Чу огоҳӣ омад ба Ковӯси шоҳ
چو آگاهی آمد به کاووس شاه
Ки шуд рӯзгори Сиёвуши табоҳ
که شد روزگار سیاوش تباه
Ба кирдори мурғони сарашро зи тан
به کردار مرغان سرش را ز تن
Ҷудо кард солори он анҷуман
جدا کرد سالار آن انجمن
Абр бегуноҳаш ба ханҷар ба зор
ابر بیگناهش به خنجر به زار
Буриданд сар зон тани шоҳвор
بریدند سر زان تن شاهوار
Бинолад ҳамеи булбул аз шохи сарв
بنالد همی بلبل از شاخ سرو
Чу дроҷи зери гулон бо тзрў
چو دراج زیر گلان با تذرو
Ҳамаи шаҳри турони пар аз доғу дард
همه شهر توران پر از داغ و درد
Ба бешаи даруни барги гулнори зард
به بیشه درون برگ گلنار زرد
Гирифтанд шеван ба ҳар кӯҳсор
گرفتند شیون به هر کوهسار
На фарёдрас буд ва на хостор
نه فریادرس بود و نه خواستار
Чу ин гуфта бишунид Ковӯси шоҳ
چو این گفته بشنید کاووس شاه
Сари номдораш нигун шуд зи гоҳ
سر نامدارش نگون شد ز گاه
Бар ва ҷома бадареду рухро бикунад
بر و جامه بدرید و رخ را بکند
Ба хок андар омад зи тахти баланд
به خاک اندر آمد ز تخت بلند
Бирафтанд бо мӯяи эрониён
برفتند با مویه ایرانیان
Бидон сӯги баста ба зории миён
بدان سوگ بسته به زاری میان
Ҳамаи дидаи пурхӯну рухсораи зард
همه دیده پرخون و رخساره زرد
Забон аз Сиёвуши пар аз ёдкард
زبان از سیاوش پر از یادکرد
Чу Тӯс ва чу Гӯдарзу Геви далер
چو طوس و چو گودرز و گیو دلیر
Чу шопӯру Фарҳоду раҳоами шер
چو شاپور و فرهاد و رهام شیر
Ҳама ҷома карда кабӯду сиёҳ
همه جامه کرده کبود و سیاه
Ҳамаи хок бар сари биҷои кулоҳ
همه خاک بر سر بجای کلاه
Пас огоҳӣ омад сӯии нимрўз
پس آگاهی آمد سوی نیمروز
Ба наздики солор гетӣ фурӯз
به نزدیک سالار گیتی فروز
Ки аз шаҳри Эрони баромади хурӯш
که از شهر ایران برآمد خروش
Ҳамеи хоки тираи баромад ба ҷӯш
همی خاک تیره برآمد به جوش
Прагаанд Ковӯс бар ёли хок
پراگند کاووس بر یال خاک
Ҳамаи ҷома хусравӣ кард чок
همه جامهٔ خسروی کرد چاک
Таҳамтан чу бишунид зу рафт ҳуш
تهمتن چو بشنید زو رفت هوش
зи зобул ба зории баромади хурӯш
ز زابل به زاری برآمد خروش
Ба чанголи рухсораи бшхўди зол
به چنگال رخساره بشخود زال
Ҳамеи рехти хок аз бар шоху ёл
همی ریخت خاک از بر شاخ و یال
Чу як ҳафта бо сӯг буду дижам
چو یک هفته با سوگ بود و دژم
Ба ҳаштуми баромади зи шипўри дам
به هشتم برآمد ز شیپور دم
Сипоҳии фаровон бар пилтан
سپاهی فراوان بر پیلتن
зи Кашмӣр ва кобул шуданд анҷуман
ز کشمیر و کابل شدند انجمن
Ба даргоҳ Ковӯс биниҳод рӯй
به درگاه کاووس بنهاد روی
Ду дидаи пар аз обу дили кӣнаи ҷӯй
دو دیده پر از آب و دل کینه جوی
Чу наздикии шаҳр Эрон расед
چو نزدیکی شهر ایران رسید
Ҳамаи ҷомаи паҳлавии брдрид
همه جامهٔ پهلوی بردرید
Ба додари доранда савганд хӯрд
به دادار دارنده سوگند خورد
Ки ҳаргизи танам бе силеҳи набард
