Гуфтам эй султони хубон раҳм кун бар ин ғариб

گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب

Гуфт дар дунболи дил , раҳ гум кунад мискини ғариб

گفت در دنبالِ دل، رَه گُم کُنَد مسکین غریب

Гуфтамаш магзар замонӣ , гуфт маъзӯрам бидор

گفتمش مَگذر زمانی، گفت معذورم بدار

Хонаи прўрдӣ чаҳ тоби оради ғами чандини ғариб

خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

Хуфта бар санҷоби шоҳии нозаниниро чаҳ ғам ?

خفته بر سنجابِ شاهی نازنینی را چه غم؟

Гар зи хор ва хора созад бистару болини ғариб

گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

эй ки дар занҷири зулфати ҷой чандин ошност

ای که در زنجیرِ زلفت جایِ چندین آشناست

Хуш фитод он холи мишкӣн бар рухи рангини ғариб

خوش فتاد آن خالِ مشکین بر رخِ رنگین غریب

Май намояди акс май , дар ранг рӯй маи вшт

می‌نماید عکسِ مِی، در رنگِ رویِ مَه وَشَت

Ҳамчуи барги арғавон бар сафҳаи насрин , ғариб

همچو برگِ ارغوان بر صفحهٔ نسرین، غریب

Баси ғариб афтодааст он мӯри хат , гирди рахт

بس غریب افتاده است آن مور خَط، گِردِ رُخَت

Гарчи набӯд дар нгорстон , хати мишкӣни ғариб

گرچه نَبوَد در نگارستان، خطِ مشکین غریب

Гуфтам эй шоми ғарибони турраи шбрнги ту

گفتم ای شامِ غریبان طُرِّهٔ شبرنگِ تو

Дар саҳаргоҳон ҳазар кун чун бинолад ин ғариб

در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

Гуфт ҳофизи ошноён дар мақом ҳайратанд

گفت حافظ آشنایان در مقامِ حیرتند

Давр набӯд гар нишинад хастау мискини ғариб

دور نَبوَد گر نشیند خسته و مسکین غریب