Чу бо Гев Кайхусрав омад ба зам

چو با گیو کیخسرو آمد به زم

Ҷаҳон чанд азуи шод ва чанде дижам

جهان چند ازو شاد و چندی دژم

Нўндӣ ба ҳар сӯи броФгнди Гев

نوندی به هر سو برافگند گیو

Яке нома аз шоҳи вази Геви ню

یکی نامه از شاه وز گیو نیو

Ки омад зи турони ҷаҳондори шод

که آمد ز توران جهاندار شاد

Сари тухмаи номвари киқбод

سر تخمهٔ نامور کیقباد

Фиристодаи Бахтиёру савор

فرستادهٔ بختیار و سوار

Хирадманду бинодлу дӯстдор

خردمند و بینادل و دوستدار

Гузин кард азон номдорони зам

گزین کرد ازان نامداران زم

Бигуфт онч бишунид аз беш ва кам

بگفت آنچ بشنید از بیش و کم

Бадв гуфт з эдар бирав босФҳон

بدو گفت ز ایدر برو باصفهان

Бар нюи Гӯдарзи кшўодгон

بر نیو گودرز کشوادگان

Бигӯяш ки Кайхусрав омад ба зам

بگویش که کیخسرو آمد به زم

Ки бодӣ наҷуст аз бар ӯ дижам

که بادی نجست از بر او دژم

Яке номаи наздики Ковӯси шоҳ

یکی نامه نزدیک کاووس شاه

Фиристодае чуст бигирифт роҳ

فرستاده‌ای چست بگرفت راه

Ҳиўнони кФки аФгни бодпоӣ

هیونان کفک افگن بادپای

Биҷустанд бирасон оташи зи ҷой

بجستند برسان آتش ز جای

Фиристодаи Геви равшани равон

فرستادهٔ گیو روشن روان

Нахустин биёмад бар паҳлавон

نخستین بیامد بر پهلوان

Паёмаш ҳаме гуфт ва нома бидод

پیامش همی گفت و نامه بداد

Ҷаҳони паҳлавони нома бар сари ниҳод

جهان پهلوان نامه بر سر نهاد

зи баҳр Сиёвуш баборед об

ز بهر سیاووش ببارید آب

Ҳаме кард нафрин бар афросйоб

همی کرد نفرین بر افراسیاب

Фиристода шуд назд Ковӯс кӣ

فرستاده شد نزد کاووس کی

зи ёли ҳиўнони бполўди хуй

ز یال هیونان بپالود خوی

Чу омад ба наздики Ковӯси шоҳ

چو آمد به نزدیک کاووس شاه

зи шодӣ хурӯш омад аз боргоҳ

ز شادی خروش آمد از بارگاه

Хабар шуд ба гетӣ ки фарзанди шоҳ

خبر شد به گیتی که فرزند شاه

Ҷаҳонҷӯй Кайхусрав омад зи роҳ

جهانجوی کیخسرو آمد ز راه

Сипаҳбади фиристодаро пеш хонд

سپهبد فرستاده را پیش خواند

Барон номаи Гев гавҳар фишонд

بران نامهٔ گیو گوهر فشاند

Ҷаҳонӣ ба шодӣ биёростанд

جهانی به شادی بیاراستند

Баҳри ҷой ромишгарон хостанд

بهر جای رامشگران خواستند

Азон пас зи кишвари маони ҷаҳон

ازان پس ز کشور مهان جهان

Бирафтанд яксар сӯии Исфаҳон

برفتند یکسر سوی اصفهان

Биёрост Гӯдарзи кохи баланд

بیاراست گودرز کاخ بلند

Ҳамаи дибаҳи хусравонеи Фгнд

همه دیبهٔ خسروانی فگند

Яке тахт биниҳод пайкар ба зар

یکی تخت بنهاد پیکر به زر

Бадви андарун чанд гӯнаи гуҳар

بدو اندرون چند گونه گهر

Яке тоҷ бо ёрау гӯшвор

یکی تاج با یاره و گوشوار

Яке тавқи пари гавҳари шоҳвор

یکی طوق پر گوهر شاهوار

Ба зар ва ба гавҳар биёрост гоҳ

به زر و به گوهر بیاراست گاه

Чунон чун бибояд сазовори шоҳ

چنان چون بباید سزاوار شاه

Саросари ҳамаи шаҳр ойин бибаст