که هرگز تنم بیسلیح نبرد
Набошад башуем серумро зи хок
نباشد بشویم سرم را ز خاک
Ҳама бар тани ғам буд сўгнок
همه بر تن غم بود سوگناک
Каллаи тргу шамшер ҷом манаст
کله ترگ و شمشیر جام منست
Ба бозуи хами хом дом манаст
به بازو خم خام دام منست
Чу омад ба наздики Ковӯс кӣ
چو آمد به نزدیک کاووس کی
Сараш буд пурхоку пурхоки пай
سرش بود پرخاک و پرخاک پی
Бадв гуфт хуии бад эй шаҳриёр
بدو گفت خوی بد ای شهریار
Прогндӣ ва тухмат омад бабор
پراگندی و تخمت آمد ببار
Турои меҳри Судобау бдхўӣ
ترا مهر سودابه و بدخوی
з сар барграфт афсари хусравӣ
ز سر برگرفت افسر خسروی
Кунун ошкоро бибинӣ ҳаме
کنون آشکارا ببینی همی
Ки бар мавҷи дарёи нишинии ҳаме
که بر موج دریا نشینی همی
Аз андешаи хираду шоҳи сутург
از اندیشهٔ خرد و شاه سترگ
Биёмад ба мо бар зӣонеи бузург
بیامد به ما بر زیانی بزرگ
Касе ков буд меҳтари анҷуман
کسی کاو بود مهتر انجمن
Кафани беҳтар ӯро зи фармони зан
کفن بهتر او را ز فرمان زن
Сиёвуш ба гуфтор зан шуд ба бод
سیاوش به گفتار زن شد به باد
Хуҷастаи зании кови з модар назод
خجسته زنی کاو ز مادر نزاد
Дареғи он бару брзу болой ӯ
دریغ آن بر و برز و بالای او
Ркибу хами хусрави орой ӯ
رکیب و خم خسرو آرای او
Дареғи он гӯи номбурдаи савор
دریغ آن گو نامبرده سوار
Ки чун ӯ набинад дигар рӯзгор
که چون او نبیند دگر روزگار
Чу дар базм будӣ баҳорони бадӣ
چو در بزم بودی بهاران بدی
Ба разми афсари номдорони бадӣ
به رزم افسر نامداران بدی
Ҳамеи ҷанг бо чашм гирён кунам
همی جنگ با چشم گریان کنم
Ҷаҳон чун дили хеш бирён кунам
جهان چون دل خویش بریان کنم
Нигаҳ кард Ковӯс бар чеҳр ӯ
نگه کرد کاووس بر چهر او
Бидид ашки хунин ва он меҳр ӯ
بدید اشک خونین و آن مهر او
Надоди инчи посухи мар ӯро зи шарм
نداد ایچ پاسخ مر او را ز شرم
Фурӯи рехт аз дидагони оби гарм
فرو ریخت از دیدگان آب گرم
Таҳамтан бирафт аз бар тахти ӯй
تهمتن برفت از بر تخت اوی
Сӯии хон Судоба биниҳод рӯй
سوی خان سودابه بنهاد روی
зи парда ба гесуаш берун кашид
ز پرده به گیسوش بیرون کشید
зи тахти бузургяш дар хӯн кашид
ز تخت بزرگیش در خون کشید
Ба ханҷар ба ду ним кардаш ба роҳ
به خنجر به دو نیم کردش به راه
Наҷунбед бар ҷои Ковӯси шоҳ
نجنبید بر جای کاووس شاه
Биёмад ба даргоҳ бо сӯгу дард
بیامد به درگاه با سوگ و درد
Пар аз хӯни дилу дидаи рухсораи зард
پر از خون دل و دیده رخساره زرد
Ҳамаи шаҳри Эрон ба мотам шуданд
همه شهر ایران به ماتم شدند
Пар аз дарди наздик рустам шуданд
پر از درد نزدیک رستم شدند
Чу як ҳафта бо сӯг ва бо оби чашм
چو یک هفته با سوگ و با آب چشم
Ба даргоҳ бинишаст пари дарду хашм
به درگاه بنشست پر درد و خشم
Ба ҳаштуми бузад ноӣ рӯйину кӯс
به هشتم بزد نای رویین و کوس
Биёмад ба даргоҳи Гӯдарзу Тӯс
