Чўкшўри зи заҳҳок будӣ тиҳӣ
چو کشور ز ضحاک بودی تهی
Яке мояи вари бади басони раҳе
یکی مایهور بد به سان رهی
Ки ӯ доштӣ ганҷу тахту сарой
که او داشتی گنج و تخت و سرای
Шигифтӣ ба дили сўзгии кадхудоӣ
شگفتی به دلسوزگی کدخدای
Варои кндрўи хондандии баном
ورا کندرو خواندندی بنام
Ба кундӣ задӣ пеши бедоди гом
به کندی زدی پیش بیداد گام
Ба кох андар омад давон кунад рӯ
به کاخ اندر آمد دوان کندرو
Дар айвони яке тоҷўр дид нав
در ایوان یکی تاجور دید نو
Нишаста ба ором дар пешгоҳ
نشسته به آرام در پیشگاه
Чу сарви баланд аз буриши гирди моҳ
چو سرو بلند از برش گرد ماه
зи як дасти сарви сеӣ шҳрноз
ز یک دست سرو سهی شهرناز
Ба даст дигар моҳ рӯй ар навоз
به دست دگر ماهروی ارنواز
Ҳамаи шаҳр яксар пар аз лашкараш
همه شهر یکسر پر از لشکرش
Камарбастагон саф зада бар дараш
کمربستگان صف زده بر درش
На осемаи гашт ва на пурсед роз
نه آسیمه گشت و نه پرسید راز
Ниёйиш кунон рафту барадаши намоз
نیایشکنان رفت و بردش نماز
Бирав офарин кард к-эии шаҳриёр
بر او آفرین کرد کای شهریار
Ҳамеша бизӣ то буд рӯзгор
همیشه بزی تا بود روزگار
Хуҷаста нишаст ту бо Фрҳӣ
خجسته نشست تو با فرهی
Ки ҳастӣ сазовори шоҳаншаҳӣ
که هستی سزاوار شاهنشهی
Ҷаҳони ҳафт кишвари турои бандаи бод
جهان هفت کشور تو را بنده باد
Сарати бартар аз абри борандаи бод
سرت برتر از ابر بارنده باد
Фаридунаш фармуд то рафт пеш
فریدونش فرمود تا رفت پیش
Бикради ошкорои ҳамаи рози хеш
بکرد آشکارا همه راز خویش
Бифармуд шоҳи диловари бадавӣ
بفرمود شاه دلاور بدوی
Ки рӯи олати тахти шоҳии биҷавӣ
که رو آلت تخت شاهی بجوی
Нбизи ору ромишгаронро бихон
نبیذ آر و رامشگران را بخوان
Бипаймоӣ ҷом ва бёроӣ хон
بپیمای جام و بیارای خوان
Касе ков ба ромиш сазоӣ манаст
کسی کاو به رامش سزای من است
Ба дониши ҳамон длздоӣ манаст
به دانش همان دلزدای من است
Биор анҷуман кун бар тахти ман
بیار انجمن کن بر تخت من
Чунон чун буд дар хури бахти ман
چنان چون بود در خور بخت من
Чу бишунид аз ӯ ин сухани кадхудоӣ
چو بشنید از او این سخن کدخدای
Бикрад ончӣ гуфташ бадви раҳнамоӣ
بکرد آنچه گفتش بدو رهنمای
намеравшан овараду ромишгарон
می روشن آورد و رامشگران
Ҳамон дар хӯриши богуҳари меҳтарон
همان در خورش با گهر مهتران
Фаридуни ғами афканд ва ромиш гузид
فریدون غم افکند و رامش گزید
Шабӣ кард ҷашнии чунон чун сзид
شبی کرد جشنی چنان چون سزید
Чу шуд роми гетии давони кндрў
چو شد رام گیتی دوان کندرو
Бурун омад аз пеши солори нав
برون آمد از پیش سالار نو
Нишаст аз бар бораи роҳи ҷӯй
نشست از بر بارهٔ راهجوی
Сӯии шоҳ заҳҳок биниҳод рӯй
سوی شاه ضحاک بنهاد روی
Биёмад чу пеш сипаҳбад расед
بیآمد چو پیش سپهبد رسید
Саросар бигуфт ончӣ дид ва шунид
سراسر بگفت آنچه دید و شنید
Бадв гуфт к-эии шоҳи гарданкашон
بدو گفت کای شاه گردنکشان
Ба баргаштан карт омад нишон
به برگشتن کارت آمد نشان
Се марди сарафроз бо лашкарӣ
سه مرد سرافراز با لشکری
Фароз омаданд аз дигар кишварӣ
فراز آمدند از دگر کشوری
Азон се яке кеҳтари андари миён
از آن سه یکی کهتر اندر میان
Ба болои сарв ва ба чеҳри каён
به بالای سرو و به چهر کیان
Ба соласт кеҳтари фузуняш беш
به سال است کهتر فزونیش بیش
Аз он меҳтарон ӯ наад пои пеш
از آن مهتران او نهد پای پیش
Яке гурз дорад чу як лухти кӯҳ
یکی گُرز دارد چو یک لخت کوه
