Тилисмӣ ки заҳҳоки созидаҳ буд

طلسمی که ضحاک سازیده بود

Сараши босмони брФрозидаҳ буд

سرش به آسمان بر فرازیده بود

Фаридуни зи боло фурӯд оваред

فریدون ز بالا فرود آورید

Ки он ҷуз ба ном ҷаҳондор дид

که آن جز به نام جهاندار دید

Вазони ҷодӯон кандар айвон баданд

و زآن جادوان کاندر ایوان بدند

Ҳама номвар нараҳ девон баданд

همه نامور نرّه دیوان بدند

Саронишон ба гурз гарон кард паст

سرانشان به گُرز گران کرد پست

Нишаст аз баргоҳ ҷодўпрст

نشست از بر گاه جادوپرست

Ниҳод аз бар тахти заҳҳоки пой

نهاد از بر تخت ضحاک پای

Кулоҳи кӣии ҷуст ва бигирифт ҷой

کلاه کئی جست و بگرفت جای

Бурун оваред аз шабистони ӯй

برون آورید از شبستان اوی

Батон сияҳи мӯӣу хуршед рӯй

بتان سیه‌موی و خورشید‌روی

Бифармуд шустани саронишони нахуст

بفرمود شستن سرانشان نخست

Рӯонишон азон тирагӣҳо бишуст

روانشان از آن تیرگی‌ها بشست

Раҳи довар пок бинмудашон

ره داور پاک بنمودشان

зи олӯдагии пас бполўдшон

ز آلودگی پس بپالودشان

Ки парварда бут прессатон баданд

که پروردهٔ بت‌پرستان بدند

Саросема бирасон мисатон баданд

سرآسیمه بر سان مستان بدند

Пас он духтарони ҷаҳондори ҷам

پس آن دختران جهاندار جم

Ба наргиси гули сурхро дода нам

به نرگس گل سرخ را داده نم

Кушоданд бар оФридўни сухан

گشادند بر آفریدون سخن

Ки нав бош то ҳаст гетии куҳан

که تو باش تا هست گیتی کهن

Чаҳ ахтари бади ин аз ту эй неки бахт

چه اختر بد این از تو ای نیک‌بخت؟

Чаҳ бории зи шохи кадомин дарахт

چه باری؟ ز شاخ کدامین درخت؟

Ки айдун ба болини широмдӣ

که ایدون به بالین شیر آمدی

Ситамкораи мард далер омадӣ

ستمکاره مرد دلیر آمدی

Чаҳ мояи ҷаҳони гашт бар мо ббд

چه مایه جهان گشت بر ما به بد

зи кирдори ин ҷодӯӣ бе хирад

ز کردار این جادوی بی‌خرد

Надидем кас кин чунин Зуҳра дошт

ندیدیم کس کاین چنین زهره داشت

Бад-ӣни поигаҳ аз ҳунар баҳра дошт

بدین پایگه از هنر بهره داشت

Каши андешаи гоҳ ӯ омадӣ

کش اندیشهٔ گاه او آمدی

Вагараш орзӯи ҷоҳ ӯ омадӣ

و گرش آرزو جاه او آمدی

Чунин дод посухи Фаридун ки тахт

چنین داد پاسخ فریدون که تخت

Намонад ба каси ҷовдона на бахт

نماند به کس جاودانه نه بخت

Манам пӯри он неки бахти обтин

منم پور آن نیک‌بخت آبتین

Ки бигирифт заҳҳоки зи Эрони замин

که بگرفت ضحاک ز ایران زمین

Бикушташ ба зорӣ ва ман кӣнаи ҷӯй

بکشتش به زاریّ و من کینه جوی

Ниҳодами сӯии тахти заҳҳок рӯй

نهادم سوی تخت ضحاک روی

Ҳамон гов бар моя кам доя буд

همان گاو برمایه که‌م دایه بود

зи пайкари таниши ҳамчуи пероя буд

ز پیکر تنش همچو پیرایه بود

зи хӯни чунон бе забони чорпоӣ

ز خون چنان بی‌زبان چارپای

Чаҳ омад барони марди нопоки рой

چه آمد بر آن مرد ناپاک‌رای

Камар бастаам лоҷарами ҷангҷӯӣ

کمر بسته‌ام لاجرم جنگجوی

