Хабар шуд ба наздики афросйоб

خبر شد به نزدیک افراسیاب

Ки афганд Суҳроби киштӣ бар об

که افگند سهراب کشتی بر آب

Ҳануз аз даҳани буи шер оядаш

هنوز از دهن بوی شیر آیدش

Ҳамеи рои шамшер ва тир оядаш

همی رای شمشیر و تیر آیدش

Заминро ба ханҷар бишӯяд ҳаме

زمین را به خنجر بشوید همی

Кунун разм Ковӯс ҷӯяд ҳаме

کنون رزم کاووس جوید همی

Сипоҳ анҷуман шуд бирав бар басӣ

سپاه انجمن شد برو بر بسی

Наёяд ҳамеи ёдаш аз ҳар касе

نیاید همی یادش از هر کسی

Сухани зини дарозӣ чаҳ бояд кашид

سخن زین درازی چه باید کشید

Ҳунари бартар аз гавҳар омад падед

هنر برتر از گوهر آمد پدید

Чу афросйоби он суханҳо шунӯд

چو افراسیاب آن سخنها شنود

Хуш омадаш хандид ва шодӣ намӯд

خوش آمدش خندید و شادی نمود

з лашкар гузид аз диловари сарон

ز لشکر گزید از دلاور سران

Касе ков гароед ба гурзи гарон

کسی کاو گراید به گرز گران

Даҳ ва ду ҳазор аз далерони гирд

ده و دو هزار از دلیران گرد

Чу ҳумону мари бормонро супурд

چو هومان و مر بارمان را سپرد

Ба гардони лашкар сипаҳдор гуфт

به گردان لشکر سپهدار گفت

Ки ин роз бояд ки монад наҳуфт

که این راز باید که ماند نهفت

Чу рӯй андари оранд ҳар ду биравӣ

چو روی اندر آرند هر دو بروی

Таҳамтан буд бе гумони чораи ҷӯй

تهمتن بود بی‌گمان چاره‌جوی

Падарро набояд ки донад писар

پدر را نباید که داند پسر

Ки бандади дилу ҷон ба меҳри падар

که بندد دل و جان به مهر پدر

Магари кони диловари гӯи солхўрд

مگر کان دلاور گو سالخورد

Шавад кушта бар дасти ин шермард

شود کشته بر دست این شیرمرد

Азон пас бисозед Суҳроб ро

ازان پس بسازید سهراب را

Бабандед як шаб бирав хоб ро

ببندید یک شب برو خواب را

Бирафтанд бедори ду паҳлавон

برفتند بیدار دو پهلوان

Ба наздики Суҳроби равшани равон

به نزدیک سهراب روشن‌روان

Ба пеши андаруни ҳадяи шаҳриёр

به پیش اندرون هدیهٔ شهریار

Даҳ асп ва даҳ астар ба зин ва ба бор

ده اسپ و ده استر به زین و به بار

зи пирӯзаи тахту зи биҷодаҳи тоҷ

ز پیروزه تخت و ز بیجاده تاج

Сари тоҷи зари пояи тахти оҷ

سر تاج زر پایهٔ تخت عاج

Яке нома бо лобау дилписанд

یکی نامه با لابه و دلپسند

набишта ба наздики он арҷманд

نبشته به نزدیک آن ارجمند

Кигар тахти Эрон ба чанг оварӣ

که گر تخت ایران به چنگ آوری

Замонаи бросоид аз доварӣ

زمانه برآساید از داوری

Азин марз то он басӣ роҳ нест

ازین مرز تا آن بسی راه نیست

Самангону Эрону турони яке сет

سمنگان و ایران و توران یکی‌ست

Фрстмт ҳарчанд бояд сипоҳ

فرستمت هرچند باید سپاه

Ту бар тахт биншину Бернаи кулоҳ

تو بر تخت بنشین و برنه کلاه

Ба турон чу ҳумон ва чун бормон

به توران چو هومان و چون بارمان

Далер ва сипаҳбад набад бе гумон

دلیر و سپهبد نبد بی‌گمان

Фиристодам инак ба фармони ту

فرستادم اینک به فرمان تو

Ки бошанд як чанд меҳмони ту

که باشند یک چند مهمان تو

Агар ҷанги ҷӯии ту ҷанг оваранд

اگر جنگ جویی تو جنگ آورند

Ҷаҳон бар бидонадяш танг оваранд

جهان بر بداندیش تنگ آورند

Чунин номау халъати шаҳриёр

چنین نامه و خلعت شهریار

Ббрднд бо сози чандон савор

ببردند با ساز چندان سوار

Ба Суҳроб огоҳӣ омад зи роҳ

به سهراب آگاهی آمد ز راه

зи ҳумон ва аз бормону сипоҳ

ز هومان و از بارمان و سپاه

Пазира бишуд бониёи ҳамчуи бод

پذیره بشد با نیا همچو باد

Сипаҳ дид чандон дилаши гашти шод

سپه دید چندان دلش گشت شاد

Чу ҳумон варо дид бо ёлу кафат

چو هومان ورا دید با یال و کفت

Форуманд ҳумони азу дар шигифт

فروماند هومان ازو در شگفت