Ҳамеи тобади андари миёни гуруҳ
همی تابد اندر میان گروه
Ба асп андар омад боиўони шоҳ
به اسپ اندر آمد به ایوان شاه
Ду пурмоя бо ӯ ҳмидўни бароа
دو پرمایه با او همیدون براه
Биёмад ба тахти кӣӣ бар нишаст
بیآمد به تخت کئی بر نشست
Ҳамаи банду найранг ту кард паст
همه بند و نیرنگ تو کرد پست
Ҳар онкас ки буд андари айвони ту
هر آن کس که بود اندر ایوان تو
зи мардони марду зи девони ту
ز مردان مرد و ز دیوان تو
Сар аз пой яксар фурӯрихташон
سر از پای یکسر فرو ریختشان
Ҳамаи мағз бо хӯни бромихтшон
همه مغز با خون برآمیختشان
Бадв гуфт заҳҳок шояд бадан
بدو گفت ضحاک شاید بدن
Ки меҳмон буд шод бояд бадан
که مهمان بود شاد باید بدن
Чунин дод посухи варои пешкор
چنین داد پاسخ ورا پیشکار
Ки меҳмони абои гурзаи гоўсор
که مهمان ابا گُرزهٔ گاوسار
Ба мардӣ нишинад ба ороми ту
به مردی نشیند به آرام تو
Зтоҷу камари бистаради номи ту
ز تاج و کمر بسترد نام تو
Ба ойин хеш оварад носипос
به آیین خویش آورد ناسپاس
Чунингар ту меҳмони шиносии шинос
چنین گر تو مهمان شناسی شناس
Бадв гуфт заҳҳоки чандини манол
بدو گفت ضحاک چندین منال
Ки меҳмони густохи беҳтар ба фол
که مهمان گستاخ بهتر به فال
Чунин дод посухи бадви кндрў
چنین داد پاسخ بدو کندرو
Ки оре шунидам ту посухи шинав
که آری شنیدم تو پاسخ شنو
Грин номвар ҳаст меҳмони ту
گر این نامور هست مهمان تو
Чаҳ корстши андари шабистони ту
چه کارستش اندر شبستان تو
Ки бо духтарони ҷаҳондори ҷам
که با دختران جهاندار جم
Нишинад занад рой бар беш ва кам
نشیند زند رای بر بیش و کم
Ба як даст гирад рухи шҳрноз
به یک دست گیرد رخ شهرناز
Ба дигари ақиқи лаби арнўоз
به دیگر عقیق لب ارنواز
Шаби тираи гавани худ бтрзин кунад
شب تیرهگون خود بتر زین کند
Ба зери сар аз машк болин кунад
به زیر سر از مشک بالین کند
Чўмшки он ду гесуии ду моҳи ту
چو مشک آن دو گیسوی دو ماه تو
Ки буданд ҳамвора дилхоҳи ту
که بودند همواره دلخواه تو
Бигирад бабрашон чу шуд ним маст
بگیرد به برشان چو شد نیم مست
Бад-ӣни гӯна меҳмон набояд бадаст
بدین گونه مهمان نباید به دست
Барошуфт заҳҳок бирасон крг
برآشفت ضحاک برسان کرگ
Шунид он сухан корзў кард марг
شنید آن سخن کآرزو کرد مرگ
Ба дашноми зишт ва ба овози сахт
به دشنام زشت و به آواز سخت
Шигифтии бшўрид бо шӯрбахт
شگفتی بشورید با شور بخت
Бадв гуфт ҳаргизи ту дар хони ман
بدو گفت هرگز تو در خان من
Азин пас набошӣ нигаҳбони ман
از این پس نباشی نگهبان من
Чунин дод посухи варои пешкор
چنین داد پاسخ ورا پیشکار
Ки айдун гумонами ман эй шаҳриёр
که ایدون گمانم من ای شهریار
Казон бахт ҳаргиз набошадат баҳр
کز آن بخت هرگز نباشدت بهر
Ба ман чун диҳии кадхудоеи шаҳр
به من چون دهی کدخدایی شهر
Чу бебаҳра бошӣ зи гоҳи маӣ
چو بیبهره باشی ز گاه مهی
Марои кори созандагӣ чун диҳӣ
مرا کارسازندگی چون دهی
Чаро ту насозӣ ҳамеи кори хеш
چرا تو نسازی همی کار خویش
Ки ҳаргиз наомадат азин кори пеш
که هرگز نیامدت از این کار پیش
зи тоҷи бузургӣ чу мӯӣ аз хамир
ز تاج بزرگی چو موی از خمیر
Бурун омадӣ мҳтрои чораи гир
برون آمدی مهترا چاره گیر
Туро душман омад ба гуҳ барнишаст
تو را دشمن آمد به گه برنشست
Яке гурзаи гоўпикр ба даст
یکی گُرزهٔ گاوپیکر به دست
Ҳамаи банду найрангат аз ранги барад
همه بند و نیرنگت از رنگ برد
Длором бигирифту гоҳати супурд
دلارام بگرفت و گاهت سپرد