سراسر همه شهر آیین ببست

Биёрост майдон ва ҷой нишаст

بیاراست میدان و جای نشست

Маони сарафрози бархестанд

مهان سرافراز برخاستند

Пазира шуданро биёростанд

پذیره شدن را بیاراستند

Бирафтанд ҳаштод фарсанги пеш

برفتند هشتاد فرسنگ پیش

Пазира шудандаш ба ойини хеш

پذیره شدندش به آیین خویش

Чу чашми сипаҳбади баромад ба шоҳ

چو چشم سپهبد برآمد به شاه

Ҳамон Гевро дид бо ӯ ба роҳ

همان گیو را دید با او به راه

Чу омад падедор бо шоҳи Гев

چو آمد پدیدار با شاه گیو

Пиёда шуданд он саворони ню

پیاده شدند آن سواران نیو

Фурӯи рехт аз дидагони оби зард

فرو ریخت از دیدگان آب زرد

зи дарди Сиёвуши басӣ ёд кард

ز درد سیاوش بسی یاد کرد

Ситудаш фаровон ва кард офарин

ستودش فراوان و کرد آفرین

Чунин гуфт к-эии шаҳриёри замин

چنین گفت کای شهریار زمین

зи ту чашми бадхоҳи ту даври бод

ز تو چشم بدخواه تو دور باد

Равони Сиёвуши пар аз нури бод

روان سیاوش پر از نور باد

Ҷаҳондори яздон гўоӣ манаст

جهاندار یزدان گوای منست

Ки дидори ту раҳнамоӣ манаст

که دیدار تو رهنمای منست

Сиёвушро зинда гар дидамӣ

سیاووش را زنده گر دیدمی

Бад-ӣни гӯна аз дили нхндидмӣ

بدین گونه از دل نخندیدمی

Бузургони Эрони ҳамаи пеши ӯй

بزرگان ایران همه پیش اوی

Якояк ниҳоданд бар хок рӯй

یکایک نهادند بر خاک روی

Вазони ҷойгаҳи шоди гаштанди боз

وزان جایگه شاد گشتند باز

Фурӯзанда шуд бахти гардани фароз

فروزنده شد بخت گردن فراز

Бабўсед чашму сар Гев гуфт

ببوسید چشم و سر گیو گفت

Ки берун кашидӣ сипеҳр аз наҳуфт

که بیرون کشیدی سپهر از نهفت

Гзорндаҳи хобу ҷангии тӯй

گزارندهٔ خواب و جنگی توی

Гуҳи чораи марди дирангии тӯй

گه چاره مرد درنگی توی

Сӯии хона паҳлавон омаданд

سوی خانهٔ پهلوان آمدند

Ҳамаи шоду равшан равон омаданд

همه شاد و روشن روان آمدند

Ббўднди як ҳафта бо май бадаст

ببودند یک هفته با می بدست

Биёроста базмгоҳ ва нишаст

بیاراسته بزمگاه و نشست

Ба ҳаштуми сӯии шаҳри Ковӯси шоҳ

به هشتم سوی شهر کاووس شاه

Ҳама шоддл барграфтанд роҳ

همه شاددل برگرفتند راه

Чу Кайхусрав омад бар шаҳриёр

چو کیخسرو آمد بر شهریار

Ҷаҳони гашти пари буиу ранг ва нигор

جهان گشت پر بوی و رنگ و نگار

Бар ойин ҷаҳонӣ шуд ороста

بر آیین جهانی شد آراسته

Дару бому девори пурхоста

در و بام و دیوار پرخواسته

Нишаста ба ҳар ҷои ромишгарон

نشسته به هر جای رامشگران

Гулоб ва майу машк бо заъфарон

گلاب و می و مشک با زعفران

Ҳамаи ёли аспони пар аз машк ва май

همه یال اسپان پر از مشک و می

Дирам бо шукри рехтаи зери пай

درم با شکر ریخته زیر پی

Чу Ковӯс кӣ рӯй хусрав бидид

چو کاووس کی روی خسرو بدید

Сиришкаши зи мижгон ба рух бар чакид

سرشکش ز مژگان به رخ بر چکید

Фурӯд омад аз тахт ва шуд пеши ӯй

فرود آمد از تخت و شد پیش اوی

