Кас омад ба моҳўӣ сӯрӣ бигуфт

کس آمد به ماهوی سوری بگفت

Ки шоҳи ҷаҳони гашт бо хоки ҷуфт

که شاه جهان گشت با خاک جفت

Скўбоу қсису рҳбони рӯм

سکوبا و قسیس و رهبان روم

Ҳамаи сӯгворони он марзу бум

همه سوگواران آن مرز و بوم

Бирафтанд бо мӯяи бурноу пер

برفتند با مویه برنا و پیر

Тани шоҳи бурданд зон обгир

تن شاه بردند زان آبگیر

Яке дахма карданд ӯро ба боғ

یکی دخمه کردند او را به باغ

Баланду бузургяши бартари зи роғ

بلند و بزرگیش برتر ز راغ

Чунин гуфт моҳўии бадбахт ва шавам

چنین گفت ماهوی بدبخت و شوم

Ки Эрон набад пеш аз ин хеши рӯм

که ایران نبُد پیش از این خویشِ روم

Фиристод то ҳар ки он дахма кард

فرستاد تا هر که آن دخمه کرد

Ҳам онкас казон кор тимор хӯрд

هم آنکس کزان کار تیمار خوَرد

Бикуштанд ва тороҷ карданд марз

بکشتند و تاراج کردند مرز

Чунин буд моҳўиро кому арз

چنین بود ماهوی را کام و ارز

Азон пас бигард ҷаҳон бингаред

ازان پس بگرد جهان بنگرید

зи тухми бузургон касеро надид

ز تخم بزرگان کسی را ندید

Ҳамон тоҷ бо ӯ баду меҳри шоҳ

همان تاج با او بد و مهر شاه

Шубони зодаро орзӯ кард гоҳ

شبان‌زاده را آرزو کرد گاه

Ҳамаи роздоронашро пеш хонд

همه رازدارانش را پیش خواند

Сухани ҳарч будаш ба дил дар баранд

سخن هرچ بودش به دل در براند

Ба дастур гуфт эй ҷаҳондидаи мард

به دستور گفت ای جهاندیده مرد

Фароз омад он рӯзи нангу набард

فراز آمد آن روز ننگ و نبرد

На ганҷаст бо ман на ному нажод

نه گنجست با من نه نام و نژاد

Ҳаме дод хоҳам сари худ ббод

همی‌ داد خواهم سر خود بباد

Бар ангуштарӣ яздгирдаст ном

بر انگشتری یزدگردست نام

Ба шамшер бар ман нигараданд ром

به شمشیر بر من نگردند رام

Ҳамаи шаҳри Эрони варои банда буд

همه شهر ایران ورا بنده بود

Агар хеши бад ар пароганда буд

اگر خویش بد ار پراگنده بود

Нахонд марои марди донандаи шоҳ

نخواند مرا مرد داننده شاه

На бар меҳрам ором гирад сипоҳ

نه بر مهرم آرام گیرد سپاه

Ҷузин буд чораи маро дар ниҳон

جزین بود چاره مرا در نهان

Чаро рехтами хӯни шоҳи ҷаҳон

چرا ریختم خون شاه جهان

Ҳамаи шаби зи андешаи пар хӯн бидам

همه شب ز اندیشه پر خون بُدم

Ҷаҳондор донад ки ман чун бидам

جهاندار داند که من چون بدم

Бадви рой зан гуфт ки акнӯн гузашт

بدو رای‌زن گفت که اکنون گذشت

Азин кори гетии пуровози гашт

ازین کار گیتی پرآواز گشت

Кунун бозҷӯии ҳамеи кори хеш

کنون بازجویی همی کار خویش

Ки бигусастии он риштаи тори хеш

که بگسستی آن رشتهٔ تار خویش

Кунун ӯ бдхмаҳи дарун хок шуд

کنون او بدخمه درون خاک شد

Равони варои заҳр тирёк шуд

روان ورا زهر تریاک شد

Ҷаҳондидагонро ҳама гирд кун

جهاندیدگان را همه گرد کن

Забони тези гардон ба ширини сухан

زبان تیز گردان به شیرین سخُن

Чунин гӯй кин тоҷу ангуштарӣ

چنین گوی کاین تاج و انگشتری

Маро шоҳ дод аз паии меҳтарӣ

مرا شاه داد از پی مهتری

Чу донист комади зи таркони сипоҳ

چو دانست کامد ز ترکان سپاه

Чу шаби тира тар шуд маро хонд шоҳ

چو شب تیره‌تر شد مرا خواند شاه

Маро гуфт чун хост боди набард

مرا گفت چون خاست باد نبرد

Ки донад ба гетӣ ки бар кист гирд

