Чу бигузашт азон бар Фаридуни ду ҳашт

چو بگذشت از آن بر فریدون دو هشت

зи Албурзи кӯҳ андар омад ба дашт

ز البرز کوه اندر آمد به دشت

Бар модар омад пажӯҳед ва гуфт

بر مادر آمد پژوهید و گفت

Ки бигушоӣ бар ман ниҳон аз наҳуфт

که بگشای بر من نهان از نهفت

Бигӯ мари маро то ки будам падар

بگو مر مرا تا که بودم پدر؟

Кӣми ман зи тухми кадомин гуҳар

کیم من؟ ز تخم کدامین گهر؟

Чаҳ гӯям кӣм бар сари анҷуман

چه گویم کیم بر سر انجمن؟

Яке донишӣ достонам бизан

یکی دانشی داستانم بزن

Франк бадв гуфт к-эии номҷўӣ

فرانک بدو گفت کای نامجوی

Бигӯям туро ҳар чаҳ гуфтӣ бигӯӣ

بگویم تو را هر چه گفتی بگوی

Ту бишнос каз марзи Эрони замин

تو بشناس کز مرز ایران زمین

Яке марди бади ном ӯ обтин

یکی مرد بد نام او آبتین

зи тухми каён буду бедор буд

ز تخم کیان بود و بیدار بود

Хирадманду гирд ва беозор буд

خردمند و گرد و بی‌آزار بود

зи тҳмўрси гирд будаш нажод

ز طهمورث گرد بودش نژاد

Падар бар падар бар ҳаме дошт ёд

پدر بر پدر بر همی داشت یاد

Падари бади туроу марои неки шӯй

پدر بد تو را و مرا نیک شوی

Набад рӯзи равшани марои ҷузи бадавӣ

نبد روز روشن مرا جز بدوی

Чунон бад ки заҳҳоки ҷодўпрст

چنان بد که ضحاک جادوپرست

Аз Эрон ба ҷон ту ёзид даст

از ایران به جان تو یازید دست

Азу ман наҳант ҳамеи доштам

از او من نهانت همی داشتم

Чаҳ моя ба бади рӯзи бгзоштм

چه مایه به بد روز بگذاشتم

Падарати он гиронмояи марди ҷавон

پدرت آن گرانمایه مرد جوان

Фдӣ карда пеши ту равшани равон

فدی کرده پیش تو روشن روان

Абри китфи заҳҳоки ҷодӯи ду мор

ابر کتف ضحاک جادو دو مار

Бараст ва баровард аз Эрони дамор

برست و برآورد از ایران دمار

Сари бобат аз мағз пардохтанд

سر بابت از مغز پرداختند

Ҳамон аждаҳоро хӯриш сохтанд

همان اژدها را خورش ساختند

Саранҷом рафтам сӯии беша Эй

سرانجام رفتم سوی بیشه‌ای

Ки касро на зон бешаи андеша Эй

که کس را نه زآن بیشه اندیشه‌ای

Яке гов дидам чу хуррами баҳор

یکی گاو دیدم چو خرم بهار

Саропои найрангу ранг ва нигор

سراپای نیرنگ و رنگ و نگار

Нигаҳбон ӯ пой карда бикаш

نگهبان او‌، پای کرده به‌کش

Нишаста ба бешаи даруни шоҳФш

نشسته به بیشه درون شاه‌فش

Бадви додмти рӯзгории дароз

بدو دادمت روزگاری دراز

Ҳамеи прўрдидт ба бар бар ба ноз

همی پروردیدت به بر بر به ناز

зи пистони он гови товуси ранг

ز پستان آن گاو طاووس رنگ

БроФрохтӣ чун диловари паланг

برافراختی چون دلاور پلنگ

Саранҷом зон гов ва он марғзор

سرانجام زآن گاو و آن مرغزار

Якояк хабар шуд сӯии шаҳриёр

یکایک خبر شد سوی شهریار

зи бешаи ббрдми турои ногаҳон

ز بیشه ببردم تو را ناگهان

Гурезандаи зи айвон ва аз хону мон

گریزنده ز ایوان و از خان و مان

Биёмад бикушт он гиронмоя ро

بیامد بکشت آن گرانمایه را

Чунон бе забони меҳрбони доя ро

چنان بی‌زبان مهربان دایه را

Вази айвони мо то ба хуршеди хок

وز ایوان ما تا به خورشید خاک

Баровард ва кард он баландии муғок

برآورد و کرد آن بلندی مغاک

Фаридун чу бишунид бгшодгўш

فریدون چو بشنید بگشاد گوش

зи гуфтори модари баромад ба ҷӯш

ز گفتار مادر برآمد به جوش

Дилаши гашти пурдарду сари пари зи кин

دلش گشت پردرد و سر پر ز کین

Ба абрӯи зи хашм андар оварад чин

به ابرو ز خشم اندر آورد چین

Чунин дод посух ба модар ки шер

چنین داد پاسخ به مادر که شیر

Нагардад магари зи озмоиши далер

نگردد مگر ز آزمایش دلیر

Кунун карданӣ кард ҷодўпрст

کنون کردنی کرد جادوپرست

Марои барад бояд ба шамшери даст

مرا برد باید به شمشیر دست

Бпўим ба фармони яздони пок

بپویم به فرمان یزدان پاک

Барорам зи айвони заҳҳоки хок

برآرم ز ایوان ضحاک خاک

Бадв гуфт модар ки ин рой нест

بدو گفت مادر که این رای نیست

Туро бо ҷаҳони сар ба сар пой нест

تو را با جهان سر به سر پای نیست

Ҷаҳондори заҳҳок бо тоҷу гоҳ

جهاندار ضحاک با تاج و گاه

Миёни бастаи фармон ӯро сипоҳ

میان بسته فرمان او را سپاه

Чу хоҳад з ҳар кишварии садҳазор

چو خواهد ز هر کشوری صدهزار

Камари баста ӯро кунад корзор

کمر بسته او را کند کارزار

Ҷуз инаст ойини пайванду кин

جز این است آیین پیوند و کین

Ҷаҳонро ба чашми ҷавонии мубин

جهان را به چشم جوانی مبین

Ки ҳар ков набед ҷавонӣ чашид

که هر کاو نبید جوانی چشید

Ба гетии ҷуз аз хештанро надид

به گیتی جز از خویشتن را ندید

Бидон мастӣ андар диҳад сари ббод

بدان مستی اندر دهد سر بباد

Турои рӯзи ҷузи шод ва хуррам мабод

تو را روز جز شاد و خرم مباد