Бимолид бар чашм ӯ чашм ва рӯй

بمالید بر چشم او چشم و روی

Ҷавони ҷаҳонҷӯии барадаши намоз

جوان جهانجوی بردش نماز

Гурозони сӯии тахти рафтанди боз

گرازان سوی تخت رفتند باز

Фаровони з таркон бипурсед шоҳ

فراوان ز ترکان بپرسید شاه

Ҳам аз тахти солори турони сипоҳ

هم از تخت سالار توران سپاه

Чунин посух оварад кон кам хирад

چنین پاسخ آورد کان کم خرد

Ба бад рӯй гетӣ ҳаме биспурад

به بد روی گیتی همی بسپرد

Маро чанд ббсўд ва чанде бигуфт

مرا چند ببسود و چندی بگفت

Хирад бо ҳунар кардам андар наҳуфт

خرد با هنر کردم اندر نهفت

Бтрсидм аз кору кирдор ӯ

بترسیدم از کار و کردار او

Бпичидм аз ранҷу тимор ӯ

بپیچیدم از رنج و تیمار او

Агар вижа абрӣ шавад дар бор

اگر ویژه ابری شود درّبار

Кушандаи падар чун буд дӯстдор

کشنده پدر چون بود دوستدار

Нахонд марои мӯбад аз оби пок

نخواند مرا موبد از آب پاک

Ки бпрстм ӯро падари зери хок

که بپرستم او را پدر زیر خاک

Кунун Гев чанде ба сахтии ббўд

کنون گیو چندی به سختی ببود

Ба турони марои ҷуст ва ранҷ озмуд

به توران مرا جست و رنج آزمود

Агар низ ранҷӣ набӯдӣ ҷузин

اگر نیز رنجی نبودی جزین

Ки бо ман биёмад зи турони замин

که با من بیامد ز توران زمین

Сарафрози ду паҳлавон бо сипоҳ

سرافراز دو پهلوان با سپاه

Пас мо биёмад чу оташ ба роҳ

پس ما بیامد چو آتش به راه

Ман он дидам аз Гев каз пели маст

من آن دیدم از گیو کز پیل مست

Набинад ба Ҳиндӯстони бути параст

نبیند به هندوستان بت پرست

Гумонеи набардам ки ҳаргизи наҳанг

گمانی نبردم که هرگز نهنگ

з дарё барон сон барояд ба ҷанг

ز دریا بران سان برآید به جنگ

Азон пас ки перон биёмад чу шер

ازان پس که پیران بیامد چو شیر

Миёни бастау бодпоиӣ ба зер

میان بسته و بادپایی به زیر

Ба об андар омад басони наҳанг

به آب اندر آمد بسان نهنگ

Ки гуфтӣ заминро бисӯзад ба ҷанг

که گفتی زمین را بسوزد به جنگ

Биндохт бар ёл ӯ бар каманд

بینداخت بر یال او بر کمند

Сари паҳлавон андар омад ба банд

سر پهلوان اندر آمد به بند

Бихоҳаш гарӣ рафтам эй шаҳриёр

بخواهش‌گری رفتم ای شهریار

Вагарнаи бикунадии сарашро зи бор

وگرنه بکندی سرش را ز بار

Бидон кови зи дарди падари хаста буд

بدان کاو ز درد پدر خسته بود

зи бади гуфтани мо забони баста буд

ز بد گفتن ما زبان بسته بود

Чунин то лаб равад Ҷайҳун ба ҷанг

چنین تا لب رود جیحون به جنگ

Нёсуд бо гурзаи гоўрнг

نیاسود با گُرزهٔ گاورنگ

Саранҷоми бгзошти Ҷайҳун ба хашм

سرانجام بگذاشت جیحون به خشم

Боб ва бикуштӣ ниФгнди чашм

بآب و بکشتی نیفگند چشم

Касеро ки чун ӯ буд паҳлавон

کسی را که چون او بود پهلوان

Буд ҷовдони шоду равшани равон

بود جاودان شاد و روشن روان

Яке кохи кшўоди бад дар стхр

یکی کاخ کشواد بد در صطخر

Ки озодагонро бадв буд фахр

که آزادگان را بدو بود فخر

