Чунин гуфт мӯбад ки як рӯзи Тӯс
چنین گفت موبد که یکروز طوس
Бдонгаҳ ки бархест бонги хурӯс
بدانگه که برخاست بانگ خروس
Худу Геви Гӯдарз ва чанде савор
خود و گیو گودرز و چندی سوار
Бирафтанд шод аз дар шаҳриёр
برفتند شاد از در شهریار
Ба нахчири гӯрон ба дашти дғўӣ
به نخچیر گوران به دشت دغوی
Абои бозу юзони нахчири ҷӯй
ابا باز و یوزانِ نخچیرجوی
Фаровон гирифтанд ва андохтанд
فراوان گرفتند و انداختند
Улӯфаи чиҳил рӯзаро сохтанд
علوفه چهل روزه را ساختند
Бидон ҷойгаҳи тарки наздик буд
بدان جایگه ترک نزدیک بود
Заминаши зи харгоҳи торик буд
زمینش ز خرگاه تاریک بود
Яке бешаи пеш андар омад зи давр
یکی بیشه پیش اندر آمد ز دور
Ба наздики марзи саворони тӯр
به نزدیک مرز سواران تور
Ҳаме ронад дар пеш бо Тӯси Гев
همیراند در پیش با طوس، گیو
Пас андари парастандае чанд ню
پس اندر پرستندهای چند نیو
Барон бешаи рафтанд ҳар ду савор
بران بیشه رفتند هر دو سوار
Бгштнд бар гирди он марғзор
بگشتند بر گِرد آن مرغزار
Ба бешаи яке хуб рух ёфтанд
به بیشه یکی خوب رخ یافتند
Пар аз хандаи лаб ҳар ду бишитофтанд
پر از خنده لب، هردو بشتافتند
Ба дидор ӯ дар замона набӯд
به دیدار او در زمانه نبود
Бирав бар зи хӯбӣ баҳона набӯд
برو بر ز خوبی بهانه نبود
Бадв гуфт гиўои фарибандаи моҳ
بدو گفت گیو: ای فریبنده ماه
Турои сӯии ин беша чун буд роҳ
ترا سوی این بیشه چون بود راه؟
Чунин дод посух ки моро падар
چنین داد پاسخ که: ما را پدر
Бузади дӯши бгзоштми бум ва бар
بزد دوش، بگذاشتم بوم و بر
Шаби тира маст омад аз дашти сур
شب تیره مست آمد از دشتِ سور
Ҳамон чун маро дид ҷӯшони зи давр
همان چون مرا دید جوشان ز دور،
Яке ханҷарӣ обгун баркашид
یکی خنجری آبگون برکشید
Ҳамон хост аз тани серумро бурид
همان خواست از تن سرم را برید
Бипурсед зу паҳлавон аз нажод
بپرسید زو پهلوان از نژاد
Бирав срўбни як ба як кард ёд
برو سروبن یک به یک کرد یاد
Бадв гуфт ман хеши грсиўзм
بدو گفت: من خویش گرسیوزم
Ба шоҳ оФридўн кашад прўзм
به شاه آفریدون کشد پروزم
Пиёда бадв гуфт чун омадӣ
پیاده ـ بدو گفت ـ چون آمدی
Ки бебора ва раҳнамӯн омадӣ
که بیباره و رهنمون آمدی؟
Чунин дод посух ки аспам бимонад
چنین داد پاسخ که: اسپم بماند
зи сустии маро бар замини брншонд
ز سستی مرا بر زمین برنشاند
Бе андозаи зару гуҳари доштам
بیاندازه زرّ و گهر داشتم
Ба сар бар яке тоҷи зари доштам
به سر بر یکی تاج زر داشتم
Барон рӯй болои зи ман бстднд
بران رویِ بالا ز من بستدند
Ниёами яке теғ бар ман заданд
نیام یکی تیغ بر من زدند
Чу ҳушёр гардад падар бе гумон
چو هشیار گردد پدر بیگمان
Саворӣ фиристад пас ман дмон
سواری فرستد پس من دمان
Бияёд ҳаме тозён модарам
بیاید همی تازیان مادرم
Нахоҳад казин бум ва бар бигузарам
نخواهد کزین بوم و بر بگذرم
Дили паҳлавонони бадви нарми гашт
