Ббўди он шаб ва хӯрд ва гуфт ва шунид
ببود آن شب و خورد و گفت و شنید
Сипеда чу аз кӯҳи сар бар кашид
سپیده چو از کوه سر بر کشید
Чу заррин дирафшӣ баровард роғ
چو زرین درفشی برآورد راغ
Бар миҳмон шуд худованди боғ
بر میهمان شد خداوند باغ
Бадв гуфт рӯзи ту фархундаи бод
بدو گفت روز تو فرخنده باد
Сарати бартар аз бар борандаи бод
سرت برتر از ابر بارنده باد
Сазои тӯмон ҷойгоҳӣ набӯд
سزای تومان جایگاهی نبود
Ба ороми шоиста гоҳе набӯд
به آرام شایسته گاهی نبود
Чу меҳмон дарвеш бошӣ хӯриш
چو مهمان درویش باشی خورش
Наёбӣ на пӯшидану парвариш
نیابی نه پوشیدن و پرورش
Бадв гуфт шопӯри к-эии неки бахт
بدو گفت شاپور کای نیکبخت
Ман ин хонаи бгзидм аз тоҷу тахт
من این خانه بگزیدم از تاج و تخت
Яке занад вааст ор бо брсмт
یکی زند و اُست آر با بَرسَمَت
Ба замзами яке посухии пурсамт
به زمزم یکی پاسخی پرسمت
Биоварад ҳарчаш бифармуд шоҳ
بیاورد هرچش بفرمود شاه
БиФзўди наздики шаҳи пойгоҳ
بیفزود نزدیک شه پایگاه
Ба замзам бадв гуфт баргӯӣ рост
به زمزم بدو گفت برگوی راست
Куҷои мӯбади мӯбад акнӯн куҷост
کجا موبد موبد اکنون کجاست
Чунин дод посухи варои боғбон
چنین داد پاسخ ورا باغبان
Ки эй поки дили марди ширини забон
که ای پاکدل مرد شیرینزبان
Ду чашмами з ҷое ки дорам нишаст
دو چشمم ز جایی که دارم نشست
Бидон хонаи мӯбадони мўбаҳи даст
بدان خانهٔ موبدان موبدست
Наоне ба полизбон гуфт шоҳ
نهانی به پالیزبان گفت شاه
Ки аз меҳтари даҳ гули муҳраи хоҳ
که از مهتر ده گل مهره خواه
Чу бишунид зу ин сухани боғбон
چو بشنید زو این سخن باغبان
Гулу машк ва май хост ва омад дмон
گل و مشک و می خواست و آمد دمان
Ҷаҳондор биниҳод бар гули нигин
جهاندار بنهاد بر گل نگین
Бидон боғбон дод ва кард офарин
بدان باغبان داد و کرد آفرین
Бадв гуфт кини гул ба мӯбад сипор
بدو گفت کین گل به موبد سپار
Нигар то чаҳ гуяд ҳамаи гӯши дор
نگر تا چه گوید همه گوش دار
Сипедаи дмони мард бо меҳри шоҳ
سپیده دمان مرد با مهر شاه
Бар мӯбад мӯбад омад пагоҳ
بر موبد موبد آمد پگاه
Чу наздики даргоҳ мӯбад расед
چو نزدیک درگاه موبد رسید
Парогандаи гардон ва дар баста дид
پراگنده گردان و در بسته دید
Ба овоз зон боргаҳи бори хост
به آواز زان بارگه بار خواست
Чу бикшод дар боғбон рафт рост
چو بگشاد در باغبان رفت راست
Чу омад ба наздики мӯбади фароз
چو آمد به نزدیک موبد فراز
Бадв меҳр бинмуду барадаши намоз
بدو مهر بنمود و بردش نماز
Чу мӯбад нигаҳ кард ва он муҳра дид
چو موبد نگه کرد و آن مهره دید
зи шодии дили рои зани ?бардамӣад
ز شادی دل رایزن بردمید
Вазон пас барон ном чанде гирист
وزان پس بران نام چندی گریست
Бидон боғбон гуфт кин меҳр кист
بدان باغبان گفت کاین مهر کیست
Чунин дод посух ки эй номдор
چنین داد پاسخ که ای نامدار
Нишаста ба хон манаст ин савор
نشسته به خان منست این سوار
Яке моҳ бо вай чу сарви сеӣ
یکی ماه با وی چو سرو سهی
Хирадманд ва бо зеб ва бо Фрҳӣ
خردمند و با زیب و با فرهی
Бадв гуфт мӯбад ки эй номҷўӣ
بدو گفت موبد که ای نامجوی
Нишон ки дорад ба боло ва рӯй
نشان که دارد به بالا و روی
Бадв боғбон гуфт ҳркўи баҳор
بدو باغبان گفت هرکو بهار
Бидидаст сарв аз лаби ҷӯйбор
بدیدست سرو از لب جویبار
Ду бозу ба кирдори рони ҳиўн
دو بازو به کردار ران هیون
Буриш чун бар шеру чеҳраш чу хӯн
برش چون بر شیر و چهرش چو خون
Ҳамеи ранг шарм ояд аз меҳри ӯй
همی رنگ شرم آید از مهر اوی
Ҳамеи зеб тоҷ ояд аз чеҳри ӯй
همی زیب تاج آید از چهر اوی