که داند به گیتی که بر کیست گرد

Ту ин тоҷу ангуштариро бидор

تو این تاج و انگشتری را بدار

Буд рӯзи кин тоҷат ояд ба кор

بود روز کین تاجت آید به کار

Маро нест чизеи ҷузин дар ҷаҳон

مرا نیست چیزی جزین در جهان

Ҳамоно ки ҳаст ин зи тозии ниҳон

همانا که هست این ز تازی نهان

Ту зини пас ба душмани мадаи гоҳи ман

تو زین پس به دشمن مده گاه من

Нигаҳи дори ҳам зини нишони роҳи ман

نگه‌دار هم زین نشان راه من

Ман ин тоҷ мирос дорам зи шоҳ

من این تاج میراث دارم ز شاه

Ба фармон ӯ брншинм ба гоҳ

به فرمان او برنشینم به گاه

Бад-ӣни чораи даҳ банди бадро фурӯғ

بدین چاره ده بند بد را فروغ

Ки донад ки ин ростаст аз дурӯғ

که داند که این راستست از دروغ

Чу бишунид моҳўии гуфто ки зиҳ

چو بشنید ماهوی گفتا که زه

Ту дастурӣ ва бар ту бар нест ма

تو دستوری و بر تو بر نیست مه

Ҳамаи меҳтаронро з лашкар бихонад

همه مهتران را ز لشکر بخواند

Вазин гӯнаи чандин суханҳо баранд

وزین گونه چندین سخنها براند

Бидонаст лашкар ки ин нест рост

بدانست لشکر که این نیست راست

Ба шухии варои сар баридан сазост

به شوخی ورا سر بریدن سزاست

Яке паҳлавон гуфт кин кори тест

یکی پهلوان گفت کاین کارِ تست

Сухан гар дурустастгар нодуруст

سخن گر درستست گر نادرست

Чу бишунид бар тахт шоҳӣ нишаст

چو بشنید بر تخت شاهی نشست

Ба афсун хуросонаш омад бадаст

به افسون خراسانش آمد بدست

Бубахшед рӯй замин бар маон

ببخشید روی زمین بر مهان

Манам гуфт бо меҳри шоҳи ҷаҳон

منم گفت با مهر شاه جهان

Ҷаҳонро саросар ба бахшиш гирифт

جهان را سراسر به بخشش گرفت

Ситора назора бирав эй шигифт

ستاره نظاره برو ای شگفت

Ба меҳтар писар дод Балх ва ҳарӣ

به مهتر پسر داد بلخ و هری

Фиристод бар ҳар сӯии лашкарӣ

فرستاد بر هر سوی لشکری

Бдондишгонро ҳама баркашид

بداندیشگان را همه برکشید

Бдонсон ки аз гавҳар ӯ сзид

بدانسان که از گوهر او سزید

Бидонро баҳри ҷой солор кард

بدان را بهَر جای سالار کرد

Хирадмандро срнгўнсор кард

خردمند را سرنگونسار کرد

Чу зер андар омад сари ростӣ

چو زیر اندر آمد سر راستی

Падед омад аз ҳар сӯии костӣ

پدید آمد از هر سوی کاستی

Чу лашкар фаровон шуду хоста

چو لشکر فراوان شد و خواسته

Дили мард бетан шуд ороста

دل مرد بی تن شد آراسته

Сипаҳро дирам дод ва обод кард

سپه را درم داد و آباد کرد

Сари дӯдаи хеш пурбод кард

سر دوده خویش پرباد کرد

Ба Омуӣ шуд паҳлуи пеши рӯ

به آموی شد پهلو پیش رو

Абои лашкарии ҷанги созони нав

ابا لشکری جنگ‌سازان نو

Тилоия ба пеши сипоҳи андарун

طلایه به پیش سپاه اندرون

Ҷаҳони дидае ном ӯ грстўн

جهان‌دیده‌ای نام او گرستون

Ба шаҳр Бухоро ниҳоданд рӯй

به شهر بخارا نهادند روی

Чунон сохтаи лашкарии ҷангҷӯӣ

چنان ساخته لشکری جنگجوی

Бадв гуфт моро Самарқанду чоч

بدو گفت ما را سمرقند و چاچ

Бибояд гирифтани бад-ӣни меҳру тоҷ

بباید گرفتن بدین مهر و تاج

Ба фармони шоҳи ҷаҳони яздгирд

به فرمان شاه جهان یزدگرد

Ки солори бад ӯ бар ин ҳафт гирд

که سالار بُد او بر این هفت گرد

з бежан бихоҳам ба шамшери кин

ز بیژن بخواهم به شمشیر کین

Казу тира шуд бахти Эрони замин

کزو تیره شد بخت ایران‌زمین