Аз Эрон ба кин андар оварда рӯй

از ایران به کین اندر آورده روی

Сарашро бад-ӣни гурзаи гови чеҳр

سرش را بدین گُرزهٔ گاو چهر

Бикӯбам на бахшоиши орм на меҳр

بکوبم‌، نه بخشایش آرم نه مهر

Чу бишунид азуи ин сухани арнўоз

چو بشنید از او این سخن ارنواز

Кушода шудаш бар дили поки роз

گشاده شدش بر دل پاک راز

Бадв гуфт шоҳи оФридўни туе

بدو گفت شاه آفریدون تویی

Ки вайрон кунӣ танбалу ҷодуӣ

که ویران کنی تنبل و جادویی

Куҷои ҳуши заҳҳок бар дасти тест

کجا هوش ضحاک بر دست تست

Кушоди ҷаҳон бар камарбаст тест

گشاد جهان بر کمربست تست

зи тухми каёни мо ду пӯшидаи пок

ز تخم کیان ما دو پوشیده پاک

Шудаи ром бо ӯ зи бими ҳалок

شده رام با او ز بیم هلاک

Ҳамеи ҷуфт мон хонд ӯ ҷуфти мор

همی جفتمان خواند او جفت مار

Чигуна тавон бӯдан эй шаҳриёр

چگونه توان بودن ای شهریار

Фаридуни чунин посух оварад боз

فریدون چنین پاسخ آورد باز

Кигар чарх додам диҳад аз фароз

که گر چرخ دادم دهد از فراز

Бабрами паии аждаҳоро зи хок

ببرّم پی اژدها را ز خاک

Башуем ҷаҳонро зи нопоки пок

بشویم جهان را ز ناپاک پاک

Бибояд шуморо кунун гуфт рост

بباید شما را کنون گفت راست

Ки он бебаҳо аждҳоФш куҷост

که آن بی‌بها اژدهافش کجاست

Бирав хуб рӯйон кушоданд роз

بر او خوب‌رویان گشادند راز

Магар ки аждаҳоро сроид ба газ

مگر کاژدها را سر آید به گاز

Бигуфтанд кови сӯии Ҳиндӯстон

بگفتند کاو سوی هندوستان

Бишуд то кунад банди ҷодўстон

بشد تا کند بند جادوستان

Бабради сар бе гуноҳони ҳазор

ببرّد سر بی‌گناهان هزار

Ҳаросон шудаст аз бади рӯзгор

هراسان شده‌ست از بد روزگار

Куҷо гуфта будаш яке пишбин

کجا گفته بودش یکی پیشبین

Ки прдхтгӣ гардад аз ту замин

که پردختگی گردد از تو زمین

Ки ояд ки гирад сари тахти ту

که آید که گیرد سر تخت تو

Чигуна фурӯи пжмрди бахти ту

چگونه فرو پژمرد بخت تو

Дилаш зон зада фол пар оташаст

دلش زآن زده فال پر آتش است

Ҳама зиндагонӣ бирав нохўшст

همه زندگانی بر او ناخوش است

Ҳамеи хӯни дому даду марду зан

همی خون دام و دد و مرد و زن

Бирезад кунад дар яке обдн

بریزد کند در یکی آبدن

Магари кови сарв тан бишӯяд ба хӯн

مگر کاو سر و تن بشوید به خون

Шавад фоли ахтаршиносони нигун

شود فال اخترشناسان نگون

Ҳамон низ аз он морҳо бар ду кафат

همان نیز از آن مارها بر دو کفت

Ба ранҷ дарозаст мондаи шигифт

به رنج دراز است مانده شگفت

Азин кишвар ояд ба дигар шавад

از این کشور آید به دیگر شود

зи ранҷи ду мор сияҳ нағунуд

ز رنج دو مار سیه نغنود

Биёмад кунун гоҳ бозомаданаш

بیامد کنون گاه بازآمدنش

Ки ҷое набояд фаровони баданаш

که جایی نباید فراوان بدنش

Кушоди оннигор ҷигари хастаи роз

گشاد آن نگار جگر خسته راز

Ниҳодаи бадви гӯши гардани фароз

نهاده بدو گوش گردن‌فراز