Акс рӯй ту чу дар оина ҷом афтод

عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد

Ориф аз ханда май дар тамаъ хом афтод

عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتاد

Ҳасан рӯй ту ба як ҷилва ки дар оина кард

حُسن رویِ تو به یک جلوه که در آینه کرد

Ин ҳамаи нақш дар ойӣна авҳом афтод

این همه نقش در آیینهٔ اوهام افتاد

Ин ҳамаи акс майу нақши нигорин ки намӯд

این همه عکسِ می و نقشِ نگارین که نمود

Як фурӯғи рухи соқист ки дар ҷом афтод

یک فروغِ رخِ ساقی‌ست که در جام افتاد

Ғайрати ишқ , забони ҳама хосон бибаред

غیرتِ عشق زبانِ همه خاصان بِبُرید

Каз куҷои сари ғамаш дар даҳан ом афтод

کز کجا سِرِّ غمش در دهنِ عام افتاد؟

Ман зи масҷид ба харобот на худ афтодам

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم

Инам аз аҳди азали ҳосил фарҷом афтод

اینم از عهدِ ازل حاصلِ فرجام افتاد

Чаҳ кунад каз пай даврон наравад чун паргор ?

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار؟

Ҳар ки дар доираи гардиш айём афтод

هر که در دایرهٔ گردشِ ایام افتاد

Дар хами зулф ту овехт дил аз чоҳи занах

در خَمِ زلفِ تو آویخت دل از چاهِ زَنَخ

Оҳ , каз чоҳ бурун омад ва дар дом афтод

آه، کز چاه برون آمد و در دام افتاد

Он шуд эй хоҷа ки дар савмиъаи бозами бинӣ

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی

Кори мо бо рухи соқӣу лаб ҷом афтод

کار ما با رخِ ساقیّ و لبِ جام افتاد

Зери шамшери ғамаши рақси кунон бояд рафт

زیرِ شمشیرِ غمش رقص‌کُنان باید رفت

ки он ки шуд кушта ӯ нек саранҷом афтод

کـ‌آن که شد کشتهٔ او نیک سرانجام افتاد

Ҳар дамаш бо ман длсўхтаҳи Лутфӣ дигар аст

هر دَمَش با منِ دل‌سوخته لطفی دگر است

Ин гадои байн ки чаҳ шоиста анъом афтод

این گدا بین که چه شایستهٔ انعام افتاد

Суфиён ҷумла ҳарифанду назарбоз вале

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی

Зини миёни ҳофизи длсўхтаҳ бадном афтод

زین میان حافظِ دل‌سوخته بدنام افتاد