Чу аз тахти Ковӯси бархестанд

چو از تخت کاووس برخاستند

Ба айвони нав рафтан оростанд

به ایوان نو رفتن آراستند

Ҳаме рафт Гӯдарз бо шаҳриёр

همی رفت گودرز با شهریار

Чу омад бидон гулшани зарнигор

چو آمد بدان گلشن زرنگار

Бар авранги зарринаши бншонднд

بر اورنگ زرینش بنشاندند

Бирав бар басии офарини хонданд

برو بر بسی آفرین خواندند

Бибастанд гардони Эрони камар

ببستند گردان ایران کمر

Биҷузи Тӯси навзар ки печиди сар

بجز طوس نوذر که پیچید سر

Ки ӯ буд бо кӯсу зарринаи кафш

که او بود با کوس و زرینه کفش

Ҳам ӯ доштӣ Ковиёнии дирафш

هم او داشتی کاویانی درفش

Азон кор Гӯдарз шуд тези мағз

ازان کار گودرز شد تیز مغز

Бар ӯ паёмӣ фиристод нағз

برِ او پیامی فرستاد نغز

Паямбари сарафрози Геви далер

پیمبر سرافراز گیو دلیر

Ки чанг ялон дошту бозуии шер

که چنگ یلان داشت و بازوی شیر

Бадв гуфт бо Тӯс навзар бигӯӣ

بدو گفت با طوس نوذر بگوی

Ки ҳангоми шодии баҳонаи мҷўӣ

که هنگام شادی بهانه مجوی

Бузургону гардони Эрони замин

بزرگان و گردان ایران زمین

Ҳамаи шоҳро хонданди офарин

همه شاه را خواندند آفرین

Чаро сари кашии ту ба фармони дев

چرا سر کشی تو به فرمان دیو

Набинӣ ҳамеи фари гиҳони хдиў

نبینی همی فر گیهان خدیو

Агар ту бипечӣ зи фармони шоҳ

اگر تو بپیچی ز فرمان شاه

Маро бо ту кини хезаду размгоҳ

مرا با تو کین خیزد و رزمگاه

Фиристода Геваст пайғоми ман

فرستاده گیوست پیغام من

Ба дастурии номдори анҷуман

به دستوری نامدار انجمن

зи пеши падар Гев бинмуд пушт

ز پیش پدر گیو بنمود پشت

Дилаши пари зи гуфторҳои дурушт

دلش پر ز گفتارهای درشت

Биёмад ба Тӯс сипаҳбад бигуфт

بیامد به طوس سپهبد بگفت

Ки ин ройро бо ту деваст ҷуфт

که این رای را با تو دیوست جفت

Чу бишунид посух чунин дод Тӯс

چو بشنید پاسخ چنین داد طوس

Ки бар мо на хубаст кардани фусӯс

که بر ما نه خوبست کردن فسوس

Ба Эрони пас аз рустами пилтан

به ایران پس از رستم پیلتن

Сарафрозтар каси манам зи анҷуман

سرافرازتر کس منم ز انجمن

Набераи манӯчеҳри шоҳи далер

نبیره منوچهر شاه دلیر

Ки гетӣ ба теғ андар оварад зер

که گیتی به تیغ اندر آورد زیر

Ҳамон шери прхошҷўим ба ҷанг

همان شیر پرخاشجویم به جنگ

Бадарами дили пелу чанги паланг

بدرم دل پیل و چنگ پلنگ

Ҳаме бе ман ойин ва рой оваред

همی بی من آیین و رای آورید

Ҷаҳонро ба нав кадхудоӣ оваред

جهان را به نو کدخدای آورید

Набошам бад-ӣни кори ҳамдостон

نباشم بدین کار همداستان

з хусрав мазан пеши ман достон

ز خسرو مزن پیش من داستان

Ҷаҳондор каз тухми афросйоб

جهاندار کز تخم افراسیاب

Нишонем бахт андар ояд ба хоб

نشانیم بخت اندر آید به خواب

Нахоҳем шоҳ аз нажоди пашанг

نخواهیم شاه از نژاد پشنگ

Фусила на некӯ буд бо паланг

فسیله نه نیکو بود با پلنگ

