Чу хуршеди гашт аз ҷаҳони нопадид

چو خورشید گشت از جهان ناپدید

Шаби тира бар дашт , лашкар кашид

شب تیره بر دشت، لشکر کشید

Таҳамтан биёмад ба наздики шоҳ

تهمتن بیامد به نزدیک شاه

Миёни бастаи ҷангу дил , кӣнаи хоҳ

میان بستهٔ جنگ و دل، کینه‌خواه

Ки дастур бошад марои тоҷўр

که دستور باشد مرا تاجور

Аз эдар шавам бекулоҳу камар

از ایدر شوم بی‌کلاه و کمر

Бубинам ки ин нўҷҳондор кист

ببینم که این نوجهاندار کیست

Бузургон кадоманд ва солор кист

بزرگان کدامند و سالار کیست

Бадв гуфт Ковӯс , кини кори тест

بدو گفت کاووس، کین کار تست

Ки бедордили бодӣу тани дуруст

که بیداردل بادی و تن‌درست

Таҳамтани яке ҷомаи тркўор

تهمتن یکی جامهٔ تُرکوار

Бапушед ва омад давон то ҳисор

بپوشید و آمد دوان تا حصار

Биёмад чу наздикӣ диж расед

بیامد چو نزدیکیِ دژ رسید

Хурӯшидани нӯш таркон шунид

خروشیدنِ نوشِ تُرکان شنید

Барон диж дарун рафт , марди далер

بران دژ درون رفت، مردِ دلیر

Чунон чун сӯии оҳӯон , нараҳ шер

چنان چون سوی آهوان، نره‌شیر

Чу Суҳробро дид бар тахти базм

چو سهراب را دید بر تختِ بزم

Нишаста ба як даст ӯ жандаи разм

نشسته به یک دست او ژنده‌رزم

Ба дигар чу ҳумони савори далер

به دیگر چو هومان سوار دلیر

Дигар бормон ном бурдор шер

دگر بارمان نام‌بُردار شیر

Ту гуфтӣ ҳамаи тахти Суҳроб буд

تو گفتی همه تخت سهراب بود

Басони яке сарви шодоб буд

بسان یکی سروِ شاداب بود

Ду бозу ба кирдори рони ҳиўн

دو بازو به کردار ران هَیون

Буриш чун бар пелу чеҳра чу хӯн

بَرش چون بَرِ پیل و چهره چو خون

з таркон бигард андараши сад далер

ز تُرکان بگرد اندرش صد دلیر

Ҷавону сарафроз чун нараҳ шер

جوان و سرافراز چون نره‌شیر

Парастор , панҷоҳ бо дасти банд

پرستار، پنجاه با دست‌بند

Ба пеши дили афрӯзи тахти баланд

به پیش دل‌افروز تخت بلند

Ҳамеи як ба як хонданди офарин

همی یک به یک خواندند آفرین

Барон брзу болоу теғу нигин

بران بُرز و بالا و تیغ و نگین

Ҳаме дид рустами мар ӯро зи давр

همی دید رستم مَر او را ز دور

Нишаст ва нигаҳ кард мардони сур

نشست و نگه کرد مردانِ سور

Ба шоистаи корӣ бурун рафт , жанд

به شایسته‌کاری برون رفت، ژند

Гӯй дид бирасон сарви баланд

گَوی دید بَرسان سروِ بلند

Бидон лашкари андари чуну кас набӯд

بدان لشکر اندر چُنو کس نبود

Бар рустам омад бипурсед зуд

بَرِ رستم آمد بپرسید زود

Чаҳ мардӣ ? бадв гуфт бо ман бигӯӣ

چه مردی؟ بدو گفت با من بگوی

Сӯии равшании ой ва бинмоӣ рӯй

سوی روشنی آی و بِنْمای روی

Таҳамтани яке мушт бар гарданаш

تهمتن یکی مشت بر گردنش

Бузади тезу буришади равон аз таниш

بزد تیز و برشد روان از تنش

Бидон ҷойгаҳ хушк шуд жандаи разм

بدان جایگه خشک شد ژنده‌رزم

Нашуд жандаи разм онгаҳе сӯии базм

نشد ژنده‌رزم آنگهی سوی بزم

Замонии ҳаме буд Суҳроби дайр

زمانی همی بود سهراب دیر

Наомад ба наздик ӯ жанд шер

نیامد به نزدیک او ژند شیر

Бипурсед Суҳроб то жандаи разм

بپرسید سهراب تا ژنده‌رزم

Куҷо шуд ки ҷояш тиҳӣ шуд зи базм ?