دل پهلوانان بدو نرم گشت
Сари Тӯси навзар бе озарми гашт
سر طوس نوذر بیآزرم گشت
Шаҳ навзарӣ гуфт ман ёфтам
شه نوذری گفت: من یافتم
Аз аирои чунин тез бишитофтам
از ایرا چنین تیز بشتافتم
Бадв гуфт Гев эй сипаҳдори шоҳ
بدو گفت گیو: ای سپهدار شاه
На бо ман баробари бадӣ бе сипоҳ
نه با من برابر بدی بیسپاه؟
Ҳамон Тӯс навзар бидон бастаед
همان طوس نوذر بدان بستهید
Куҷои пеши аспи ман ӣнҷо расед
کجا: پیش اسپ من اینجا رسید
Бадв Гев гуфт ин сухани худ магӯӣ
بدو گیو گفت: این سخن خود مگوی
Ки ман тохтами пеши нхчирҷўӣ
که «من تاختم پیش نخچیرجوی»
зи баҳри парастандае грмгўӣ
ز بهر پرستندهای گرمگوی
Нагардад ҷавонмарди прхошҷўӣ
نگردد جوانمرد پرخاشجوی
Сухани шан ба тундӣ баҷое расед
سخنشان به تندی بجایی رسید
Ки ин моҳро сар бибояд бурид
که این ماه را سر بباید برید
Майонишон чу он доварӣ шуд дароз
میانشان چو آن داوری شد دراز
Миёнҷии баромади яке сарфароз
میانجی برآمد یکی سرفراز
Ки инро бар шоҳ Эрон бурид
که این را بر شاه ایران برید
Бидон ков диҳад ҳар ду фармон бурид
بدان کاو دهد، هردو فرمان برید
Нагаштанд ҳар ду зи гуфтори ӯй
نگشتند هردو ز گفتار اوی
Бар шоҳ Эрон ниҳоданд рӯй
بر شاه ایران نهادند روی
Чу Ковӯс рӯй канизак бидид
چو کاووس روی کنیزک بدید
Бихандеду лабро ба дандон гузид
بخندید و لب را به دندان گزید
Баҳри ду сипаҳбад чунин гуфт шоҳ
بهردو سپهبد چنین گفت شاه
Ки кӯтоҳ шуд бар шумо ранҷи роҳ
که: کوتاه شد بر شما رنج راه
Барин достон бигузаронем рӯз
برین داستان بگذرانیم روز
Ки хуршед гиранд гардони биўз
که خورشید گیرند گردان بِیوز
Гавазнаст агар оҳӯӣ дилбараст
گوزنست اگر آهوی دلبرست؟!
Шикории чунин аз дар меҳтараст
شکاری چنین ازدر مهترست
Бадв гуфт хусрави нажод ту чист
بدو گفت خسرو: نژاد تو چیست
Ки чеҳрати ҳамонанд чеҳр парӣаст
که چهرت همانند چهر پریست؟
Варо гуфт аз моам хотунем
ورا گفت: از مام خاتونیم
зи сӯии падар бар Фаридунем
ز سوی پدر آفریدونیم
Ниёем сипаҳдори грсиўзст
نیایم سپهدار گرسیوزست
Барон марзи харгоҳ ӯ марказаст
بران مرز خرگاه او مرکزست
Бадв гуфт кин рӯйу мӯӣу нажод
بدو گفت کاین روی و موی و نژاد
Ҳаме хостӣ дод ҳар се ба бод
همیخواستی داد هرسه به باد
Ба мшкўӣ заррин кунам шоядат
به مشکوی زرین کنم شایدت
Сари моҳ рӯйон кунам боядат
سر ماهرویان کنم بایدت
Чунин дод посух ки дидам туро
چنین داد پاسخ که: دیدم ترا
зи гарданкашони баргузедами туро
ز گردنکشان برگزیدم ترا
Бути андар шабистон фиристод шоҳ
بت اندر شبستان فرستاد شاه
Бифармуд то брншинд ба гоҳ
بفرمود تا برنشیند به گاه
Биоростндш ба дебои зард
بیاراستندش به دیبای زرد
Ба ёқӯту пирӯзау лоҷувард
به یاقوت و پیروزه و لاجورد
Дигар эзадӣ ҳар чаҳ боист буд
دگر ایزدی هرچه بایست، بود
Яке сурхи ёқӯти бади нобсўд
یکی سرخ یاقوت بُد نابسود