Чу полизбон гуфт ва мӯбад шунид
چو پالیزبان گفت و موبد شنید
Ба равшани равони мард доно бидид
به روشن روان مرد دانا بدید
Ки он ширдили марди ҷуз шоҳ нест
که آن شیردل مرد جز شاه نیست
Ҳамон чеҳр ӯ ҷуз дар гоҳ нест
همان چهر او جز در گاه نیست
Фиристодае ҷусти равшани равон
فرستادهای جست روشنروان
Фиристод мӯбад бар паҳлавон
فرستاد موبد بر پهلوان
Ки пайдо шуд он фари шопӯри шоҳ
که پیدا شد آن فر شاپور شاه
Ту аз ҳар сӯй анҷуман кун сипоҳ
تو از هر سوی انجمن کن سپاه
Фиристода мӯбад омад давон
فرستادهٔ موبد آمد دوان
з ҷое ки бад то дар паҳлавон
ز جایی که بد تا در پهلوان
Бигуфт онк дар боғи шодӣу бахт
بگفت آنک در باغ شادی و بخت
Шукуфта шуд он хусравонеи дарахт
شکفته شد آن خسروانی درخت
Сипаҳбади зи гуфтор ӯ гашти шод
سپهبد ز گفتار او گشت شاد
Дилаши пари зи кини гашту лаби пари зи бод
دلش پر ز کین گشت و لب پر ز باد
Ба додар гуфт эй ҷаҳондори рост
به دادار گفت ای جهاندار راست
Парастиш кунӣ ҷуз туро носазост
پرستش کنی جز ترا ناسزاست
Ки донист ҳаргиз ки шопӯри шоҳ
که دانست هرگز که شاپور شاه
Бибинад сипаҳ низ ва ӯро сипоҳ
ببیند سپه نیز و او را سپاه
Сипос аз ту эй додгари як худоӣ
سپاس از تو ای دادگر یک خدای
Ҷаҳондор ва бар некуии раҳнамоӣ
جهاندار و بر نیکویی رهنمای
Чу шаб баркашид он дирафши сиёҳ
چو شب برکشید آن درفش سیاه
Ситора падед омад аз гирди моҳ
ستاره پدید آمد از گرد ماه
Фароз омад аз ҳар сӯии лашкарӣ
فراز آمد از هر سوی لشکری
Ба ҷое ки бад дар ҷаҳони меҳтарӣ
به جایی که بد در جهان مهتری
Сӯии сорсатони срброФрохтнд
سوی سورستان سربرافراختند
Ягону дугона ҳаме тохтанд
یگان و دوگانه همی تاختند
Ба даргоҳ полизбон омаданд
به درگاه پالیزبان آمدند
Ба шодӣ бар мизбон омаданд
به شادی بر میزبان آمدند
Чу лашкар шуд осӯда бар дрсроӣ
چو لشکر شد آسوده بر درسرای
Ба наздик шоҳ омад он поки рой
به نزدیک شاه آمد آن پاکرای
Ба шоҳ ҷаҳон гуфт пас мизбон
به شاه جهان گفت پس میزبان
Хҷстст бар моҳи полизбон
خجستست بر ماه پالیزبان
Сипоҳ анҷуман шуд бад-ӣни дрсроӣ
سپاه انجمن شد بدین درسرای
Нигаҳ кун кунун то чаҳ оядат рой
نگه کن کنون تا چه آیدت رای
Бифармуд то баргушоданд роҳ
بفرمود تا برگشادند راه
Агар чаҳ фурӯмояи бади ҷойгоҳ
اگر چه فرومایه بد جایگاه
Чу рафтанди наздики он номҷўӣ
چو رفتند نزدیک آن نامجوی
Якояк ниҳоданд бар хок рӯй
یکایک نهادند بر خاک روی
Маонро ҳамаи шоҳ дар бар гирифт
مهان را همه شاه در بر گرفت
зи бадҳо хурӯшидан андар гирифт
ز بدها خروشیدن اندر گرفت
Бигуфт онк аз чарми хари дида буд
بگفت آنک از چرم خر دیده بود
Суханҳои қайсар ки бишнида буд
سخنهای قیصر که بشنیده بود
Ҳам озодии он бути хуби чеҳр
هم آزادی آن بت خوبچهر
Бигуфт онч ӯ кард пайдои зи меҳр
بگفت آنچ او کرد پیدا ز مهر
Казу ёфтам ҷон ва аз кирдигор
کزو یافتم جان و از کردگار
Ки фархунда бодо бирав рӯзгор
که فرخنده بادا برو روزگار
Вагар шаҳриёрӣу фархунда Эй
وگر شهریاری و فرخندهای
Буд бандаи пурҳунари банда Эй
بود بندهٔ پرهنر بندهای
Манам бандаи ин меҳрбони банда ро
منم بنده این مهربان بنده را
Кушодаи дилу нозпрўрдаҳ ро
گشادهدل و نازپرورده را
з ҳар сӯ ки акнӯн сипоҳ манаст
ز هر سو که اکنون سپاه منست
Вагар подшоҳӣ ва роҳ манаст
وگر پادشاهی و راه منست
Ҳама кас фиристед ва огаҳ кунед
همه کس فرستید و آگه کنید
Тилоияи пароганда бар раҳ кунед
طلایه پراگنده بر ره کنید
Бабандед вижаи раҳи тисФўн
ببندید ویژه ره طیسفون
Набояд ки огоҳӣ ояд бурун
نباید که آگاهی آید برون
Чу қайсар биёбад зи мо огаҳӣ
چو قیصر بیابد ز ما آگهی
Ки бедор шуд фари шоҳаншаҳӣ
که بیدار شد فر شاهنشهی
Бияёд сипоҳ маро барканд
بیاید سپاه مرا برکند
Дилу пушти эрониёни бишиканад
دل و پشت ایرانیان بشکند
Кунун мо надорем поёби ӯй
کنون ما نداریم پایاب اوی
На печем бо бахти шодоби ӯй
نه پیچیم با بخت شاداب اوی
Чу мӯбад бияёд биорад сипоҳ
چو موبد بیاید بیارد سپاه
з лашкар бабандем бар пашшаи роҳ
ز لشکر ببندیم بر پشه راه
Бисозему ороишӣ нав кунем
بسازیم و آرایشی نو کنیم
Наоне магари боғ беху кунем
نهانی مگر باغ بیخو کنیم
Бибояд ба ҳар гӯшае дидаи бон
بباید به هر گوشهای دیدهبان
Тилоия ба рӯз ва ба шаби посбон
طلایه به روز و به شب پاسبان
Азон пас намонем аз рӯмён
ازان پس نمانیم از رومیان
Касе хспди эмини кушодаи миён
کسی خسپد ایمن گشادهمیان