Сина аз оташи дил , дар ғам ҷонона бсухт

سینه از آتش دل، در غمِ جانانه بسوخت

Оташӣ буд дар ин хона ки кошона бсухт

آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

Танам аз воситаи даврии дилбари бгдохт

تنم از واسطهٔ دوریِ دلبر بگداخت

Ҷонам аз оташи меҳри рух ҷонона бсухт

جانم از آتشِ مهرِ رخِ جانانه بسوخت

Сӯзи дили байн ки зи баси оташи ашкам , дили шамъ

سوزِ دل بین که ز بس آتش اشکم، دلِ شمع

Дӯш бар ман зи сари меҳр , чу парвона бсухт

دوش بر من ز سرِ مِهر، چو پروانه بسوخت

Ошноӣ на ғарибаст ки дилсӯз ман аст

آشنایی نه غریب است که دلسوزِ من است

Чун ман аз хеш бирафтам , дил бегона бсухт

چون من از خویش برفتم، دلِ بیگانه بسوخت

Хирқаи зуҳди маро , оби хароботи бабрад

خرقهٔ زهدِ مرا، آبِ خرابات ببُرد

Хонаи ақли маро , оташ майхона бсухт

خانهٔ عقلِ مرا، آتشِ میخانه بسوخت

Чун пиёлаи дилам аз тавба ки кардам бишикаст

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

Ҳамчуи лола , ҷигарам бе май ва хмхонаҳ бсухт

همچو لاله، جگرم بی می و خُمخانه بسوخت

Моҷаро кам куну бозо ки марои мардуми чашм

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردمِ چشم

Хирқа аз сар ба даровард ва ба шукрона бсухт

خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

Тарк афсона бигӯ ҳофиз ва май нӯши дамӣ

ترک افسانه بگو حافظ و مِی نوش دمی

Ки нхФтими шабу шамъ ба афсона бсухт

که نَخُفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت