Ба бар дар гирифташ замонии дароз

به بر درگرفتش زمانی دراز

Ҳаме гуфт бо довари поки роз

همی گفت با داور پاک راز

Бадв гуфт Кайхусрави поки дайн

بدو گفت کیخسرو پاک‌دین

Ба ту боди рухшандаи турони замин

به تو باد رخشنده توران زمین

Азиро касе кат надонад ҳаме

ازیرا کسی کت نداند همی

Ҷуз аз меҳрбонат нахонд ҳаме

جز از مهربانت نخواند همی

Шубони зодаеро чунин дар канор

شبان‌زاده‌ای را چنین در کنار

Бигирӣ ва аз кас наёядат ор

بگیری و از کس نیایدت عار

Хирадмандро дил бирав бар бсухт

خردمند را دل برو بر بسوخت

Ба кирдори оташ Рахш барфурӯхт

به کردار آتش رخش برفروخت

Бадв гуфт к-эии ёдгори маон

بدو گفت کای یادگار مهان

Писандидау носупурдаи ҷаҳон

پسندیده و ناسپرده جهان

Ки тоҷи сари шаҳриёрони тӯй

که تاج سر شهریاران توی

Ки гуяд ки пӯри шубонони тӯй

که گوید که پور شبانان توی

Шубон нест аз гавҳари ту касе

شبان نیست از گوهر تو کسی

Ва зин достон ҳаст бо ман басӣ

وزین داستان هست با من بسی

зи баҳри ҷавони аспу болои хост

ز بهر جوان اسپ و بالای خواست

Ҳамон ҷомаи хсрўорои хост

همان جامهٔ خسروآرای خواست

Ба айвон хиромед бо ӯ ба ҳам

به ایوان خرامید با او به هم

Рӯонаши зи баҳри Сиёвуши дижам

روانش ز بهر سیاوش دژم

Ҳамеи прўронидши андари канор

همی پرورانیدش اندر کنار

Бадви шодмони гардиши рӯзгор

بدو شادمان گردش روزگار

Бад-ӣн низ бигузашт чанде сипеҳр

بدین نیز بگذشت چندی سپهر

Ба мағз андарун дошт бо шоҳи меҳр

به مغز اندرون داشت با شاه مهر

Шаби тираи ҳангоми орому хоб

شب تیره هنگام آرام و خواب

Кас омад зи наздики афросйоб

کس آمد ز نزدیک افراسیاب

Барон тирагии паҳлавонро бихонад

بران تیرگی پهلوان را بخواند

Гузаштаи суханҳо фаровон баранд

گذشته سخن‌ها فراوان براند

Каз андешаи бади ҳамаи шаби дилам

کز اندیشهٔ بد همه شب دلم

Бипечед вази ғами ҳамеи бугсалам

بپیچید وز غم همی بگسلم

Азин кӯдакӣ каз Сиёвуш расед

ازین کودکی کز سیاوش رسید

Ту гуфтӣ маро рӯз шуд нопадид

تو گفتی مرا روز شد ناپدید

Набераи Фаридуни шубони пурвирд

نبیرهٔ فریدون شبان پرورد

зи ройу хиради ин кӣ андар хӯрд

ز رای و خرد این کی اندر خورد؟

Азугар навишта ба ман бар бадӣаст

ازو گر نوشته به من بر بدی‌ست

Нишоед гузаштан ки он аиздист

نشاید گذشتن که آن ایزدی‌ست

Чу кор гузашта наёрад ба ёд

چو کار گذشته نیارد به یاد

Зайди шод ва мо низ бошем шод

زید شاد و ما نیز باشیم شاد

Вагар ҳеҷ хуии бади оради падед

وگر هیچ خوی بد آرد پدید

Басони падари сар бибояд бурид

بسان پدر سر بباید برید

Бадв гуфт перон ки эй шаҳриёр

بدو گفت پیران که ای شهریار

Туро худ набояд каси омӯзгор

ترا خود نباید کس آموزگار

Яке кӯдакии хирад чун биҳшон

یکی کودکی خرد چون بیهشان

зи кори гузашта чаҳ дорад нишон

ز کار گذشته چه دارد نشان؟

Ту худ ин миндишу бадро макуш

تو خود این میندیش و بد را مکوش

Чаҳ гуфт он хирадманди бсёрҳўш

چه گفت آن خردمند بسیارهوش

Ки парвардгор аз падар бартараст

که پروردگار از پدر برترست

Агар зодаро меҳр бо модараст

اگر زاده را مهر با مادرست

Нахустин ба паймони маро шод кун

نخستین به پیمان مرا شاد کن

зи савганди шоҳони яке ёд кун

ز سوگند شاهان یکی یاد کن

Фаридун ба дод ва ба тахту кулоҳ

فریدون به داد و به تخت و کلاه

Ҳаме доштӣ ростиро нигоҳ

همی داشتی راستی را نگاه

зи перон чу бшиниди афросйоб

ز پیران چو بشینید افراسیاب

Сари мард ҷангӣ даромад зи хоб

سر مرد جنگی درآمد ز خواب

Яке сахти савганд шоҳона хӯрд

یکی سخت سوگند شاهانه خورد

Ба рӯзи сипеду шаби ложвард

به روز سپید و شب لاژورد

Ба додари кови ин ҷаҳони офарид

به دادار کاو این جهان آفرید

Сипеҳру даду дому ҷони офарид

سپهر و دد و دام و جان آفرید

Ки ноед бад-ӣни кӯдак аз ман ситам

که ناید بدین کودک از من ستم

На ҳаргиз бирав бар занами тиздм

نه هرگز برو بر زنم تیزدم

Заминро бабўсед перон ва гуфт

زمین را ببوسید پیران و گفت

Ки эй додгари шоҳ беёру ҷуфт

که ای دادگر شاه بی‌یار و جفت

Барин банду савганди ту эминам

برین بند و سوگند تو ایمنم

Кунун ёфт ороми ҷону танам

کنون یافت آرام جان و تنم

Взонҷо бар хусрав омад дмон

وزانجا بر خسرو آمد دمان

Рухии арғавону дилии шодмон

رخی ارغوان و دلی شادمان

Бадв гуфт каз дили хирад давр кун

بدو گفت کز دل خرد دور کن

Чу разм оварад посухаш сур кун

چو رزم آورد پاسخش سور کن

Марви пеш ӯ ҷуз ба девонагӣ

مرو پیش او جز به دیوانگی

Магардон забони ҷуз ба бегонагӣ

مگردان زبان جز به بیگانگی

Магаради инчи гӯна ба гирди хирад

مگرد ایچ‌گونه به گرد خرد

Як имрӯз бар ту магар бугзарад

یک امروز بر تو مگر بگذرد

Ба сар бар ниҳодаши кулоҳи каён

به سر برنهادش کلاه کیان

Бибасташ киёнии камар бар миён

ببستش کیانی کمر بر میان

Яке бораи гоми зани хости нағз

یکی بارهٔ گام‌زن خواست نغز

Бирав бар нишаст он гӯи поки мағз

برو برنشست آن گو پاک‌مغز

Биёмад ба даргоҳи афросйоб

بیامد به درگاه افراسیاب

Ҷаҳонӣ бирав дида карда пуроб

جهانی برو دیده کرده پرآب

Рўорўи баромад ки бигушоӣ роҳ

روارو برآمد که بگشای راه

Ки омад нўоиини яке пешгоҳ

که آمد نوآیین یکی پیشگاه

Ҳаме рафт пеши андаруни шоҳи гирд

همی رفت پیش اندرون شاه گرد

Сипаҳдори перони варои пеши барад

سپهدار پیران ورا پیش برد

Биёмад ба наздики афросйоб

بیامد به نزدیک افراسیاب

Ниёро рух аз шарм ӯ шуд пуроб

نیا را رخ از شرم او شد پرآب

Барон хусравии ёл ва он чанг ӯ

بران خسروی یال و آن چنگ او

Бидон шох ва он фару авранг ӯ

بدان شاخ و آن فرّ و اورنگ او

Замонӣ нигаҳ кард ва некӯ бидид

زمانی نگه کرد و نیکو بدید

Ҳамеи гашти ранги Рахши нопадид

همی گشت رنگ رخش ناپدید

Тани паҳлавони гашти ларзон чу бед

تن پهلوان گشت لرزان چو بید

зи ҷони ҷавони поки бигусасти умед

ز جان جوان پاک بگسست امید

Замонии чунон буд бикшод чеҳр

زمانی چنان بود بگشاد چهر

Замона ба дилаш андар оварад меҳр

زمانه به دلش اندر آورد مهر

Бипурсед к-эии наврасидаи ҷавон

بپرسید کای نورسیده جوان

Чаҳ огоҳи дории зи кори ҷаҳон

چه آگاه داری ز کار جهان؟

Бар гӯсфандон чаҳ гардии ҳаме

بر گوسفندان چه گردی همی؟

Заминро чаҳ гӯнаи супурдии ҳаме

زمین را چه گونه سپردی همی؟

Чунин дод посух ки нахчир нест

چنین داد پاسخ که نخچیر نیست

Марои худ камону пар тир нест

مرا خود کمان و پر تیر نیست

