Чунон бад ки заҳҳокро рӯзу шаб

چنان بُد که ضحاک را روز و شب

Ба номи Фаридуни кушодии ду лаб

به نام فریدون گشادی دو لب

Барон брзи болои зи бими нишеб

بر آن برز بالا ز بیم نشیب

Шудаи зи оФридўни дилаши пари наҳиф

شده ز آفریدون دلش پر نهیب

Чунон бад ки як рӯз бар тахти оҷ

چنان بُد که یک روز بر تخت عاج

Ниҳода ба сар бар зи пирӯзаи тоҷ

نهاده به سر بر ز پیروزه تاج

з ҳар кишварии меҳтаронро бхўост

ز هر کشوری مهتران را بخواست

Ки дар подшоҳӣ кунад пушти рост

که در پادشاهی کند پشت راست

Аз он пас чунин гуфт бо мӯбадон

از آن پس چنین گفت با موبدان

Ки эй пурҳунари богуҳари бхрдон

که ای پرهنر باگهر بخردان!

Маро дар наоне яке душмани сет

مرا در نهانی یکی دشمن‌ست

Ки бар бхрдони ин сухан равшан аст

که بر بخردان این سخن روشن است

Ба соли андакӣ ва ба дониши бузург

به سال اندکی و به دانش بزرگ

Гӯии бднжодии далеру сутург

گوی بدنژادی دلیر و سترگ

Агар чаҳ ба соли андак эй расатон

اگر چه به سال اندک ای راستان

Дарин кор мӯбад задаш достон

درین کار موبد زدش داستان

Ки душман агар чаҳ буд хору хирад

که دشمن اگر چه بود خوار و خُرد

Набоядат ӯро ба пай бар супурд

نبایدت او را به پی بر سپرد

Надорам ҳамеи душмани хиради хор

ندارم همی دشمن خُرد خوار

Битарсам ҳаме аз бади рӯзгор

بترسم همی از بد روزگار

Ҳамеи зини фузун боядам лашкарӣ

همی زین فزون بایدم لشکری

Ҳам аз мардум ва ҳам зи деву парӣ

هم از مردم و هم ز دیو و پری

Яке лашгарӣ хоҳам ангехтан

یکی لشگری خواهم انگیختن

Абои деви мардуми бромихтн

ابا دیو مردم برآمیختن

Бибояд бад-ӣн буд ҳамдостон

بباید بدین بود هم‌داستان

Ки ман ношкибми бад-ӣни достон

که من ناشکیبم بدین داستان

Яке маҳзар акнӯн бибояд навишт

یکی محضر اکنون بباید نوشت

Ки ҷузи тухми некӣ сипаҳбад накишт

که جز تخم نیکی سپهبد نکشت

Нагӯяд сухани ҷузи ҳамаи ростӣ

نگوید سخن جز همه راستی

Нахоҳад ба дод андаруни костӣ

نخواهد به داد اندرون کاستی

зи бими сипаҳбади ҳамаи расатон

ز بیم سپهبد همه راستان

Бар он кори гаштанди ҳамдостон

بر آن کار گشتند هم‌داستان

Бар он маҳзари аждаҳои ногузир

بر آن محضر اژدها ناگزیر

Гувоҳӣ навиштанд бурноу пер

گواهی نوشتند برنا و پیر

Ҳам онгаҳ якояки зи даргоҳи шоҳ

هم آنگه یکایک ز درگاه شاه

Баромад хурӯшидани додхоҳ

برآمد خروشیدن دادخواه

Ситами дидаро пеш ӯ хонданд

ستم دیده را پیش او خواندند

Бар номдоронаши бншонднд

بر نامدارانش بنشاندند

Бадв гуфт меҳтар ба рӯй дижам

بِدو گفت مهتر به روی دژم

Ки бар гӯй то аз ки дидӣ ситам

که بر گوی تا از که دیدی ستم؟

Хурӯшед ва зад даст бар сари зи шоҳ

خروشید و زد دست بر سر ز شاه

Ки шоҳои манам Коваи додхоҳ

که شاها منم کاوهٔ دادخواه

Яке бе зиёни марди оҳангарам

یکی بی‌زیان مرد آهنگرم

зи шоҳ оташ ояд ҳаме бар серум

ز شاه آتش آید همی بر سرم

Ту шоҳӣ вагар аждаҳои пайкарӣ

تو شاهی و گر اژدها پیکری

Бибояд бад-ӣни достони доварӣ

بباید بدین داستان داوری

Кигар ҳафт кишвар ба шоҳӣ турост

که گر هفت کشور به شاهی تو راست

Чаро ранҷу сахтии ҳамаи баҳри мост ?