بیامد به درگاه گودرز و طوس
Чу Фарҳоду шидўш ва гургину Гев
چو فرهاد و شیدوش و گرگین و گیو
Чу баҳрому раҳоаму шопӯри ню
چو بهرام و رهام و شاپور نیو
Фиребурзи Ковӯси дарандаи шер
فریبرز کاووس درنده شیر
Гуроза ки буд аждаҳои далер
گرازه که بود اژدهای دلیر
Фаромарзи рустам ки бади пеши рӯ
فرامرز رستم که بد پیش رو
Нигаҳбон ҳар марзу солори нав
نگهبان هر مرز و سالار نو
Ба гардон чунин гуфт рустам ки ман
به گردان چنین گفت رستم که من
Барин кӣна додам дилу ҷону тан
برین کینه دادم دل و جان و تن
Ки андари ҷаҳон чун Сиёвуши савор
که اندر جهان چون سیاوش سوار
Набандад камар низ як номдор
نبندد کمر نیز یک نامدار
Чунин кор яксар мадоред хирад
چنین کار یکسر مدارید خرد
Чунин кӣнаро хирад натавон шимурд
چنین کینه را خرد نتوان شمرد
зи дилҳо ҳамаи тарс берун кунед
ز دلها همه ترس بیرون کنید
Заминро з хӯн равад Ҷайҳун кунед
زمین را ز خون رود جیحون کنید
Ба яздон ки то дар ҷаҳон зинда ам
به یزدان که تا در جهان زندهام
Ба кини Сиёвуши дил огндаҳ ам
به کین سیاوش دل آگندهام
Барон ташти заррини куҷои хӯни ӯй
بران تشت زرین کجا خون اوی
Фурӯи рехти нокордидаҳи гаравӣ
فرو ریخت ناکاردیده گروی
Бимолид хоҳам ҳаме рӯйу чашм
بمالید خواهم همی روی و چشم
Магар бар дилам кам шавад дарду хашм
مگر بر دلم کم شود درد و خشم
Вагар ҳамчунонам буд бастаи чанг
وگر همچنانم بود بسته چنگ
Ниҳода ба гардани даруни полҳнг
نهاده به گردن درون پالهنگ
Ба хоки андаруни хор чун гӯсфанд
به خاک اندرون خوار چون گوسفند
Кашандами ду бозу ба хами каманд
کشندم دو بازو به خم کمند
Вагар на ману гурзу шамшери тез
و گر نه من و گرز و شمشیر تیز
Барангезами андари ҷаҳони растхез
برانگیزم اندر جهان رستخیز
Набинад ду чашмами магари гирди разм
نبیند دو چشمم مگر گرد رزم
Ҳаромаст бар ман майу ҷому базм
حرامست بر من می و جام و بزم
Ба даргоҳ ҳар паҳливонӣ ки буд
به درگاه هر پهلوانی که بود
Чу зон гӯнаи овози рустами шунӯд
چو زان گونه آواز رستم شنود
Ҳама барграфтанд бо ӯ хурӯш
همه برگرفتند با او خروش
Ту гуфтӣ ки майдони баромад ба ҷӯш
تو گفتی که میدان برآمد به جوش
зи майдони яке бонги буришад ба абр
ز میدان یکی بانگ برشد به ابر
Ту гуфтӣ замин шуд ба коми ҳужабр
تو گفتی زمین شد به کام هژبر
Бузади муҳра бар пушти пелон ба ҷом
بزد مهره بر پشت پیلان به جام
Ялон бар кашиданд теғ аз ниёам
یلان بر کشیدند تیغ از نیام
Баромад хурӯшидани гоўдм
برآمد خروشیدن گاودم
Дам ноӣ рӯйину рўиинаҳи хам
دم نای رویین و رویینه خم
Ҷаҳон пар шуд аз кини афросйоб
جهان پر شد از کین افراسیاب
Ба дарё ту гуфтӣ ба ҷӯш омад об
به دریا تو گفتی به جوش آمد آب
Набад ҷои пӯяндаро бар замин
نبد جای پوینده را بر زمین
зи найза ҳаво монад андари камӣн
