Баъд аз ин дасти ману домани он сарви баланд

بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند

Ки ба болои чмон аз бен ва бехам барканд

که به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد

Ҳоҷати мутриб ва менест ту бурқаъ бигушо

حاجتِ مطرب و مِی نیست تو بُرقَع بِگُشا

Ки ба рақс оварадам оташи рӯят чу сапанд

که به رقص آوَرَدَم آتشِ رویت چو سپند

Ҳеҷ рӯе нашавад оинаи ҳиҷлаи бахт

هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بخت

Магари он рӯй ки моланд дар он сами саманд

مگر آن روی که مالَند در آن سُمِّ سمند

Гуфтам асрори ғамат ҳар чаҳ буд гӯ ме бош

گفتم اسرارِ غمت هر چه بُوَد گو می‌باش

Сабр аз ин беш надорам чаҳ кунам то кӣ ва чанд ?

صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟

Макаши он оҳӯии мишкӣни маро эй сайёд

مَکُش آن آهویِ مُشکینِ مرا ای صیّاد

Шарм аз он чашми сияҳи дор ва мабандаш ба каманд

شرم از آن چشمِ سیه دار و مَبَندَش به کمند

Ман хокӣ ки аз ин дар натавонам бархест

منِ خاکی که از این در نَتَوانَم برخاست

Аз куҷои бӯсаи занам бар лаби он қасри баланд ?

از کجا بوسه زنم بر لبِ آن قصرِ بلند؟

Бозимистони дил аз он гесуии мишкӣни ҳофиз

بازمَستان دل از آن گیسویِ مُشکین حافظ

Зон ки девонаи ҳамон ба ки буд андари банд

زان که دیوانه همان به که بُوَد اندر بند