Чу бар зад сар аз бурҷи шери офтоб

چو بر زد سر از برج شیر آفتاب

Биболед рӯзу бполўди хоб

ببالید روز و بپالود خواب

Ба ҷашн омаданд онк будӣ ба шаҳр

به جشن آمدند آنک بودی به شهر

Бузургони ҷӯянда аз ҷашни баҳр

بزرگان جوینده از جشن بهر

Канизаки сӯй чора биниҳод рӯй

کنیزک سوی چاره بنهاد روی

Чнончўн буд мардуми чораи ҷӯй

چنانچون بود مردم چاره‌جوی

Чу айвони холӣ ба чанг омадаш

چو ایوان خالی به چنگ آمدش

Дили шеру чанг ва паланг омадаш

دل شیر و چنگ و پلنگ آمدش

Ду аспи гиронмояи зи охири бабрад

دو اسپ گرانمایه ز آخر ببرد

Гузидаи силеҳи саворони гирд

گزیده سلیح سواران گرد

зи динор чндонк боист низ

ز دینار چندانک بایست نیز

зи хўшобу ёқӯту ҳаргунаи чиз

ز خوشاب و یاقوت و هرگونه چیز

Чу омад ҳамаи соз рафтан ба ҷой

چو آمد همه ساز رفتن به جای

Шаб омад ду тан рост карданд рой

شب آمد دو تن راست کردند رای

Сӯии шаҳр Эрон ниҳоданд рӯй

سوی شهر ایران نهادند روی

Ду хуррами ниҳони шоду оромҷўӣ

دو خرم نهان شاد و آرامجوی

Шабу рӯз яксар ҳаме тохтанд

شب و روز یکسر همی تاختند

Ба хоб ва ба хӯрдани напардохтанад

به خواب و به خوردن نپرداختند

Барин гӯна аз шаҳр бар хўрстон

برین‌گونه از شهر بر خورستان

Ҳаме ронад то кишвари сорсатон

همی راند تا کشور سورستان

Чу асбу тан аз тохтани гашти суст

چو اسب و تن از تاختن گشت سست

Фурӯд омаданро ҳамеи ҷои ҷуст

فرود آمدن را همی جای جست

Диҳӣ хуррам омад ба пешаш ба роҳ

دهی خرم آمد به پیشش به راه

Пар аз боғу майдону пари ҷашнгоҳ

پر از باغ و میدان و پر جشنگاه

Тан аз ранҷи хастаи гурезони зи бад

تن از رنج خسته گریزان ز بد

Биёмад дар боғбонии бузад

بیامد در باغبانی بزد

Биёмад дмони марди полизбон

بیامد دمان مرد پالیزبان

Ки ҳам неки дил буд ва ҳам мизбон

که هم نیک‌دل بود و هم میزبان

Ду тани дида бо найзау дръ ва худ

دو تن دیده با نیزه و درع و خود

з шопӯр пурсед ҳаст ин дуруд

ز شاپور پرسید هست این درود

Бад-ӣни бигҳӣ аз куҷои хостӣ

بدین بیگهی از کجا خاستی

Чунин тохтанро биёростӣ

چنین تاختن را بیاراستی

Бадв гуфт шопӯри к-эии неки хоҳ

بدو گفت شاپور کای نیک‌خواه

Сухан чанд пурсӣ з гум карда роҳ

سخن چند پرسی ز گم کرده راه

Як мард Эронем роҳи ҷӯй

یکی مرد ایرانیم راه‌جوی

Гурезони бад-ӣн марз биниҳода рӯй

گریزان بدین مرز بنهاده روی

Пар аз дардам аз қайсару лашкараш

پر از دردم از قیصر و لشکرش

Мабодо ки байнами сару афсараш

مبادا که بینم سر و افسرش

Гар имшаби маро мизбонӣ кунӣ

گر امشب مرا میزبانی کنی

Ҳшиўорӣ ва марзбонӣ кунӣ

هشیواری و مرزبانی کنی

Баронам ки рӯзӣ ба кор оядат

برآنم که روزی به کار آیدت

Дарахтӣ ки киштӣ ба бор оядат

درختی که کشتی به بار آیدت

Бадв боғбон гуфт кини хони тест

بدو باغبان گفت کین خان تست

Тани боғбон низ меҳмони тест

تن باغبان نیز مهمان تست

Бидон чиз коед марои дасти рас

بدان چیز کاید مرا دست‌رس

Бакӯшам биорам нагӯям ба кас

بکوشم بیارم نگویم به کس

Фурӯд омад аз бораи шопӯри шоҳ

فرود آمد از باره شاپور شاه

Канизак ҳаме рафт бо ӯ ба роҳ

کنیزک همی رفت با او به راه

Хӯриши сохт чандон зани боғбон

خورش ساخت چندان زن باغبان

з ҳар гӯнаи чндонк будаш тавон

ز هر گونه چندانک بودش توان

Чу нон хӯрда шуд кор ме сохтанд

چو نان خورده شد کار می ساختند

Сабки моя ҷое бипардохтанд

سبک مایه جایی بپرداختند

Сабки боғбон май ба шопӯр дод