ز نیزه هوا ماند اندر کمین
Ситора ба ҷанг андар омад нахуст
ستاره به جنگ اندر آمد نخست
Замину замони дасти хӯнро бишуст
زمین و زمان دست خون را بشست
Бибастанд гардони Эрони миён
ببستند گردان ایران میان
Ба пеши андаруни ахтари Ковиён
به پیش اندرون اختر کاویان
Гузин кард пас рустами зобулӣ
گزین کرد پس رستم زابلی
зи гардони шамшерзани кобулӣ
ز گردان شمشیرزن کابلی
зи Эрон ва аз бешаи норван
ز ایران و از بیشهٔ نارون
Даҳ ва ду ҳазор аз ялони анҷуман
ده و دو هزار از یلان انجمن
Сипаҳро фаромарзи бади пеши рӯ
سپه را فرامرز بد پیشرو
Ки фарзанди гӯ буду солори нав
که فرزند گو بود و سالار نو
Ҳаме рафт то марз турон расед
همی رفت تا مرز توران رسید
зи душман касеро ба раҳ бар надид
ز دشمن کسی را به ره بر ندید
Дарон марзи шоҳи спиҷоб буд
دران مرز شاه سپیجاب بود
Ки бо лашкару ганҷ ва бо об буд
که با لشکر و گنج و با آب بود
Врозоди бади номи он паҳлавон
ورازاد بد نام آن پهلوان
Далер ва сипаҳ тозу равшани равон
دلیر و سپه تاز و روشن روان
Сипаҳ буд шамшерзани сӣ ҳазор
سپه بود شمشیرزن سی هزار
Ҳамаи разми ҷӯй аз дар корзор
همه رزم جوی از در کارزار
Врозод аз қалб лашкар бирафт
ورازاد از قلب لشکر برفت
Биёмад ба назд фаромарзи тафт
بیامد به نزد فرامرز تفت
Бипурсед ва гуфташ чаҳ мардӣ бигӯӣ
بپرسید و گفتش چه مردی بگوی
Чаро кардае сӯии ин марз рӯй
چرا کردهای سوی این مرز روی
Сазад гар бигӯе марои номи хеш
سزد گر بگویی مرا نام خویش
Биҷӯе азин кори фарҷоми хеш
بجویی ازین کار فرجام خویش
Ҳамоно ба фармон шоҳ омадӣ
همانا به فرمان شاه آمدی
Гар аз паҳлавон сипоҳ омадӣ
گر از پهلوان سپاه آمدی
Чаҳ дории зи афросйоби огаҳӣ
چه داری ز افراسیاب آگهی
зи аврангу зи тоҷу тахти маӣ
ز اورنگ و ز تاج و تخت مهی
Набояд ки беном бар дасти ман
نباید که بینام بر دست من
Равонат барояд зи торики тан
روانت برآید ز تاریک تن
Фаромарз гуфт эй гӯи шӯрбахт
فرامرز گفت ای گو شوربخت
Манам бори он хусравонеи дарахт
منم بار آن خسروانی درخت
Ки аз ном ӯ шер печон шавад
که از نام او شیر پیچان شود
Чу хашм оварад пел биҷон шавад
چو خشم آورد پیل بیجان شود
Маро бо ту бадгавҳари диўзод
مرا با تو بدگوهر دیوزاد
Чаро кард бояд ҳамеи номи ёд
چرا کرد باید همی نام یاد
Гӯи пилтан бо сипоҳ аз пас аст
گو پیلتن با سپاه از پس است
Ки андари ҷаҳони кӣнаи хоҳ ӯ бас аст
که اندر جهان کینه خواه او بس است
Ба кини Сиёвуши камар бар миён
به کین سیاوش کمر بر میان
Бибаст ва биёмад чу шери жён
ببست و بیامد چو شیر ژیان
براردи азин марз бе арзи дӯд
برآرد ازین مرز بیارز دود
Ҳавои гирд ӯро наёрад бсўд
هوا گرد او را نیارد بسود
Врозод бишунид гуфтор ӯ
ورازاد بشنید گفتار او
Ҳаме хор донист пигор ӯ
همی خوار دانست پیگار او
Ба лашкар бифармуд кандар диҳед
