Он ки рухсори туро ранги гул ва насрин дод
آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد
Сабр ва ором тавонад ба ман мискин дод
صبر و آرام توانَد به منِ مسکین داد
Ваон ки гесуии туро расми татовули омухт
وان که گیسویِ تو را رسمِ تَطاول آموخت
Ҳам тавонад карамаш дод ман ғамгин дод
هم تواند کَرَمَش دادِ منِ غمگین داد
Ман ҳамон рӯзи зи Фарҳод тамаъ бибаредам
من همان روز ز فرهاد طمع بُبریدم
Ки Аннани дили шайдо ба лаб ширин дод
که عنانِ دلِ شیدا به لبِ شیرین داد
Ганҷи зар гар набӯд , кунҷ қаноат боқӣаст
گنجِ زر گر نَبُوَد، کُنجِ قناعت باقیست
Он ки он дод ба шоҳон , ба гадоён ин дод
آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد
Хуш арӯсӣаст ҷаҳон аз раҳи сӯрати лекин
خوش عروسیست جهان از رهِ صورت لیکن
Ҳар ки пайвасти бадв , умри худаш ковин дод
هر که پیوست بدو، عمرِ خودش کاوین داد
Баъд аз ин дасти ману домани сарву лаби ҷӯй
بعد از این دستِ من و دامنِ سرو و لبِ جوی
Хосса акнӯн ки сабои мужда фарвардин дод
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
Дар кафи ғуссаи даврон , дили ҳофиз хӯн шуд
در کفِ غصه دوران، دلِ حافظ خون شد
Аз фироқи рахт эй хоҷаи қавоми аддӣн , дод
از فراقِ رُخَت ای خواجه قوامُ الدین، داد