Бипурсед бозаши зи омӯзгор

بپرسید بازش ز آموزگار

зи неку баду гардиши рӯзгор

ز نیک و بد و گردش روزگار

Бадв гуфт ҷое ки бошад паланг

بدو گفت جایی که باشد پلنگ

Бадаради дили мардуми тизчнг

بدرّد دل مردم تیزچنگ

Се дигари бпрсидш аз моаму боб

سه دیگر بپرسیدش از مام و باب

зи айвон ва аз шаҳр ваз хӯрду хоб

ز ایوان و از شهر وز خورد و خواب

Чунин дод посух ки дарандаи шер

چنین داد پاسخ که درّنده شیر

Наёрад саги корзорӣ ба зер

نیارد سگ کارزاری به زیر

Бихандед хусрави зи гуфтори ӯй

بخندید خسرو ز گفتار اوی

Сӯии паҳлавон сипаҳ кард рӯй

سوی پهلوان سپه کرد روی

Бадв гуфт кин дил надорад биҷой

بدو گفت کاین دل ندارد بجای

зи сари прсмши посухи оради зи пой

ز سر پرسمش پاسخ آرد ز پای

Наёяд ҳамоно баду неки азуӣ

نیاید همانا بد و نیک ازوی

На зинсон буд мардуми кӣнаи ҷӯй

نه زین‌سان بود مردم کینه‌جوی

Рӯи инро ба хӯбӣ ба модар сипор

رو این را به خوبی به مادر سپار

Ба дасти яке марди парҳезгор

به دست یکی مرد پرهیزگار

Гасӣ кун ба сӯии Сиёвуши гирд

گسی کن به سوی سیاووش‌گرد

Магардон бдомўзро ҳеҷ гирд

مگردان بدآموز را هیچ گرد

зи аспу парастанда ва беш ва кам

ز اسپ و پرستنده و بیش و کم

Бидиҳ ҳарч бояд зи ганҷу дирам

بده هرچ باید ز گنج و درم

Сипаҳбад бирав кард лухтии шитоб

سپهبد برو کرد لختی شتاب

Буруни барадаш аз пеши афросйоб

برون بردش از پیش افراسیاب

Ба айвон хеш омад афрӯхта

به ایوان خویش آمد افروخته

Хиромону чашми бадии дӯхта

خرامان و چشم بدی دوخته

Ҳаме гуфт каз додгари кирдигор

همی گفت کز دادگر کردگار

Дарахт нав омад ҷаҳонро ба бор

درخت نو آمد جهان را به بار

Дар ганҷҳои куҳан кард боз

در گنج‌های کهن کرد باز

з ҳар гӯнае шоҳро кард соз

ز هر گونه‌ای شاه را کرد ساز

зи динору дебоу теғу гуҳар

ز دینار و دیبا و تیغ و گهر

зи асбу силеҳу кулоҳу камар

ز اسب و سلیح و کلاه و کمر

Ҳам аз тахти вази бадарҳои дирам

هم از تخت وز بدره‌های درم

зи гстрдниҳо ва аз беш ва кам

ز گستردنی‌ها و از بیش و کم

Гасӣ кардашон сӯии он шористон

گسی کردشان سوی آن شارستان

Куҷо ҷумлагӣ гашта бади хорстон

کجا جملگی گشته بد خارستان

Фарангису Кайхусрав онҷо расед

فرنگیس و کیخسرو آنجا رسید

Басӣ мардум омад з ҳар сӯи падед

بسی مردم آمد ز هرسو پدید

Бидида супурданд як як замин

بدیده سپردند یک‌یک زمین

Забони даду доми пурофарин

زبان دد و دام پرآفرین

Ҳаме гуфт ҳаркас ки будаш ҳунар

همی گفت هرکس که بودش هنر

Сипос аз ҷаҳони довари додгар

سپاس از جهان‌داور دادگر

Казон бех барканда фаррухи дарахт

کزان بیخ برکنده فرخ درخت

Азин гӯна шохӣ баровард сахт

ازین‌گونه شاخی برآورد سخت

зи шоҳи каёни чашми бади даври бод

ز شاه کیان چشم بد دور باد

Равони Сиёвуши пар аз нури бод

روان سیاوش پر از نور باد

Ҳамаи хоки он шористон шод шуд

همه خاک آن شارستان شاد شد

Гё бар чамани сарв озод шуд

گیا بر چمن سرو آزاد شد

зи хокӣ ки хӯн Сиёвуш бихӯрад

ز خاکی که خون سیاوش بخورد

Ба абр андар омад дарахтии зи гирд

به ابر اندرآمد درختی ز گرد

Нигорида бар баргҳо чеҳр ӯ

نگاریده بر برگ‌ها چهر او