به لشکر بفرمود کاندر دهید
Камонҳо саросар ба зиҳ бар наед
کمانها سراسر به زه بر نهید
Рада бар кашид аз ду равияи сипоҳ
رده بر کشید از دو رویه سپاه
Ба сар бар ниҳоданд зи оҳани кулоҳ
به سر بر نهادند ز آهن کلاه
з ҳар сӯи баромади зи гардони хурӯш
ز هر سو برآمد ز گردان خروش
Ҳаме кар шуд аз нолаи кӯси гӯш
همی کر شد از نالهٔ کوس گوش
Чу овоз кӯс омаду курноӣ
چو آواز کوس آمد و کرنای
Фаромарзро дили баромади зи ҷой
فرامرز را دل برآمد ز جای
Ба як ҳамлаи андари зи гардони ҳазор
به یک حمله اندر ز گردان هزار
БиФгнду баргашт аз корзор
بیفگند و برگشت از کارزار
Дигар ҳамла кардаш ҳазор ва дивист
دگر حمله کردش هزار و دویست
Врозодро гуфт лашкари маи ист
ورازاد را گفت لشکر مهایست
Ки имрӯзи бодоФраҳи аиздист
که امروز بادافرَهِ ایزدیست
Мукофоти бадро з яздон бадӣаст
مکافات بد را ز یزدان بدیست
Чунин лашкари гшну чандини савор
چنین لشکر گشن و چندین سوار
Саросема шуд аз яке номдор
سراسیمه شد از یکی نامدار
Ҳаме шуд фаромарзи найза ба даст
همی شد فرامرز نیزه به دست
Врозодро роҳ яздон бибаст
ورازاد را راه یزدان ببست
Фаромарзи ҷангӣ чу ӯро бидид
فرامرز جنگی چو او را بدید
Хурӯшӣ чу шер жён баркашид
خروشی چو شیر ژیان برکشید
Барангехт аз ҷои шбрнг ро
برانگیخت از جای شبرنگ را
БиФшрд бар найза бар чанг ро
بیفشرد بر نیزه بر چنگ را
Яке найза зад бар камарбанд ӯ
یکی نیزه زد بر کمربند او
Ки бигусасти зери зираи банд ӯ
که بگسست زیر زره بند او
Чунон барграфташ зи зини хаданг
چنان برگرفتش ز زین خدنگ
Ки гуфтӣ як пашша дорад ба чанг
که گفتی یک پشه دارد به چنگ
БиФгнд бар хок ва омад фурӯд
بیفگند بر خاک و آمد فرود
Сиёвушро дод чанде дуруд
سیاووش را داد چندی درود
Сари номвар давр кард аз таниш
سر نامور دور کرد از تنش
Пар аз хӯн Биёлуд пероҳанаш
پر از خون بیالود پیراهنش
Чунин гуфт кинат сари кини нахуст
چنین گفت کاینت سر کین نخست
Пароганда шуд тухми пархош ва раст
پراگنده شد تخم پرخاش و رست
Ҳамаи бум ва бар оташи андрФгнд
همه بوم و بر آتش اندرفگند
Ҳамеи дӯди буришад ба чархи баланд
همی دود برشد به چرخ بلند
Яке нома бинвишт назд падар
یکی نامه بنوشت نزد پدر
зи кори врозоди прхошхр
ز کار ورازاد پرخاشخر
Ки чун баргушодам дар кину ҷанг
که چون برگشادم در کین و جنگ
Варо барграфтам зи зини паланг
ورا برگرفتم ز زین پلنگ
Ба кин Сиёвуш буридам сараш
به کین سیاوش بریدم سرش
Барафрӯхтам оташ аз кишвараш
برافروختم آتش از کشورش
Вазони сӯ нўндӣ биёмад ба роҳ
وزان سو نوندی بیامد به راه
Ба наздики солори турони сипоҳ
به نزدیک سالار توران سپاه
Ки омад ба кини рустами пилтан
که آمد به کین رستم پیلتن
Бузургон Эрон шуданд анҷуман
بزرگان ایران شدند انجمن
Врозодро сар буриданд зор
ورازاد را سر بریدند زار