چرا رنج و سختی همه بهر ماست؟

Шуморят бо ман бибояд гирифт

شماریت با من بباید گرفت

Бидон то ҷаҳон монад андари шигифт

بدان تا جهان ماند اندر شگفت

Магар каз шумор ту ояд падед

مگر کز شمار تو آید پدید

Ки навбати зи гетӣ ба ман чун расед

که نوبت ز گیتی به من چون رسید

Ки моронтро мағзи фарзанди ман

که مارانت را مغز فرزند من

Ҳаме дод бояд з ҳар анҷуман

همی داد باید ز هر انجمن

Сипаҳбад ба гуфтор ӯ бингаред

سپهبد به گفتار او بنگرید

Шигифт омадаш кони сухан ҳо шунид

شگفت آمدش کآن سخن‌ها شنید

Бадв боз доданд фарзанд ӯ

بِدو باز دادند فرزند او

Ба хӯбӣ биҷустанд пайванд ӯ

به خوبی بجستند پیوند او

Бифармуд пас Коваро подшо

بفرمود پس کاوه را پادشا

Ки бошад барон маҳзари андари гўо

که باشد بران محضر اندر گوا

Чу бар хонд Коваи ҳамаи маҳзараш

چو بر خواند کاوه همه محضرش

Сабки сӯии перони он кишвараш

سبک سوی پیران آن کشورش

Хурӯшед к-эии пои мардони дев

خروشید کای پای مردان دیو

Бурӣдаи дил аз тарси гиҳони хдиў

بریده دل از ترس گیهان خدیو

Ҳамаи сӯй дӯзах ниҳодед рӯй

همه سوی دوزخ نهادید روی

Супурдед дилҳо ба гуфтори ӯй

سپردید دل‌ها به گفتار اوی

Набошам бад-ӣни маҳзари андари гўо

نباشم بدین محضر اندر گوا

На ҳаргизи брондишм аз подшо

نه هرگز براندیشم از پادشا

Хурӯшед ва бурҷаст ларзони зи ҷой

خروشید و برجست لرزان ز جای

Бадаред ва биспурад маҳзар ба пой

بدرّید و بسپرد محضر به پای

Гиронмояи фарзанд ӯ пеши ӯй

گرانمایه فرزند او پیش اوی

зи айвон бурун шуд хурушон ба кӯй

ز ایوان برون شد خروشان به کوی

Маони шоҳро хонданди офарин

مهان شاه را خواندند آفرین

Ки эй номвари шаҳриёри замин

که ای نامور شهریار زمین!