Ту ин ранҷҳоро ки барадӣ бараст

تو این رنجها را که بردی برست

Ки хусрав ҷавонасту кндоўрст

که خسرو جوانست و کندآورست

Касе ков буд шаҳриёри замин

کسی کاو بود شهریار زمین

Ҳунар бояду гавҳару фару дайн

هنر باید و گوهر و فر و دین

Фиребурзи Ковӯси фарзанди шоҳ

فریبرز کاووس فرزند شاه

Сазовортар кас ба тахту кулоҳ

سزاوارتر کس به تخت و کلاه

Бҳрсўи з душман надорад нажод

بهرسو ز دشمن ندارد نژاد

Ҳамаш фару брзст ва ҳам ном ва дод

همش فر و برزست و هم نام و داد

Дижам Гев бархест аз пеш ӯ

دژم گیو برخاست از پیش او

Ки хом омадаш донишу кеш ӯ

که خام آمدش دانش و کیش او

Биёмад ба Гӯдарз кшўод гуфт

بیامد به گودرز کشواد گفت

Ки фар ва хирад нест бо Тӯси ҷуфт

که فر و خرد نیست با طوس جفت

Ду чашмаши ту гӯйӣ набинад ҳаме

دو چشمش تو گویی نبیند همی

Фиребурзро баргузинад ҳаме

فریبرز را برگزیند همی

Барошуфт Гӯдарз ва гуфт аз маон

برآشفت گودرز و گفت از مهان

Ҳамеи Тӯс кам бояд андари ҷаҳон

همی طوس کم باید اندر جهان

Набера писар дошт ҳафтод ва ҳашт

نبیره پسر داشت هفتاد و هشت

Бузади кӯси зи айвон ба майдони гузашт

بزد کوس ز ایوان به میدان گذشت

Саворони ҷангии даҳ ва ду ҳазор

سواران جنگی ده و دو هزار

Бурун рафт бар гстўони вари савор

برون رفت برگستوان‌ور سوار

Вазон рӯ биёмад сипаҳдори Тӯс

وزان رو بیامد سپهدار طوس

Бибастанд бар кӯҳаи пели кӯс

ببستند بر کوههٔ پیل کوس

Бибастанд гардони Эрони миён

ببستند گردان ایران میان

Ба пеши сипоҳи ахтари Ковиён

به پیش سپاه اختر کاویان

Чу Гӯдарзро дид ва чандон сипоҳ

چو گودرز را دید و چندان سپاه

Казу тира шуд рӯй хуршеду моҳ

کزو تیره شد روی خورشید و ماه

Яке тахт бар кӯҳаи жандаи пел

یکی تخت بر کوههٔ ژنده پیل

зи пирӯзаи тобон ба кирдори нил

ز پیروزه تابان به کردار نیل

Ҷаҳонҷӯии Кайхусрави тоҷи вар

جهانجوی کیخسرو تاج‌ور

Нишаста барон тахту бастаи камар

نشسته بران تخت و بسته کمر

Ба гирди андараши жандаи пелони дивист

به گرد اندرش ژنده‌پیلان دویست

Ту гуфтӣ ба гетии ҷузи он ҷой нест

تو گفتی به گیتی جز آن جای نیست

Ҳаме тофт зон тахти хусрав чу моҳ

همی تافت زان تخت خسرو چو ماه

зи ёқӯти рухшанда бар сари кулоҳ

ز یاقوت رخشنده بر سر کلاه

Ғамӣ шуд дили Тӯс ва андеша кард

غمی شد دل طوس و اندیشه کرد

Ки имрӯз агар ман бисозам набард

که امروز اگر من بسازم نبرد

Басӣ кушта ояд з ҳар ду сипоҳ

بسی کشته آید ز هر دو سپاه

зи Эрон на бархезад ин кӣнаи гоҳ

ز ایران نه برخیزد این کینه‌گاه

Набошад ҷуз аз коми афросйоб

نباشد جز از کام افراسیاب

Сари бахт таркон барояд зи хоб

سر بخت ترکان برآید ز خواب

Бадишон расад тахти шоҳаншаҳӣ

بدیشان رسد تخت شاهنشهی

Сроид ба мо рӯзгори маӣ

سرآید به ما روزگار مهی

Хирадманди мардӣу ҷӯяндаи роҳ

خردمند مردی و جوینده راه

