Дил аз ман барад ва рӯй аз ман ниҳон кард

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد

Худоро бо ки ин бозӣ тавон кард

خدا را با که این بازی توان کرد

Шаби танҳоӣам дар қасди ҷон буд

شب تنهاییَم در قصدِ جان بود

Хаёлаши лутфҳои бекарон кард

خیالش لطف‌هایِ بی‌کران کرد

Чаро чун лолаи хунин дил набошам ?

چرا چون لاله خونین دل نباشم؟

Ки бо мо наргис ӯ сар гарон кард

که با ما نرگسِ او سر گران کرد

Киро гӯям ки бо ин дарди ҷони сӯз ?

که را گویم که با این دردِ جان‌سوز

Табибами қасди ҷон нотавон кард

طبیبم قصدِ جانِ ناتوان کرد؟

Бидон сони сӯхт чун шамъам ки бар ман

بدانسان سوخت چون شمعم که بر من

Суроҳеи гиряу барбат фиғон кард

صُراحی گریه و بَربَط فغان کرد

Сабогар чораи дории вақт , вақт аст

صبا گر چاره داری وقتِ وقت است

Ки дарди иштиёқами қасд ҷон кард

که دردِ اشتیاقم قصدِ جان کرد

Миёни меҳрбонон кӣ тавон гуфт ?

میان مهربانان کی توان گفت؟

Ки ёри мо чунин гуфт ва чунон кард

که یارِ ما چُنین گفت و چُنان کرد

Аду бо ҷони ҳофиз он накардӣ

عدو با جانِ حافظ آن نکردی

Ки тири чашми он абрўкмон кард

که تیرِ چشمِ آن ابروکمان کرد