зи чархи фалак бар сарати боди сард

ز چرخ فلک بر سرت باد سرد

Наёрад гузаштан ба рӯзи набард

نیارد گذشتن به روز نبرد

Чаро пеши ту Коваи хоми гӯй

چرا پیش تو کاوهٔ خام‌گوی

Басон ҳамалон кунад сурх рӯй

به سان همالان کند سرخ روی

Ҳамаи маҳзари моу паймони ту

همه محضر ما و پیمان تو

Бадарад бипечад зи фармони ту

بدرّد بپیچد ز فرمان تو

Кӣ номвар посух оварад зуд

کیِ نامور پاسخ آورد زود

Ки аз ман шигифтӣ бибояд шунӯд

که از من شگفتی بباید شنود

Ки чун Кова омад зи даргаи падед

که چون کاوه آمد ز درگه پدید

Ду гӯши ман овоз ӯро шунид

دو گوش من آواز او را شنید

Миёни ман ва ӯ зи айвони дуруст

میان من و او ز ایوان درست

Ту гуфтӣ яке кӯҳ оҳан бараст

تو گفتی یکی کوه آهن برست

Надонам чаҳ шояд бадани зин сипас

ندانم چه شاید بدن زین سپس

Ки роз сипеҳрӣ надонист кас

که راز سپهری ندانست کس

Чу Кова бурун шуд зи даргоҳи шоҳ

چو کاوه برون شد ز درگاه شاه

Бирав анҷумани гашти бозоргоҳ

بَرو انجمن گشت بازارگاه

Ҳаме бар хурӯшед ва фарёд хонд

همی بر خروشید و فریاد خواند

Ҷаҳонро саросар сӯй дод хонд

جهان را سراسر سوی داد خواند

Азон чарми коҳингарони пушти пой

از آن چرم کآهنگران پشت پای

Бапушанд ҳангоми захм дароӣ

بپوشند هنگام زخم درای

Ҳамон Коваи он бар сар найза кард

همان کاوه آن بر سر نیزه کرد

Ҳмонгаҳи з бозор бархест гирд

همان‌گه ز بازار برخاست گَرد

Хурушон ҳаме рафт найзаи бадаст

خروشان همی رفت نیزه به دست

Ки эй номдорони яздони параст

که ای نامداران یزدان‌پرست!