Фиристод наздики Ковӯси шоҳ

فرستاد نزدیک کاووس شاه

Ки аз мо якегар барин дашти ҷанг

که از ما یکی گر برین دشت جنگ

Наад бар камони пари тири хаданг

نهد بر کمان پر تیر خدنگ

Яке кӣнаи хезад ки афросйоб

یکی کینه خیزد که افراسیاب

Ҳам имшаби ҳаме он бибинад ба хоб

هم امشب همی آن ببیند به خواب

Чу бишунид зини гӯнаи гуфтори шоҳ

چو بشنید زین‌گونه گفتار شاه

Бифармуд то бозгардад ба роҳ

بفرمود تا بازگردد به راه

Бар Тӯсу Гӯдарзи кшўодгон

بر طوس و گودرز کشوادگان

Гузидаи сарафрози озодагон

گزیده سرافراز آزادگان

Ки бар дарга оянд бе анҷуман

که بر درگه آیند بی‌انجمن

Чунон чун бибояд ба наздики ман

چنان چون بباید به نزدیک من

Бишуд Тӯсу Гӯдарзи наздики шоҳ

بشد طوس و گودرز نزدیک شاه

Забон баргушоданд бар пеши гоҳ

زبان برگشادند بر پیش گاه

Бадв гуфт шоҳ эй хирадманди пер

بدو گفت شاه ای خردمند پیر

Манеҳ заҳри баранда бар ҷоми шер

منه زهر برنده بر جام شیر

Бунаи теғ ва бигушоӣ зи оҳани миён

بنه تیغ و بگشای ز آهن میان

Набояд казин суд дорад зиён

نباید کزین سود دارد زیان

Чунин гуфт Тӯси сипаҳбад ба шоҳ

چنین گفت طوس سپهبد به شاه

Кигар шоҳ сайр ояд аз тахту гоҳ

که گر شاه سیر آید از تخت و گاه

Ба фарзанд бояд ки монад ҷаҳон

به فرزند باید که ماند جهان

Бузургӣ ва дияему тахти маон

بزرگی و دیهیم و تخت مهان

Чу фарзанд бошад набераи кулоҳ

چو فرزند باشد نبیره کلاه

Чаро брнҳди брншинд ба гоҳ

چرا برنهد برنشیند به گاه

Бадв гуфт Гӯдарзи к-эй кам хирад

بدو گفت گودرز کای کم خرد

Турои бихарад аз мардумон нашимурд

ترا بخرد از مردمان نشمرد

Ба гетӣ касе чун Сиёвуш набӯд

به گیتی کسی چون سیاوش نبود

Чунуи роду озод ва хомаш набӯд

چنو راد و آزاد و خامش نبود

Кунун ин ҷаҳонҷӯй фарзанд ӯст

کنون این جهانجوی فرزند اوست

Ҳмўисти гӯйӣ ба чеҳр ва ба пӯст

همویست گویی به چهر و به پوست

Гар аз тӯр дорад зи модари нажод

گر از تور دارد ز مادر نژاد

Ҳам аз тухм шоҳӣ напечад з дод

هم از تخم شاهی نپیچد ز داد

Ба турону Эрони чуну ню кист

به توران و ایران چنو نیو کیست

Чунин хоми гуфторат аз баҳр чист

چنین خام گفتارت از بهر چیست

Ду чашмат набинад ҳамеи чеҳр ӯ

دو چشمت نبیند همی چهر او

Чунон брзу боло ва он меҳр ӯ

چنان برز و بالا و آن مهر او

Ба Ҷайҳун гузар кард ва киштӣ наҷуст

به جیحون گذر کرد و کشتی نجست

Ба фари киёнӣу рои дуруст

به فر کیانی و رای درست

Басони Фаридун каз арўнд равад

بسان فریدون کز اروند رود

Гузашт ва ба киштӣ наомад фурӯд

گذشت و به کشتی نیامد فرود

зи мардӣ ва аз фараи эзадӣ

ز مردی و از فرهٔ ایزدی

Азу давр шуд чашму дасти бадӣ

ازو دور شد چشم و دست بدی

Ту навзари нажодӣ на бегона Эй

تو نوذر نژادی نه بیگانه‌ای

Падари тез буд ва ту девона Эй

پدر تیز بود و تو دیوانه‌ای