Барангехт аз марзи турони дамор
برانگیخت از مرز توران دمار
Сипаҳро саросари баҳам бар заданд
سپه را سراسر بهم بر زدند
Ба бум ва ба бар оташ андар заданд
به بوم و به بر آتش اندر زدند
Чу бишунид афросйоби ин сухан
چو بشنید افراسیاب این سخن
Ғамӣ шуд зи кирдорҳои куҳан
غمی شد ز کردارهای کهن
Намонад инч бар дашти зи аспони яла
نماند ایچ بر دشت ز اسپان یله
Биоварад чӯпон ба майдони гила
بیاورد چوپان به میدان گله
Дар ганҷи гўполу бргстўон
در گنج گوپال و برگستوان
Ҳамон найзау ханҷари ҳиндӯон
همان نیزه و خنجر هندوان
Ҳамон ганҷи динор ва дару гуҳар
همان گنج دینار و در و گهر
Ҳамон афсару тавқи заррини камар
همان افسر و طوق زرین کمر
зи дастури ганҷури бастади калид
ز دستور گنجور بستد کلید
Ҳамаи коху майдон дирам густаред
همه کاخ و میدان درم گسترید
Чу лашкар саросар шуд ороста
چو لشکر سراسر شد آراسته
Баришон пароганда шуд хоста
بریشان پراگنده شد خواسته
Бузади кӯси рӯйину ҳиндӣ дароӣ
بزد کوس رویین و هندی درای
Саворони сӯй разм карданд рой
سواران سوی رزم کردند رای
Сипаҳдор аз гунг берун кашид
سپهدار از گنگ بیرون کشید
Сипаҳро зи танагӣ ба ҳомӯн кашид
سپه را ز تنگی به هامون کشید
Фиристоду мари сурхаро пеш хонд
فرستاد و مر سرخه را پیش خواند
зи рустами басӣ достонҳо баранд
ز رستم بسی داستانها براند
Бадв гуфт шамшерзани сӣ ҳазор
بدو گفت شمشیرزن سی هزار
Бабри номдор аз дар корзор
ببر نامدار از در کارزار
Нигаҳи дори ҷон аз бади пӯри зол
نگه دار جان از بد پور زال
Ба размат набошад ҷузви каси ҳам?ил
به رزمت نباشد جزو کس همال
Ту фарзандӣу никхўоаҳи манӣ
تو فرزندی و نیکخواه منی
Сутуни сипоҳӣу моҳи манӣ
ستون سپاهی و ماه منی
Чу бедор дил бошӣу роҳи ҷӯй
چو بیدار دل باشی و راهجوی
Ки ёрад ниҳодан биравӣ ту рӯй
که یارد نهادن بروی تو روی
Кунун пеш рӯ бош ва бедор бош
کنون پیش رو باش و بیدار باش
Сипаҳро зи душман нигаҳдор бош
سپه را ز دشمن نگهدار باش
зи пеши падари сурха берун кашид
ز پیش پدر سرخه بیرون کشید
Дирафшу сипаҳро ба ҳомӯн кашид
درفش و سپه را به هامون کشید
Тилоия чу гирд сипаҳ дид тафт
طلایه چو گرد سپه دید تفت
Бипечеду сӯй фаромарз рафт
بپیچید و سوی فرامرز رفت
Аз Эрони сипаҳи буришади овои кӯс
از ایران سپه برشد آوای کوس
зи гирд сипаҳ шуд ҳавои обнӯс
ز گرد سپه شد هوا آبنوس
Хурӯши саворону гирди сипоҳ
خروش سواران و گرد سپاه
Чу шаб кард гетии ниҳони гашти моҳ
چو شب کرد گیتی نهان گشت ماه
Дарахшидани теғи алмоси гаван
درخشیدن تیغ الماس گون
Синонҳои оҳор дода ба хӯн
سنانهای آهار داده به خون
Ту гуфтӣ ки буришад ба гетии бухор
تو گفتی که برشد به گیتی بخار
Барафрӯхтанд оташи корзор
برافروختند آتش کارزار
зи куштаи Фгндаҳ ба ҳар сӯи сарон
ز کشته فگنده به هر سو سران