Ҳамаи буи машк омад аз меҳр ӯ

همه بوی مشک آمد از مهر او

Бадии маи нишони баҳорони бадӣ

به دی‌مه نشان بهاران بدی

Прстшгаҳи сӯгворони бадӣ

پرستشگه سوگواران بدی

Чунинаст кирдори ин гандаи пер

چنین است کردار این گنده پیر

Сетанд зи фарзанди пистони шер

ستاند ز فرزند پستان شیر

Чу пайваста шуд меҳри дил бар ҷаҳон

چو پیوسته شد مهر دل بر جهان

Ба хоки андари оради сараши ногаҳон

به خاک اندرآرد سرش ناگهان

Ту аз вай ба ҷузи шодмонии мҷўӣ

تو از وی به جز شادمانی مجوی

Ба боғи ҷаҳон барганда мбўӣ

به باغ جهان برگ انده مبوی

Агар тоҷи дорӣ вагар дасти танг

اگر تاج داری و گر دست تنگ

Набинӣ ҳамеи рӯзгори диранг

نبینی همی روزگار درنگ

Маранҷон равон кин сарой ту нест

مرنجان روان کاین سرای تو نیست

Биҷузи танги тобути ҷой ту нест

بجز تنگ تابوت جای تو نیست

Ниҳодан чаҳ бояд бхўрдн нишин

نهادن چه باید؟ بخوردن نشین

Бар умеди ганҷи ҷаҳони офарин

بر امّید گنج جهان‌آفرین

Чу омад ба наздики сари теғи шаст

چو آمد به نزدیکِ سر تیغ شست،

Мада май ки аз сол шуд марди маст

مده می که از سال شد مرد مست

Биҷои Аннанам Асо дод сол

بجای عنانم عصا داد سال

Пароганда шуд молу баргашти ҳол

پراگنده شد مال و برگشت حال

Ҳамон дидаи бон бар сари кӯҳсор

همان دیده‌بان بر سر کوهسار

Набинад ҳамеи лашкари шаҳриёр

نبیند همی لشکر شهریار

Кашӣдан з душман надонад Аннан

کشیدن ز دشمن نداند عنان

Магари пеш мижгонаш ояд синон

مگر پیش مژگانش آید سنان

Гроиндаҳ тезпоӣ наванд

گرایندهٔ تیزپای نوند

Ҳамон шаст бадхоҳ кардаш ба банд

همان شست بدخواه کردش به بند

Ҳамон гӯш аз овоӣ ӯ гашти сайр

همان گوش از آوای او گشت سیر

Ҳамаш лаҳни булбули ҳам овои шер

همش لحن بلبل هم آوای شیر

Чу бардоштами ҷоми панҷоҳ ва ҳашт

چو برداشتم جام پنجاه و هشت

Нагирам ба ҷузи ёди тобуту ташт

نگیرم به جز یاد تابوت و تشت

Дареғи он гулу машку хўшоби сӣ

دریغ آن گل و مشک و خوشاب سی

Ҳамон теғи барандаи порсӣ

همان تیغ برّندهٔ پارسی

Нагардад ҳамеи гирди насрини тзрў

نگردد همی گرد نسرین تذرو

Гул норван хоҳаду шохи сарв

گل نارون خواهد و شاخ سرو

Ҳаме хоҳам аз равшани кирдигор

همی خواهم از روشن کردگار

Ки чандон замон ёбам аз рӯзгор

که چندان زمان یابم از روزگار

Казин номвари номаи бостон

کزین نامور نامهٔ باستان

Бимонам ба гетии яке достон

بمانم به گیتی یکی داستان

Ки ҳар кас ки андар сухан дод дод

که هرکس که اندر سخن داد داد

зи ман ҷуз ба некӣ нагиранд ёд

ز من جز به نیکی نگیرند یاد

Бидон гейтем низ хўоҳшгрст

بدان گیتیم نیز خواهشگرست

Ки бо теғ тезаст ва бо афсараст

که با تیغ تیزست و با افسرست

Манам бандаи аҳли байти набӣ

منم بندهٔ اهل بیت نبی

Сарояндаи хоки пои васӣ

سرایندهٔ خاک پای وصی

Барин зодам ва ҳам барин бигузарам

برین زادم و هم برین بگذرم

Чунон дон ки хоки паии ҳайдарам

چنان دان که خاک پی حیدرم

Абои дигарон мари маро кор нест

ابا دیگران مر مرا کار نیست

Бад-ӣни андаруни ҳеҷ гуфтор нест

بدین اندرون هیچ گفتار نیست

Ба гуфтори деҳқон кунун бозгард

به گفتار دهقان کنون بازگرد

Нигар то чаҳ гуяд сарояндаи мард

نگر تا چه گوید سراینده مرد