Нақди сӯфӣ на ҳамаи софӣ беғаш бошад

نقدِ صوفی نه همه صافیِ بی‌غَش باشد

эй басои хирқа ки мустуҷиб оташ бошад

ای بسا خرقه که مُستوجبِ آتش باشد

Сӯфии мо ки зи вирди саҳарӣ маст шудӣ

صوفیِ ما که ز وِردِ سحری مست شدی

Шомгоҳаш нигарон бош ки сархуш бошад

شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد

Хуш будгар маҳак таҷриба ояд ба миён

خوش بُوَد گر محکِ تجربه آید به میان

То сияҳ рӯй шавад ҳар ки дар ӯ ғаш бошад

تا سیه‌روی شود هر که در او غَش باشد

Хати соқигар аз ин гӯна занад нақш бар об

خَطِّ ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب

эй басои рух ки ба хуноба мунаққаш бошад

ای بسا رُخ که به خونآبه مُنَقَّش باشد

Нози пурвирди тнъми набарди роҳ ба дӯст

ناز‌پروردِ تَنَعُّم نبَرَد راه به دوست

Ошиқии шеваи риндон балокаш бошад

عاشقی شیوهٔ رندانِ بلاکش باشد

Ғами дунёии ?данӣ чанд хурӣ ? бода бихӯр

غمِ دنیای دَنی چند خوری؟ باده بخور

Ҳайф бошад дили доно ки мушавваш бошад

حیف باشد دلِ دانا که مُشَوَّش باشد

Далқу саҷҷодаи ҳофизи бабради бодаи фуруш

دلق و سجادهٔ حافظ ببَرَد باده‌فروش

Гар шаробаши зи кафи соқии ма вааш бошад

گر شرابش ز کفِ ساقی مَه‌وَش باشد