سبک باغبان می به شاپور داد

Ки бурдор азон кас ки оядат ёд

که بردار ازان کس که آیدت یاد

Бадв гуфт шопӯри к-эии мизбон

بدو گفت شاپور کای میزبان

Сухани гӯйу пурмояи полизбон

سخن‌گوی و پرمایه پالیزبان

Касе кӯ май оради нахуст ӯ хӯрд

کسی کو می آرد نخست او خورد

Чу бешаш буд солиёну хирад

چو بیشش بود سالیان و خرد

Ту аз ман ба соли андакии бартарӣ

تو از من به سال اندکی برتری

Ту бояд ки чун май диҳӣ май хурӣ

تو باید که چون می دهی می خوری

Бадв боғбон гуфт к-эии пурҳунар

بدو باغبان گفت کای پرهنر

Нахуст он хӯрд май ки бо зеб тар

نخست آن خورد می که با زیب‌تر

Ту бояд ки бошӣ барин пеши рӯ

تو باید که باشی برین پیش رو

Ки перӣ ба фарҳанг ва бар соли нав

که پیری به فرهنگ و بر سال نو

Ҳаме буд тоҷ ояд аз мӯии ту

همی بوی تاج آید از موی تو

Ҳамеи ранг оҷ ояд аз рӯй ту

همی رنگ عاج آید از روی تو

Бихандед шопӯр ва бастад набед

بخندید شاپور و بستد نبید

Яке боди сард аз ҷигар баркашид

یکی باد سرد از جگر برکشید

Ба полизбон гуфт к-эии поки дайн

به پالیزبان گفت کای پاک‌دین

Чаҳ огоҳӣастат зи Эрони замин

چه آگاهی استت ز ایران زمین

Чунин додпосх ки эй брмнш

چنین دادپاسخ که ای برمنش

зи ту даври бодои бади бдкнш

ز تو دور بادا بد بدکنش

Ба бадхоҳи мо боди чандон зиён

به بدخواه ما باد چندان زیان

Ки аз қайсар омад ба эрониён

که از قیصر آمد به ایرانیان

Аз Эрон пароганда шуд ҳрк буд

از ایران پراگنده شد هرک بود

Намонад андарони буми кишту дуруд

نماند اندران بوم کشت و درود

зи баси ғорату куштани марду зан

ز بس غارت و کشتن مرد و زن

Парогандаи гашти он бузурги анҷуман

پراگنده گشت آن بزرگ انجمن

Вазишони басӣ низ тарсо шуданд

وزیشان بسی نیز ترسا شدند

Ба зуннори пеш скўбо шуданд

به زنار پیش سکوبا شدند

Баси ҷослиқӣ ба сар бар кулоҳ

بسی جاثلیقی به سر بر کلاه

Ба давр аз бару буму оромгоҳ

به دور از بر و بوم و آرامگاه

Бадв гуфт шопӯри шоҳи аўрмзд

بدو گفت شاپور شاه اورمزد

Ки рахшони бадии ҳамчуи моҳи аўрмзд

که رخشان بدی همچو ماه اورمزد

Куҷо шуд ки қайсари чунин чира шуд

کجا شد که قیصر چنین چیره شد

зи бахти оби эрониён тира шуд

ز بخت آب ایرانیان تیره شد

Бадв боғбон гуфт к-эии сарфароз

بدو باغبان گفت کای سرفراز

Турои ҷовдони меҳтарии боду ноз

ترا جاودان مهتری باد و ناز

Азуи мурдау зинда ҷое нишон

ازو مرده و زنده جایی نشان

Наомад ба Эрон бидон саракашон

نیامد به ایران بدان سرکشان

Ҳронкс ки буданд зи ободбўм

هرانکس که بودند ز آبادبوم

Асиранд сартосар акнӯн ба рӯм

اسیرند سرتاسر اکنون به روم

Барин зор бигирист полизбон

برین زار بگریست پالیزبان

Ки буд он замони шоҳро мизбон

که بود آن زمان شاه را میزبان

Бадв мизон гуфт коидри се рӯз

بدو میزبان گفت کایدر سه روز

Ббошӣ буд хона гетӣ фурӯз

بباشی بود خانه گیتی فروز

Ки доно зад ин достон аз нахуст

که دانا زد این داستان از نخست

Ки ҳаркас ки озарм меҳмон наҷуст

که هرکس که آزرم مهمان نجست

Набошад хиради ҳеҷ наздики ӯй

نباشد خرد هیچ نزدیک اوی

Ниёз оварад бахти торики ӯй

نیاز آورد بخت تاریک اوی

Ббош ва биёсоӣ ва май хур ба ком

بباش و بیاسای و می خور به کام

Чу гардад дилати ром бар гӯии ном

چو گردد دلت رام بر گوی نام

Бадв гуфт шопӯр карӣ равост

بدو گفت شاپور کاری رواست

Ба мобр кунун мизбони подшост

به مابر کنون میزبان پادشاست