Замини кӯҳи гашт аз карон то карон
زمین کوه گشت از کران تا کران
Чу сурха барон гӯна пигор дид
چو سرخه بران گونه پیگار دید
Дирафши фаромарз солор дид
درفش فرامرز سالار دید
Аннанро ба бўр сарафроз дод
عنان را به بور سرافراز داد
Ба найза даромад камон боз дод
به نیزه درآمد کمان باز داد
Фаромарзи бгзошти қалби сипоҳ
فرامرز بگذاشت قلب سپاه
Бар сурха бо найза шуд кӣнаи хоҳ
بر سرخه با نیزه شد کینهخواه
Яке найза зад ҳамчуи озргшсп
یکی نیزه زد همچو آذرگشسپ
зи кӯҳаи ббрдши сӯии ёли асп
ز کوهه ببردش سوی یال اسپ
зи таркон ба ёрӣ ӯ омаданд
ز ترکان به یاری او آمدند
Пар аз ҷанг ва пархошҷу омаданд
پر از جنگ و پرخاشجو آمدند
Аз ошӯби таркон ва аз разми сахт
از آشوب ترکان و از رزم سخت
Фаромарзро найза шуд лухти лухт
فرامرز را نیزه شد لخت لخت
Бидонаст сурха ки поёби ӯй
بدانست سرخه که پایاب اوی
Надорад ғамии гашту бргошт рӯй
ندارد غمی گشت و برگاشت روی
Пас андари фаромарз бо теғи тез
پس اندر فرامرز با تیغ تیز
Ҳамеи тохт ва ангехта растхез
همی تاخت و انگیخته رستخیز
Саворони Эрон ба кирдори дев
سواران ایران به کردار دیو
Дмон аз пасаш баркашида ғарив
دمان از پسش برکشیده غریو
Фаромарз чун сурхаро ёфт чанг
فرامرز چون سرخه را یافت چنگ
Бёзид зон сон ки ёзди паланг
بیازید زان سان که یازد پلنگ
Гирифташ камарбанд ва аз пушти зин
گرفتش کمربند و از پشت زین
Баровард ва зад ногаҳон бар замин
برآورد و زد ناگهان بر زمین
Пиёда ба пеш андар афганд хор
پیاده به پیش اندر افگند خوار
Ба лшкргаҳ оварадаш аз корзор
به لشکرگه آوردش از کارزار
Дирафши Таҳамтани ҳмонгаҳи зи роҳ
درفش تهمتن همانگه ز راه
Падед омаду гирди пелу сипоҳ
پدید آمد و گرد پیل و سپاه
Фаромарзи пеш падар шуд чу гирд
فرامرز پیش پدر شد چو گرد
Ба пирӯзӣ аз рӯзгори набард
به پیروزی از روزگار نبرد
Ба пеши андаруни сурхаро бастаи даст
به پیش اندرون سرخه را بسته دست
Бкрдаҳи врозодро ёли паст
بکرده ورازاد را یال پست
Ҳамаи ғору ҳомӯни пар аз кушта буд
همه غار و هامون پر از کشته بود
Сари душман аз разми баргашта буд
سر دشمن از رزم برگشته بود
Сипоҳ офарин хонд бар паҳлавон
سپاه آفرین خواند بر پهلوان
Барон номбурдори пӯри ҷавон
بران نامبردار پور جوان
Таҳамтан бирав офарин кард низ
تهمتن برو آفرین کرد نیز
Ба дарвеш бахшед бисёр чиз
به درویش بخشید بسیار چیز
Яке достон зад бирав пилтан
یکی داستان زد برو پیلتن
Ки ҳар кас ки сар баркашад зи анҷуман
که هر کس که سر برکشد ز انجمن
Хирад бояду гавҳари номдор
خرد باید و گوهر نامدار
Ҳунари ёру фарҳангаши омӯзгор
هنر یار و فرهنگش آموزگار
Чу ин гавҳаронро баҷо оварад
چو این گوهران را بجا آورد
Диловар шавад пар ва по оварад
دلاور شود پر و پا آورد
Аз оташ набинӣ ҷуз афрӯхтан
از آتش نبینی جز افروختن