Силеҳи ман ар бо мнстӣ кунун

سلیح من ار با منستی کنون

Бару ёлати оғиштаи гаштӣ ба хӯн

بر و یالت آغشته گشتی به خون

Бадв гуфт Тӯс эй ҷаҳондидаи пер

بدو گفت طوس ای جهاندیده پیر

Сухани гӯии лекини ҳамаи дилпазир

سخن گوی لیکن همه دلپذیر

Агар теғ ту ҳаст санадони шикоф

اگر تیغ تو هست سندان شکاف

Синонами бадаради дили кӯҳи қоф

سنانم بدرّد دل کوه قاف

Вагар гурз ту ҳаст бо сангу тоб

وگر گُرز تو هست با سنگ و تاب

Хадангам бидӯзад дили офтоб

خدنگم بدوزد دل آفتاب

Вагар ту зи кшўоди дории нажод

و گر تو ز کشواد داری نژاد

Манам Тӯси навзари мау шоҳзод

منم طوس نوذر مه و شاهزاد

Бадв гуфт Гӯдарз чандин магӯӣ

بدو گفت گودرز چندین مگوی

Ки чандин набинам турои об рӯй

که چندین نبینم ترا آب روی

Ба Ковӯс гуфт эй ҷаҳондори шоҳ

به کاووس گفت ای جهاندار شاه

Ту дилро магардон зи ойину роҳ

تو دل را مگردان ز آیین و راه

Ду фарзанди пурмояро пеш хон

دو فرزند پرمایه را پیش خوان

Сазовор гоҳанд ва ҳар ду ҷавон

سزاوار گاهند و هر دو جوان

Бибин то з ҳар ду сазовор кист

ببین تا ز هر دو سزاوار کیست

Ки бо брз ва бо фараи аиздист

که با برز و با فرهٔ ایزدیست

Бадв тоҷ бисипору дили шоди дор

بدو تاج بسپار و دل شاد دار

Чу фарзанди бинии ҳамеи шаҳриёр

چو فرزند بینی همی شهریار

Бадв гуфт Ковӯс кин рой нест

بدو گفت کاووس کاین رای نیست

Ки фарзанд ҳар ду ба дил бар якеаст

که فرزند هر دو به دل بر یکیست

Якеро чу ман карда бошам гузин

یکی را چو من کرده باشم گزین

Дили дигар аз ман шавад пари зи кин

دل دیگر از من شود پر ز کین

Яке кори созам ки ҳар ду зи ман

یکی کار سازم که هر دو ز من

Нагиранд кини андарин анҷуман

نگیرند کین اندرین انجمن

Ду фарзанди моро кунун бар ду хайл

دو فرزند ما را کنون بر دو خیل

Бибояд шудан то дар Ардабӣл

بباید شدن تا در اردبیل

Ба марзӣ ки онҷо диж баҳманаст

به مرزی که آنجا دژ بهمنست

Ҳамаи солаи пархоши оҳрмнст

همه ساله پرخاش آهرمنست

Биринҷаст зи оҳрмни оташи параст

برنجست ز آهرمن آتش پرست

Набошад барон марзи касро нишаст

نباشد بران مرز کس را نشست

Азишон яке кон бигирад ба теғ

ازیشان یکی کان بگیرد به تیغ

Надорам азуи тахти шоҳии дареғ

ندارم ازو تخت شاهی دریغ

Чу бишунид Гӯдарзу Тӯси ин сухан

چو بشنید گودرز و طوس این سخن

Ки афганд солори ҳушёри бен

که افگند سالار هشیار بن

Барин ҳар ду гаштанди ҳамдостон

برین هر دو گشتند همداستان

Надонист азин ба касе достон

ندانست ازین به کسی داستان

Барин як сухан дил биёростанд

برین یک سخن دل بیاراستند

зи пеши ҷаҳондори бархестанд

ز پیش جهاندار برخاستند

Чу хуршеди барзади сар аз бурҷи шер

چو خورشید برزد سر از برج شیر

Сипеҳр андар оварад шабро ба зер

سپهر اندر آورد شب را به زیر

Фиребурз бо Тӯси навзари дмон