Касе кови ҳавоӣ Фаридун кунад

کسی کاو هوای فریدون کند

Дил аз банди заҳҳок берун кунад

دل از بند ضحاک بیرون کند

Бпўиид кин меҳтар оҳрмн аст

بپویید کاین مهتر آهرمن است

Ҷаҳони офаринро ба дил душман аст

جهان آفرین را به دل دشمن است

Бидон бе баҳои носазовори пӯст

بدان بی‌بها ناسزاوار پوست

Падед омад овои душмани зи дӯст

پدید آمد آوای دشمن ز دوست

Ҳаме рафт пеши андаруни марди гирд

همی رفت پیش اندرون مرد گرد

Ҷаҳонӣ бирав анҷуман шуд на хирад

جهانی بَرو انجمن شد نه خُرد

Бидонаст худ коФридўн куҷост

بدانست خود کافریدون کجاست

Срондр кашид ва ҳаме рафт рост

سر اندر کشید و همی رفت راست

Биёмад ба даргоҳи солори нав

بیامد به درگاه سالار نو

Бдидндши онҷо ва бархест ғў

بدیدندش آن جا و برخاست غو

Чу он пӯст бар найза бар дид кӣ

چو آن پوست بر نیزه بر دید کِی

Ба некии яке ахтар афганд пай

به نیکی یکی اختر افگند پی

Биёрост онро ба дебои рӯм

بیاراست آن را به دیبای روم

зи гавҳар бару пайкар аз зари бум

ز گوهر بر و پیکر از زر بوم

Бузад бар сари хеш чун гирди моҳ

بزد بر سر خویش چون گرد ماه

Яке фоли фаррухи паии афканди шоҳ

یکی فال فرخ پی‌افکند شاه

Фурӯи ҳашт азуи сурху зарду бунафш

فرو هشت ازو سرخ و زرد و بنفش

Ҳаме хондаш Ковиёнии дирафш

همی خواندش کاویانی درفش

Аз он пас ҳар онкас ки бигирифт гоҳ

از آن پس هر آن کس که بگرفت گاه

Ба шоҳӣ басар барниҳодӣ кулоҳ

به شاهی به سر بر نهادی کلاه

Барон бе баҳои чарми оҳангарон

بر آن بی‌بها چرم آهنگران

Броўихтии нав ба нави гавҳарон

برآویختی نو به نو گوهران

зи дебои пурмояу парниён

ز دیبای پرمایه و پرنیان

Барон гӯна шуд ахтари Ковиён

بر آن گونه شد اختر کاویان

Ки андари шаби тираи хуршед буд

که اندر شب تیره خورشید بود

Ҷаҳонро азуи дили пурумед буд

جهان را ازو دل پر امید بود

Бгшти андарин низ чанде ҷаҳон

بگشت اندرین نیز چندی جهان

Ҳаме бӯданӣ дошт андари ниҳон

همی بودنی داشت اندر نهان

Фаридун чу гетии барон гӯна дид

فریدون چو گیتی بر آن گونه دید

Ҷаҳони пеши заҳҳок воруна дид

جهان پیش ضحاک وارونه دید

Сӯй модар омад камар бар миён

سوی مادر آمد کمر بر میان

Ба сар барниҳода кулоҳи каён

به سر بر نهاده کلاه کیان

Ки ман рафтанӣам сӯии корзор

که من رفتنی‌ام سوی کارزار

Турои ҷуз ниёйиш мабод инчи кор

تو را جز نیایش مباد ایچ کار

зи гетии ҷаҳони офаринро параст

ز گیتی جهان‌آفرین را پرست

Азуи дони баҳри некии зӯри даст

ازو دان بهر نیکی زور دست

Фурӯи рехти об аз мижаи модараш

فرو ریخت آب از مژه مادرش

Ҳаме хонд бо хӯни дили довараш

همی خواند با خون دل داورش

Ба яздон ҳаме гуфт зинҳори ман

به یزدان همی گفت زنهار من

Супурдами туро эй ҷаҳондори ман

سپردم تو را ای جهاندار من

Бигардон зи ҷонаши бади ҷовдон

بگردان ز جانش بد جاودان

Бипардоз гетии зи нобахрадон

بپرداز گیتی ز نابخردان

Фаридуни сабки соз рафтан гирифт

فریدون سبک ساز رفتن گرفت

Суханро з ҳар кас нуҳуфтан гирифт

سخن را ز هر کس نهفتن گرفت

Бародари ду будаш ду фаррухи ҳам?ил

برادر دو بودش دو فرخ همال

Азу ҳар ду озодаи меҳтар ба сол

ازو هر دو آزاده مهتر به سال

Яке буд азишон каёнуши ном

یکی بود ازیشان کیانوش نام

Дигар номи пурмояи шодком

دگر نام پرمایهٔ شادکام

Фаридун баришон забон баргушод

فریدون بریشان زبان برگشاد

Ки хуррами зӣид эй далерону шод

که خرم زیید ای دلیران و شاد

Ки гардун нагардад ба ҷуз бар баӣ

که گردون نگردد به جز بر بهی

Ба мо бозгардад кулоҳи маӣ

به ما بازگردد کلاه مهی

Биёред донандаи оҳангарон

بیارید داننده آهنگران

Яке гурз фармуд бояд гарон

یکی گرز فرمود باید گران

Чу бикшод лаб ҳар ду бишитофтанд

چو بگشاد لب هر دو بشتافتند

Ба бозор оҳангарон тохтанд

به بازار آهنگران تاختند

Ҳар онкас казон пешаи бади номи ҷӯй

هر آن کس کز آن پیشه بُد نام‌جوی

Ба сӯй Фаридун ниҳоданд рӯй

به سوی فریدون نهادند روی

Ҷаҳонҷӯй паргор бигирифт зуд

جهان‌جوی پرگار بگرفت زود

Вазони гурзи пайкар бадишон намӯд

وزان گرز پیکر بٕدیشان نمود

Нигорӣ нигоред бар хоки пеш

نگاری نگارید بر خاک پیش

Ҳмидўни басони сари говмеш

همیدون به سان سر گاومیش

Бар он дасти бурданди оҳангарон

بر آن دست بردند آهنگران

Чу шуд сохтаи кори гурзи гарон

چو شد ساخته کار گرز گران

Ба пеши ҷаҳонҷӯии бурданди гурз

به پیش جهان‌جوی بردند گرز

Фурӯзон ба кирдори хуршеди брз

فروزان به کردار خورشید بُرز

Писанд омадаш кори пӯлодгар

پسند آمدش کار پولادگر

Ббхшидшони ҷомау симу зар

ببخشیدشان جامه و سیم و زر

Басӣ кардашон низ фаррухи умед

بسی کردشان نیز فرخ امید

Басӣ додашон меҳтариро навид

بسی دادشان مهتری را نوید

Кигар аждаҳоро кунам зери хок

که گر اژدها را کنم زیر خاک

Башуем шуморо сар аз гирди пок

بشویم شما را سر از گرد پاک