Бадв дод пас номаи шаҳриёр

بدو داد پس نامهٔ شهریار

Абои ҳадяу аспу астар ба бор

ابا هدیه و اسپ و استر به بار

Ҷаҳонҷӯй чун нома шоҳ хонд

جهانجوی چون نامهٔ شاه خواند

Азон ҷойгаҳи тез лашкар баранд

ازان جایگه تیز لشکر براند

Касеро набад пой бо ӯ баҷанг

کسی را نبد پای با او بجنگ

Агар шер пеш омадигар паланг

اگر شیر پیش آمدی گر پلنگ

Дижӣ буд каши хондандии сипед

دژی بود کش خواندندی سپید

Барон дижи бади эрониёнро умед

بران دژ بد ایرانیان را امید

Нигаҳбони дижи разми дидаи ҳҷир

نگهبان دژ رزم دیده هجیر

Ки бо зӯру дил буд ва бо дору гир

که با زور و دل بود و با دار و گیر

Ҳануз он замони Густаҳми хирад буд

هنوز آن زمان گستهم خرد بود

Ба хурдии гроиндаҳу гирд буд

به خردی گراینده و گرد بود

Яке хоҳараш буд гирду савор

یکی خواهرش بود گرد و سوار

Бидонадяшу гарданкашу номдор

بداندیش و گردنکش و نامدار

Чу Суҳроби наздикӣ диж расед

چو سهراب نزدیکی دژ رسید

Ҳҷири длорўи сипаҳро бидид

هجیر دلاور سپه را بدید

Нишаст аз бар бодпоӣ чу гирд

نشست از بر بادپای چو گرد

з диж рафт пӯён ба дашти набард

ز دژ رفت پویان به دشت نبرد

Чу Суҳроби ҷанговар ӯро бидид

چو سهراب جنگ‌آور او را بدید

Барошуфту шамшер кин баркашид

برآشفت و شمشیر کین برکشید

зи лашкари бурун тохт бирасон шер

ز لشکر برون تاخت برسان شیر

Ба пеши ҳҷир андар омад далер

به پیش هجیر اندر آمد دلیر

Чунин гуфт бо разми дидаи ҳҷир

چنین گفت با رزم‌دیده هجیر

Ки танҳо ба ҷанг омадӣ хираи хайр

که تنها به جنگ آمدی خیره خیر

Чаҳ мардӣу ному нажод ту чист

چه مردی و نام و نژاد تو چیست

Ки зояндаро бар ту бояд гирист

که زاینده را بر تو باید گریست

Ҳҷирш чунин дод посух ки бас

هجیرش چنین داد پاسخ که بس

Ба туркӣ набояд марои ёри кас

به ترکی نباید مرا یار کس

Ҳҷири далеру сипаҳбади манам

هجیر دلیر و سپهبد منم

Саратро ҳам акнӯн зи тани бркнм

سرت را هم اکنون ز تن برکنم

Фиристам ба наздики шоҳи ҷаҳон

فرستم به نزدیک شاه جهان

Танатро кунам зери гул дар ниҳон

تنت را کنم زیر گل در نهان

Бихандед Суҳроб кин гуфт вгўӣ

بخندید سهراب کاین گفت‌وگوی

Ба гӯш омадаш тез биниҳод рӯй

به گوش آمدش تیز بنهاد روی

Чунон найза бар найза барсохтанд

چنان نیزه بر نیزه برساختند

Ки аз икдгри бозншнохтнд

که از یکدگر بازنشناختند

Яке найза зад бар майонаш ҳҷир

یکی نیزه زد بر میانش هجیر

Наомад синони андрўи ҷойгир

نیامد سنان اندرو جایگیر

Синони боз пас кард Суҳроби шер

سنان باز پس کرد سهراب شیر

Бен найза зад бар миёни далер

بن نیزه زد بر میان دلیر

з зин барграфташ ба кирдори бод

ز زین برگرفتش به کردار باد

Наомад ҳаме зу бадалаши инчи ёд

نیامد همی زو بدلش ایچ یاد

зи асп андар омад нишаст аз буриш

ز اسپ اندر آمد نشست از برش

Ҳамеи хост аз тан баридани сараш

همی خواست از تن بریدن سرش

Бипечеду баргашт бар дасти рост

بپیچید و برگشت بر دست راست

Ғамӣ шуд зи Суҳробу зинҳори хост

غمی شد ز سهراب و زنهار خواست

Раҳо кард азуи чанг ва зинҳор дод

رها کرد ازو چنگ و زنهار داد

Чу хушнӯд шуд панд бисёр дод

چو خشنود شد پند بسیار داد

Бибасташ бабанд онгаҳе размҷуӣ

ببستش ببند آنگهی رزمجوی

Ба наздик ҳумон фиристод ӯй

به نزدیک هومان فرستاد اوی

Ба диж дар чу огаҳ шуданд аз ҳҷир

به دژ در چو آگه شدند از هجیر

Ки ӯро гирифтанду бурданди асир

که او را گرفتند و بردند اسیر

Хурӯш омаду нолаи марду зан

خروش آمد و نالهٔ مرد و زن

Ки кам шуд ҳҷири андари он анҷуман

که کم شد هجیر اندر آن انجمن