فریبرز با طوس نوذر دمان

Ба наздик шоҳ омаданд он замон

به نزدیک شاه آمدند آن زمان

Чунин гуфт бо шоҳи ҳушёри Тӯс

چنین گفت با شاه هشیار طوس

Ки ман бо сипаҳбад барам пелу кӯс

که من با سپهبد برم پیل و کوس

Ҳамон ман кашами Ковиёнии дирафш

همان من کشم کاویانی درفش

Рухи лаъл душман кунам чун бунафш

رخ لعل دشمن کنم چون بنفش

Кунун ҳамчунин ман зи даргоҳи шоҳ

کنون همچنین من ز درگاه شاه

Бунаи брнҳми брншонми сипоҳ

بنه برنهم برنشانم سپاه

Пас андари фиребурзу кӯсу дирафш

پس اندر فریبرز و کوس و درفش

Ҳаво карда аз сами аспони бунафш

هوا کرده از سم اسپان بنفش

Чу фарзандро фару брзи каён

چو فرزند را فر و برز کیان

Ббошд набера набандад миён

بباشد نبیره نبندد میان

Бадв гуфт шоҳ ар ту ронии зи пеш

بدو گفت شاه ار تو رانی ز پیش

Замона нагардад зи ойини хеш

زمانه نگردد ز آیین خویش

Барои худованди хуршеду моҳ

بِرای خداوند خورشید و ماه

Тавон сохт пирӯзӣу дастгоҳ

توان ساخت پیروزی و دستگاه

Фиребурзрогар чунинаст рой

فریبرز را گر چنین است رای

Ту лашкари бёроӣ ва манишин зи пой

تو لشکر بیارای و منشین ز پای

Бишуд Тӯс бо Ковиёнии дирафш

بشد طوس با کاویانی درفش

Ба по андарун карда зарринаи кафш

به پا اندرون کرده زرینه کفش

Фиребурзи Ковӯс дар қалбгоҳ

فریبرز کاووس در قلبگاه

Ба пеши андаруни Тӯсу пелу сипоҳ

به پیش اندرون طوس و پیل و سپاه

Чу наздики баҳмани диж андар расед

چو نزدیک بهمن دژ اندر رسید

Замини ҳамчуи оташи ҳамеи ?бардамӣад

زمین همچو آتش همی بردمید

Бишуд Тӯс бо лашкарии ҷангҷӯӣ

بشد طوس با لشکری جنگجوی

Ба тундии сӯй диж ниҳоданд рӯй

به تندی سوی دژ نهادند روی

Сари бораи дижи бади андари ҳаво

سر بارهٔ دژ بد اندر هوا

Надиданд ҷанги ҳавои каси раво

ندیدند جنگ هوا کس روا

Синонҳо зи гармӣ ҳаме барфурӯхт

سنانها ز گرمی همی برفروخت

Миёни зираи мард ҷангӣ бсухт

میان زره مرد جنگی بسوخت

Ҷаҳони сар ба сар гуфтӣ аз оташ аст

جهان سر به سر گفتی از آتش است

Ҳавои доми оҳрмн саркаш аст

هوا دام آهرمن سرکش است

Сипаҳбади фиребурзро гуфт мард

سپهبد فریبرز را گفت مرد

Ба чизе чу ояд ба дашти набард

به چیزی چو آید به دشت نبرد

Ба гурзи гарон ва ба теғу каманд

به گُرز گران و به تیغ و کمند

Бакӯшад ки орад ба чизеи газанд

بکوشد که آرد به چیزی گزند

Ба пиромни дижи яке роҳ нест

به پیرامن دژ یکی راه نیست

зи оташ касеро дил эй шоҳ нест

ز آتش کسی را دل ای شاه نیست

Миёни зер ҷавшан бисӯзад ҳаме

میان زیر جوشن بسوزد همی

Тани боркаши брФрўзди ҳаме

تن بارکش برفروزد همی

Бгштнди як ҳафтаи гирди андараш

بگشتند یک هفته گرد اندرش

Бидида надиданд ҷой дараш

بدیده ندیدند جای درش

Ба навмидӣ аз ҷанги гаштанди боз

به نومیدی از جنگ گشتند باز

Наомад бар аз ранҷи роҳи дароз

نیامد بر از رنج راه دراز