Ҷаҳонӣ чу пеш оядаш сӯхтан
جهانی چو پیش آیدش سوختن
Фаромарз нашигифт агар саркаш аст
فرامرز نشگفت اگر سرکش است
Ки пӯлодро дили пар аз оташ аст
که پولاد را دل پر از آتش است
Чу оварад бо санг хоро кунад
چو آورد با سنگ خارا کند
зи дили рози хеш ошкоро кунад
ز دل راز خویش آشکارا کند
Ба сурха нигаҳ кард пас пилтан
به سرخه نگه کرد پس پیلتن
Яке сарви озодаи бад бар чаман
یکی سرو آزاده بد بر چمن
Буриш чун бар шеру рух чун баҳор
برش چون بر شیر و رخ چون بهار
зи машк сияҳ карда бар гул нигор
ز مشک سیه کرده بر گل نگار
Бифармуд пас то барандаш ба дашт
بفرمود پس تا برندش به دشت
Абои ханҷару рўзбонону ташт
ابا خنجر و روزبانان و تشت
Бабанданд дасташ ба хами каманд
ببندند دستش به خم کمند
Бихобанд бар хок чун гӯсфанд
بخوابند بر خاک چون گوسفند
Басони Сиёвуши сарашро зи тан
بسان سیاوش سرش را ز تن
Бибаранду кргси бипушади кафан
ببرند و کرگس بپوشد کفن
Чу бишунид Тӯс сипаҳбад бирафт
چو بشنید طوس سپهبد برفت
Ба хӯни рехтан рӯй биниҳод тафт
به خون ریختن روی بنهاد تفت
Бадв сурха гуфт эй сарафрози шоҳ
بدو سرخه گفت ای سرافراز شاه
Чаҳ резии ҳамеи хӯни ман бе гуноҳ
چه ریزی همی خون من بیگناه
Сиёвуши маро буд ҳам солу дӯст
سیاوش مرا بود هم سال و دوست
Равонами пар аз дард ва андӯҳ ӯст
روانم پر از درد و اندوه اوست
Марои дидаи пуроби бади рӯзу шаб
مرا دیده پرآب بد روز و شب
Ҳамеша ба нафрини кушодаи ду лаб
همیشه به نفرین گشاده دو لب
Барон кас ки он ташт ва ханҷар гирифт
بران کس که آن تشت و خنجر گرفت
Барон кас ки он шоҳро сргрФт
بران کس که آن شاه را سرگرفت
Дили Тӯс бахшоиш оварад сахт
دل طوس بخشایش آورد سخت
Барон номбурдори баргаштаи бахт
بران نامبردار برگشته بخت
Бар рустам омад бигуфт ин сухан
بر رستم آمد بگفت این سخن
Ки пӯр сипаҳдор афганд бен
که پور سپهدار افگند بن
Чунин гуфт рустам кигар шаҳриёр
چنین گفت رستم که گر شهریار
Чунон хастаи дил шояду сӯгвор
چنان خستهدل شاید و سوگوار
Ҳамеша дилу ҷони афросйоб
همیشه دل و جان افراسیاب
Пар аз дарди бод ва ду дидаи пуроб
پر از درد باد و دو دیده پرآب
Ҳамон ташту ханҷари зуввораи бабрад
همان تشت و خنجر زواره ببرد
Бидон рўзбонони лашкари супурд
بدان روزبانان لشکر سپرد
Сарашро ба ханҷар бибаред зор
سرش را به خنجر ببرید زار
Замонӣ хурӯшеду баргашти кор
زمانی خروشید و برگشت کار
Бурӣдаи сару таниш бар дор кард
بریده سر و تنش بر دار کرد
Ду поиши зибри сар нигунсор кард
دو پایش زبر سر نگونسار کرد
Барон кушта аз кин барафшонад хок
بران کشته از کین برافشاند خاک
Танишро ба ханҷари бкрднди чок
تنش را به خنجر بکردند چاک
Ҷаҳоно чаҳ хоҳии з парвардагон
جهانا چه خواهی ز پروردگان
Чаҳпарвардагон доғи дили бардагон
چه پروردگان داغ دل بردگان