کجا شد که جایش تهی شد ز بزم؟

Бирафтанд ва диданаш афганда хор

برفتند و دیدنْش افگنده خوار

Бросўдаҳ аз базм ва аз корзор

برآسوده از بزم و از کارزار

Хурушон азон дард бозомаданд

خروشان ازان درد بازآمدند

Шигифтии фурӯи монда аз кор жанд

شگفتیْ فرو مانده از کارِ ژَند

Ба Суҳроб гуфтанд шуд жандаи разм

به سهراب گفتند شد ژنده‌رزم

Саромад бирав рӯзи пигору базм

سرآمد بَرو روزِ پیگار و بزم

Чу бишунид Суҳроб бурҷаст зуд

چو بشنید سهراب برجست زود

Биёмад бар жанда бирасон дӯд

بیامد بَرِ ژنده برسان دود

Абочокру шамъу хунёгарон

اباچاکر و شمع و خنیاگران

Биёмад варо дид мурдаи чунон

بیامد وُرا دید مُرده چنان

Шигифт омадаш сахт ва хира бимонад

شگفت آمدش سخت و خیره بماند

Далерону гардани кашонро бихонад

دلیران و گردن‌کشان را بخواند

Чунин гуфт комшб набояд ғунуд

چنین گفت کامشب نباید غُنود

Ҳамаи шаби ҳамеи найза бояд бсўд

همه‌شب همی نیزه باید بسود

Ки гург андар омад миёни рама

که گرگ اندر آمد میان رمه

Сагу мардро озмудаш ҳама

سگ و مرد را آزمودش همه

Агар ёр бошад ҷаҳони офарин

اگر یار باشد جهان‌آفرین

Чу наъл самандам басоед замин

چو نعل سمندم بساید زمین

зи фитроки зини бргшоими каманд

ز فِتراک زین برگشایم کمند

Бихоҳам аз эрониён кин жанд

بخواهم از ایرانیان کینِ ژند

Биёмад нишаст аз бар гоҳи хеш

بیامد نشست از برِ گاه خویش

Гиронмоягонро ҳама хонд пеш

گرانمایگان را همه خوانْد پیش

Кигар кам шуд аз тахти ман жандаи разм

که گر کم شد از تخت من ژنده‌رزم

Наомад ҳамеи сайр , ҷонами зи базм

نیامد همی سیر، جانم ز بزم

Чу баргашти рустам бар шаҳриёр

چو برگشت رستم برِ شهریار

Аз Эрони сипаҳи Геви бади посдор

از ایران سپه گیو بد پاسدار

Ба раҳ бар гӯи пилтанро бидид

به ره بر گو پیلتن را بدید

Бузади дасту гурз аз миён баркашид

بزد دست و گرز از میان برکشید

Яке бар хурӯшед чун пели маст

یکی بر خروشید چون پیل مست

Сипар бар сар оварад ва бинмуд даст

سپر بر سر آورد و بنمود دست

Бидонаст рустам каз Эрони сипоҳ

بدانست رستم کز ایران سپاه

Ба шаб Гев бошад тилоия ба роҳ

به شب گیو باشد طلایه به راه

Бихандед ва зон пас фиғон баркашид

بخندید و زان پس فغان برکشید

Тилоия чу овоз рустам шунид

طلایه چو آواز رستم شنید

Биёмад пиёда ба наздики ӯй

بیامد پیاده به نزدیک اوی

Чунин гуфт к-эии меҳтари ҷангҷӯӣ

چنین گفت کای مهتر جنگجوی

Пиёда куҷо бӯдае тираи шаб

پیاده کجا بوده‌ای تیره شب

Таҳамтан ба гуфтор бикшод лаб

تهمتن به گفتار بگشاد لب

Бигуфташ ба Геви он куҷо карда буд

بگفتش به گیو آن کجا کرده بود

Чунон шермардӣ ки озурда буд

چنان شیرمردی که آزرده بود

Вазон ҷойгаҳ рафт наздики шоҳ

وزان جایگه رفت نزدیک شاه

зи таркон сухан гуфт вази базми гоҳ

ز ترکان سخن گفت وز بزم‌گاه

зи Суҳроб ва аз брзу болои ӯй

ز سهراب و از برز و بالای اوی

зи бозуӣу китфи длорои ӯй

ز بازوی و کتف دلارای اوی

Ки ҳаргизи зи таркони чунин каси нхост

که هرگز ز ترکان چنین کس نخاست

Бикрдор сарваст болоаши рост

بکردار سروست بالاش راست

Ба турон ва Эрон намонад ба кас

به توران و ایران نماند به کس

Ту гӯйӣ ки сом саворасту бас

تو گویی که سام سوارست و بس

Вазони мушт бар гардани жандаи разм

وزان مشت بر گردن ژنده‌رزم

Казон пас наомад ба разм ва ба базм

کزان پس نیامد به رزم و به بزم

Бигуфтанд ва пас равад ва ме хостанд

بگفتند و پس رود و می خواستند

Ҳамаи шаби ҳаме лашкар оростанд

همه شب همی لشکر آراستند